Parlez-vous français?

Έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης: Έρημη χώρα κρίση-μοι καιροί

2012-01-08T12:30:00.003+02:00

Είμαστε όλοι θυμωμένοι, ο καθένας με τον δικό του προσωπικό τρόπο και τόνο. Αυτός ο “σταθμευμένος” θυμός αναζητεί τρόπους να εκφραστεί, να μπολιάσει το προσωπικό με το πολιτικό, να μεταμορφωθεί σε αντίσταση και συλλογική δράση. Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η απόπειρα των φωτογράφων να μιλήσουν πολιτικά, οργανώνοντας την έκθεση “Είμαστε όλοι θυμωμένοι” που εγκαινιάζεται στις 9 Ιανουαρίου στην γκαλερί του Γαλλικού Ινστιτούτου της Θεσσαλονίκης.

Το θέμα δόθηκε για να βρουν την ευκαιρία να μιλήσουν εξωαισθητικά, να έχουν λόγο για μια μη φορμαλιστική φωτογραφία, να πάρουν θέση με το έργο τους πάνω σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, να πουν την άποψή τους για τους δύσκολους καιρούς που περνάμε, για την αλλαγή στις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια, για την ευτέλεια της δημόσιας ζωής, την καταβαράθρωση των πολιτιστικών αξιών και, γιατί όχι, για την αντίσταση στην κρίση αυτή που αρθρώνεται. Πρόκειται για μια μεγάλη, σπονδυλωτή, αρθρωτή, ομαδική έκθεση, που προσπαθεί να καλύψει με πολλά επιμέρους όλα αυτά που θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι εγγράφονται στο κεφάλαιο χώρα, άνθρωποι και θεσμοί σε κρίση.

Φυσικά, ο κάθε φωτογράφος που συμμετέχει σε αυτήν δίνει το δικό του περιεχόμενο στην έννοια κρίση-μοι καιροί, συνεισφέρει με τον δικό του τρόπο προσέγγισης στη διερεύνηση αυτής της χώρας και των προβλημάτων της και εκφράζεται με τη δική του φόρμα. Στην έκθεση - παραγωγή του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης που επιμελήθηκε ο Βασίλης Καρκατσέλης συμμετέχουν οι φωτογράφοι Σμάρα Αγιακάτσικα, Μαριρένα Γρηγορά, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κυριάκος Κατσαρέας, Δημήτρης Λουζικιώτης, Δημήτρης Ζωγράφος, Άσπα Ζώγια, Θάλεια Καραφύλλη, Δημήτρης Προκοπίου, Νίκος Κοτζαμπασάκης, Μαρίνα Προβατίδου, Βασίλης Καρκατσέλης, Σάββας Κόης, Έμμογλου Κοσμάς, Γιάννης Λογιοτατίδης, Βασίλης Βαρσακέλης, Στέλιος Καραθεοδώρου, Παίζη Μαρία, Φιλίππου Στέλιος και Γιάννης Χολογκούνης.

Αναδημοσίευση από http://www.avgi.gr

Ο Τεν Τεν στις κινηματογραφικές αίθουσες

2011-11-06T16:27:00.004+02:00

Στις αθηναϊκές αίθουσες ο δαιμόνιος ρεπόρτερ Τεν Τεν του Σπίλμπεργκ.

Στη Μεγάλη Βρετανία είναι στην κορυφή των Box Office. Οι νέες περιπέτειες του Τεν Τεν κάνουν τους παραγωγούς να τρίβουν τα χέρια τους, αφού τα έσοδα της ταινίας φτάνουν ήδη τα 6,7 εκατομμύρια λίρες μέσα σε μια εβδομάδα (μόνο στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία), τα μεγαλύτερα έσοδα που έχουν σημειωθεί σε ταινία animation για το 2011.

Ενώνοντας τις δυνάμεις τους ο Στίβεν Σπίλμπεργκ με τον συνεργάτη του Πίτερ Τζάκσον φέρνουν στη μεγάλη οθόνη «Το μυστικό του Μονόκερου».

Αυτή είναι η πρώτη απόπειρα για τον Σπίλμπεργκ στον χώρο του animation, όχι όμως για τον Τζάκσον που έχει στο ενεργητικό του τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».

Στην ταινία ο Τεν τέν (Τζέιμι Μπελ), ένας ριψοκίνδυνος νεαρός ρεπόρτερ που διψά για περιπέτεια, θα βρεθεί στο στόχαστρο του μυστηριώδους, αποφασισμένου για όλα συλλέκτη Ιβάν Ιβάνοβιτς Σακχαρίν (Ντάνιελ Κρεγκ), όταν από καθαρή σύμπτωση θα πέσει στα χέρια του μια ρέπλικα του «Μονόκερου», φημισμένου ιστιοφόρου του 17ου αιώνα.

Εν αγνοία του Τεν Τεν, στα σπλάχνα της κρύβεται μια περγαμηνή, που αποτελεί το πρώτο από τα στοιχεία που θα οδηγήσουν στην ανακάλυψη του ανεκτίμητου θησαυρού του Κόκκινου Ράκαμ, θρυλικού κουρσάρου που σκορπούσε τον τρόμο στην εποχή του.

Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο διαβολικός Σακχαρίν, ο οποίος θα επιχειρήσει να βγάλει από τη μέση τον Τεν τέν.

Τότε, ο λεπτοκαμωμένος δημοσιογράφος με το ατίθασο τσουλούφι οδηγείται σε μια ανεπανάληπτη περιπλάνηση στα πέρατα του κόσμου, με μοναδική συντροφιά του τον θαλασσοδαρμένο φίλο του Καπετάνιο Χάντοκ και τον πιστό του σκύλο Μιλού, το πανέξυπνο λευκό φοξ τεριέ.

Γάλλοι κριτικοί τόνισαν την παρέκκλιση από τον κλασσικό χαρακτήρα του Τεν Τεν του Ερζέ, αφού απουσιάζει η πολιτική σάτιρα.

Ο Τεν Τεν, από τα πιο διάσημα κόμικς του 20ου αιώνα έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 80 γλώσσες ενώ έχουν πουληθεί τουλάχιστον 350 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το κόμικ άρχισε να κυκλοφορεί στο παιδικό περιοδικό της Βελγικής εφημερίδας Le XXe Siecle, το 1929. Μετά την τρομερή επιτυχία ο Τεν Τεν «απέκτησε» το περιοδικό με το όνομα του μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το θέατρο.

«Το μυστικό του Μονόκερου» σε σενάριο των Στίβεν Μόφατ, Εντγκάρ Ράιτ και Τζο Κόρνις δεν θυμίζει σε τίποτα τις κλασσικές ταινίες που ξεκίνησαν να δημιουργούνται το 1947 σε ένα μικρό βελγικό στούντιο.

Ο γνωστός ήρωας του Βέλγου κομίστα Ερζέ ζει τώρα τις περιπέτειες του «μέσα» στην 3D φαντασμαγορία. Η ταινία γυρίστηκε με την τεχνολογία performance capture, την ψηφιακή αναπαραγωγή πραγματικών χαρακτήρων, η οποία πρόσφατα εφαρμόστηκε και στο «Άβαταρ». Η ταινία προβάλλεται από χθες σε περίπου 20 αθηναϊκές αίθουσες.

Αναδημοσίευση από http://www.kathimerini.gr

Τίτλοι τέλους για τον Αστερίξ

2011-10-02T10:55:00.005+03:00

Το τέλος του Αστερίξ ανακοίνωσε ο Αλμπέρ Ουντερζό, ο ένας εκ των δύο δημιουργών του μικροκαμωμένου Γαλάτη ήρωα. Την ίδια στιγμή, ο εκδοτικό οίκος Hachette γιόρταζε την πώληση 350 εκατομμυρίων βιβλίων κόμικς με τις ιστορίες του Αστερίξ.

Ο Αλμπέρ Ουντερζό, μετά το θάνατο του Ρενέ Γκοσινί το 1977, του δεύτερου «πατέρα» του Αστερίξ, συνέχισε μόνος του να γράφει τις ιστορίες των κατοίκων του μικρού Γαλατικού χωριού της Αρμορίκης, που με τη βοήθεια του μαγικού φίλτρου του δρυϊδη συνέχιζαν να αντιστέκονται στους Ρωμαίους. Πλέον όμως ο Ουντέρζο δηλώνει «κουρασμένος» και εμφανίζεται έτοιμος να αποσυρθεί. Άλλωστε το τελευταίο διάστημα είχε κατηγορηθεί πως δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των θαυμαστών του, τόσο στο σενάριο όσο και στο χιούμορ.

Ο Ουντέρζο δήλωσε πως υπάρχουν πολλοί διάδοχοι για να συνεχίσουν το έργο του, όμως μέχρι τότε ο Αστερίξ θα μείνει «ορφανός». Η πρώτη ιστορία των ανυπότακτων γαλατών γράφτηκε το 1959. Από τότε ο Αστερίξ μαζί με τον αχώριστο φίλο του Οβελίξ, αλλά και τους υπόλοιπους κατοίκους του μικρού χωριού της Αρμορίκης ταξίδεψαν, μέσα από τις σελίδες του κόμικ, σε πολλές χώρες και πόλεις. Συνάντησαν σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, αλλά και του σήμερα. Προκάλεσαν πολλά προβλήματα στην πανίσχυρη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, έδειραν λεγεωνάριους. εκνεύρισαν τον Καίσαρα και διασκέδασαν βυθίζοντας τα πλοία των -πάντα ίδιων- «άτυχων» πειρατών, που συχνά αντάμωναν στα ταξίδια τους.

Οι περιπέτειες τους απέκτησαν εκατομμύρια θαυμαστές σε όλο το κόσμο, έγιναν ταινίες, αλλά και βιντεοπαιχνίδια. Το κόμικ έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 100 γλώσσες και διαλέκτους, μεταξύ των οποίων στην Κρητική, την Κυπριακή, αλλά και την Ποντιακή, πουλώντας περισσότερα από 350 εκατομμύρια βιβλία σε όλο το κόσμο.

Αναδημοσίευση από tvxs.gr

Οι ελληνικές περιπέτειες του Μπαλζάκ

2011-08-20T10:05:00.002+03:00

«Η συνείδηση είναι ένας αλάνθαστος κριτής, όταν δεν την έχουμε μπορεί ακόμα και να δολοφονήσει»
Ονορέ ντε Μπαλζάκ

Σαν σήμερα, στις 18 Αυγούστου 1850, ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς όλων των εποχών, ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ έφυγε από τη ζωή. Δημιουργός 2.504 ηρώων και ένας από τους θεμελιωτές του ρεαλισμού στην Ευρωπαϊκή λογοτεχνία, κατέκτησε το κοινό της εποχής του. Η «Ανθρώπινη Κωμωδία» του, μία συνεκτική συλλογή αρκετών μυθιστορημάτων, περιγράφει σχεδόν εξαντλητικά τη γαλλική κοινωνία του 19ου αιώνα. Πιστεύεται πως επέλεξε τον τίτλο του σ' αντιδιαστολή με το έργο του Δάντη, «Θεία Κωμωδία».

Στο κείμενο που ακολουθεί, η Μαρία Τσούτσουρα αναφέρεται στην υποδοχή της οποίας έτυχε το έργο του Μπαλζάκ από τους διανοουμένους της Ελλάδας. Η κριτική τον απέρριψε και τα μεταφρασμένα κείμενά του αποστειρώνονται από τα τολμηρά θέματα και τις καινοτόμες ιδέες του και παραδίδονται ελλιπή στο αναγνωστικό κοινό. Αναδημοσίευση από «Το Βήμα».

Το 1816 ο 17χρονος Ονορέ εγκαταλείπει τη Νομική στη Σορβόννη για μια φτωχική σοφίτα χάριν της συγγραφικής τέχνης. Στο Παρίσι, πόλη 2 εκατομμυρίων κατοίκων, δοκιμασμένη από αλλεπάλληλες πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις, η συγγραφή μπορούσε να προσφέρει χρήμα, δόξα, εξουσία. Στη γαλλική, πρώτη μεταξύ των γλωσσών, ενισχυμένη με το σφρίγος των νέων ιδεών του μετεπαναστατικού κόσμου, οι επιφυλλίδες είχαν απήχηση στο πλατύ κοινό, όπως σήμερα οι επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές. Χρειάστηκαν όμως αρκετά χρόνια ακατάβλητης προσπάθειας, γράφοντας μυθιστορήματα της σειράς χωρίς να υπογράφει καν, ωσότου το 1829 ο Μπαλζάκ αγγίξει την επιτυχία. Στον σκληρό ανταγωνισμό, όπου όλα τα ρομαντικά θέματα είχαν αξιοποιηθεί, απέδωσε συστηματικά μια ολόκληρη κοινωνία, τους νόμους και τους αδυσώπητους μηχανισμούς της: περίπου 2.000 χαρακτήρες από τον επιχειρηματικό, δημοσιογραφικό, καλλιτεχνικό κόσμο, άντρες και γυναίκες της αριστοκρατίας, παιδιά του δρόμου, παπάδες και γιατροί που εξομολογούν τις αμαρτίες του πνεύματος και της σάρκας, στη μεγαλούπολη ή στην επαρχία, διαπλέκονται μεταξύ τους σε άπειρους συνδυασμούς, αναλώνουν καθένας τη ζωή του στην ένταση των παθών.

Επί 20 χρόνια, ως τον αιφνίδιο θάνατό του στο αποκορύφωμα της δόξας, ο Μπαλζάκ έγραψε συνολικά 90 μυθιστορήματα, 30 νουβέλες, πέντε θεατρικά έργα: άμεσα, επίκαιρα, αποτελεσματικά, έπεισαν τους αναγνώστες που πολλαπλασίαζαν τις πωλήσεις των εφημερίδων. Φανατικοί, σήμερα ακόμη διαβάζουν και ξαναδιαβάζουν τα έργα του στο σύνολό τους, βυθίζονται στον πλασματικό του κόσμο αποκομίζοντας εμπειρία και πληροφορίες, μολονότι τα θέματά τους κρίθηκαν συχνά παρατραβηγμένα, προσβλητικά για τα χρηστά ήθη: η απουσία του καλού φάνταζε περισσότερο ακόμη καθώς προέκυπτε άδηλα από τα γεγονότα.

Η πόλωση των λογοτεχνών

Εν τω μεταξύ η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητο κράτος. Τότε όμως (1830-1850) ο πληθυσμός της δεν υπερβαίνει το 1 εκατομμύριο και η Αθήνα, πρωτεύουσα από το 1834, τις 30.000 κατοίκους. Σε ολόκληρη τη χώρα το οδικό δίκτυο είναι σχεδόν ανύπαρκτο, οι πολιτειακοί θεσμοί ατελείς, οι κοινωνικές δομές αδιαβάθμητες. Πώς λοιπόν θα μπορούσε ένα έργο που απευθύνεται σε μια οργανωμένη και ώριμη κοινωνία, την ανατέμνει, τη σχολιάζει και τη χλευάζει, να αφορά το ελληνικό κοινό και με ποιους όρους; Μια ελίτ λογίων και γλωσσομαθών επέλεγε με διδακτικά και θεματικά κριτήρια συνάφειας ορισμένα έργα της ευρωπαϊκής γραμματείας, που μεταφράζονταν και τυπώνονταν στα ισχυρά κέντρα του μείζονος ελληνισμού πριν ακόμη από το '21.

Γύρω στο 1850 επιχειρείται συνειδητά ο συγχρονισμός των ελληνικών γραμμάτων με την ευρωπαϊκή γραμματεία και κυκλοφορούν φιλολογικά περιοδικά. Μεταφράζονται έργα της Σάνδη, του Μεριμέ, έπειτα του Μυσέ και του Ουγκό σε αυτοτελείς εκδόσεις. Παράλληλα κυκλοφορούν κατά κόρον, προς τέρψιν του κοινού, μυθιστορήματα δευτέρας και τρίτης διαλογής. Η πρώτη γενιά των μειζόνων γάλλων ρομαντικών προσλαμβάνεται δηλαδή ταυτόχρονα με τις νεότερες ρεαλιστικές και νεοκλασικές τάσεις, καθώς το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα συντονίστηκε ευκολότερα με μικρογραφίες της φύσης και των αισθημάτων στο τοπίο της επαρχίας ή με τον εξωτισμό ιστορικό, γεωγραφικό, είτε απλά τον πολιτισμικό εξωτισμό των Μυστηρίων του Παρισιού. Δυσκολεύτηκε όμως να παρακολουθήσει τις μεγάλες ευρωπαϊκές ανησυχίες, την αγωνία των επιστημών και της προόδου του αστικού κόσμου, την αντανάκλαση των κοινωνικών φαινομένων στον ιδιωτικό και στον εσωτερικό βίο των ανθρώπων, όπως θαυμαστά τις ερμήνευσε το συμπαγές κεντρομόλο οικοδόμημα της Ανθρώπινης Κωμωδίας. Η ευρωπαϊκή λογοτεχνία παγιδεύτηκε λοιπόν ανάμεσα στον άτεγκτο διδακτισμό αφενός και στην ελεύθερη αγορά του βιβλίου, με την επιπόλαιη, ναρκισσιστική οικείωση των εσπερίων ηθών αφετέρου. Το έργο του Μπαλζάκ, περισσότερο ίσως από οποιοδήποτε άλλο, είναι δείκτης αυτής της πόλωσης που το σημάδεψε ως σήμερα.

Τη δεκαετία του 1860 παρουσιάζονται ελληνικά δύο εκλεκτές μεταφράσεις: οι Αθλιοι του Ουγκό υπό Ι. Σκυλίσση και το Οδοιπορικό του Σατωβριάνδου υπό Ροΐδου, διδακτικό ως προς το ύφος και ελληνοκεντρικό ως προς τη θεματολογία, που επιχειρεί να θεραπεύσει το γεγονός ότι «... ετράπημεν εις ακαίρους μυθιστορημάτων μεταφράσεις (...), των δε κορυφαίων ποιητών και πεζογράφων τα έργα μένουσιν εισέτι άγνωστα πολλοίς, ως ξένων γλωσσών απείροις». Στον πρόλογό του ο Ροΐδης επισημαίνει την έλλειψη μεταφράσεων του Μπαλζάκ που αρχίζουν να δημοσιεύονται την επόμενη δεκαετία. Ποια όμως όψη του τεράστιου έργου επικρατεί; Από ποια άκρη ξεκινά η πρόσληψή του στην Ελλάδα; Ο 40ετής ετεροχρονισμός με τον οποίο η γαλλική πεζογραφία προσεγγίζει το ελληνόφωνο κοινό περιπλέκει τις κοινωνικές, εκδοτικές, αναγνωστικές διαφορές. Η απόδοση της αλλότριας πραγματικότητας αποτελεί συχνά γρίφο ανεξιχνίαστο για τον έλληνα αναγνώστη και τη γλώσσα μας. Και αν το Παρίσι είχε στα κοινά ρομάντζα γραφικό χαρακτήρα που κινούσε το εξωτικό ενδιαφέρον των αδαών, στο έργο του Μπαλζάκ η διείσδυση στο εσωτερικό του κοινωνικού οργανισμού, στις ανθρώπινες επιπτώσεις των φαινομένων, δεν είναι εύληπτη. Θα κατασπαραχθεί λοιπόν από τις προκαταλήψεις.

Οι πρώτες μεταφράσεις

Το 1869 δημοσιευόταν στην «Πανδώρα» πόνημα μακροσκελές «Περί του γαλλικού μυθιστορήματος και της επιρροής αυτού επί τα εν Ελλάδι ήθη» του Κ. Α. Ζανετάκη Στεφανοπούλου, καθηγητού της γαλλικής, μύδρους πνεόντος κατά «της βυρονείου σχολής» και «των νεωτέρων μυθιστορημάτων... ων η χορεία ουδέποτε έπρεπε να παρασταθή προ των οφθαλμών έθνους νέου, ευθίκτου και φιλοκαίνου». Ενώ τα σπουδαιότερα μεταφρασμένα έργα του 1850, εξαιρουμένου του Ουγκό, δεν υπερβαίνουν σε πωλήσεις τα 1.000 αντίτυπα, είναι «κατεπείγον να αντιστρατευθώμεν εις την ολεθρίαν επιρροήν του ξένου μυθιστορήματος, δημιουργούντες το εθνικόν μυθιστόρημα», για το οποίο ο κ. καθηγητής οραματίζεται «τιμίας και ερασμίας γυναίκας, και θέματα από την ιστορία του ημετέρου βυζαντινού κράτους και του ιερού ημών αγώνος του 1821, εις το βάραθρον της ασελγείας δύο τουλάχιστον αιώνες ευρωπαϊκής γραμματείας κατακρημνίζων».

Σε αυτή την πολύ αρνητικά φορτισμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα δημοσιεύονται αποσπάσματα από τις Φιλοσοφικές Μελέτες του Μπαλζάκ και η πρώτη αυτοτελής έκδοση της νουβέλας Adieu στην Ερμούπολη της Σύρου (1870). Θα ακολουθήσουν Σκηναί επί της πολιτικής ζωής (1872) και Η φυσιολογία του γάμου (1876), αντιμυθιστορηματικό έργο, το οποίο περιέχει εν σπέρματι ολόκληρο τον μυθιστορηματικό κόσμο του Μπαλζάκ, αποτελεί δε κατακλείδα της νεότητας και θεμέλιο του οικοδομήματος της δημιουργικής του ωριμότητας. Πολλά σημεία του μπαλζακικού στοχασμού συναντούν τη σύγχρονη σκέψη σε αυτό το έργο, που έγινε αντικείμενο πολλών συζητήσεων στη χώρα μας, αφού υπήρξε μία από τις πρώτες μεγάλες εκδοτικές επιτυχίες του συγγραφέα στη δική του. Αίρεται κατ' αρχήν ο ανταγωνισμός υποκειμενικής φαντασίας και αντικειμενικής αλήθειας: η λογοτεχνία δανείζεται πολλά στοιχεία από την επιστήμη, την οποία διαδίδει στο πλατύ κοινό. Γι' αυτό η αφηγηματική γραφή ευχαρίστως παραχωρεί τη θέση της στο πληροφοριακό, επεξηγηματικό ύφος. Επειτα ο Μπαλζάκ εισηγείται για πρώτη φορά στη Δύση με τόση σαφήνεια, ένταση και απήχηση την ιδέα μιας σεξουαλικής αγωγής, μιας επιστήμης της ηδονής, χάρη στην οποία και μόνο, πιστεύει, είναι δυνατή η ευτυχία του εγγάμου βίου. Αναλύει λοιπόν την «πολιτική του γάμου» και εξηγεί πώς η βία των διαπροσωπικών σχέσεων μπορεί να αμβλυνθεί χάρη στην αγωγή των κοριτσιών. Η ιδέα όμως ότι έτσι η γυναίκα θα ικανοποιεί καλύτερα το ιδεώδες νομίμων και ανόμων εραστών στρέφει πάνω του τα βέλη του μισογυνισμού αλλά και του φεμινισμού της εποχής.

Η εναντίον του πολεμική

Ας γευθούμε μερικά αφοριστικά αποφθέγματα από το κεφάλαιο «Συζυγική κατήχησις», όπου ο κυνισμός της καρτεσιανής λογικής ευνοείται από την καθαρεύουσα της πρώτης αυτής ελληνικής μετάφρασης:

«Ουδόλως απαντώνται πλέον εν τω βίω του ανθρώπου δύω στιγμαί ηδονών ομοίων, καθώς δεν υπάρχουσι δύω φύλλα ακριβώς όμοια επί του αυτού δένδρου.

Εάν υπάρχωσι διαφοραί μεταξύ μιας και ετέρας στιγμής ηδονής, ο ανήρ δύναται να ήναι πάντοτε ευδαίμων μετά της αυτής γυναικός.

Η επιτηδεία αντίληψις των αποχρώσεων της ηδονής, η ανάπτυξις, η νέα διατύπωσις, η πρωτότυπος έκφρασις αυτών αποτελεί την μεγαλοφυΐαν του συζύγου.

Μεταξύ δύω όντων άτινα δεν αγαπώνται, η μεγαλοφυΐα αύτη εστίν ακολασία, αλλ' αι θωπείαι ών προΐσταται ο έρως ουδέποτε εισίν ακόλαστοι.

Η αγνοτέρα έγγαμος γυνή δύναται να ήνε επίσης η ηδυπαθεστέρα.

Η εναρετωτέρα γυνή δύναται να ήνε άσεμνος εν αγνοία αυτής.

Η πρόκλησις ηδονής, η υπόθαλψις, η ανάπτυξις, η αύξησις, η διέγερσις, η ικανοποίησις αυτής εστί ποίημα ολόκληρον».

Αυτό το ανάγνωσμα διετέθη μισόν αιώνα αργότερα από το γαλλικό στο ελληνικό κοινό της εποχής. Ποια ήταν η υποδοχή του υπό των «ξένων γλωσσών απείρων», όταν ο καθηγητής της γαλλικής Στεφανόπουλος καταφέρεται με οργήν ιεροκήρυκος εναντίον της «μυθιστορικής» εκείνης γραμματείας, η οποία εικονίζει «το δυσειδές θέαμα της ηθικής αθλιότητος, της πνευματικής νοσηλείας, της πλάνης μικρού τινος πληθυσμού των μεγάλων πόλεων»; Το κοινό αποδέχεται συχνά τα κείμενα που απορρίπτει η κριτική. Ετσι, μετά τη γνωστή πολεμική του εναντίον της ελληνικής μετάφρασης της Νανάς του Ζολά (1879), ο Αγγελος Βλάχος, μεταφραστής ήδη του Λαμαρτίνου, επανέρχεται το 1883 στην κριτική των εσπερίων αφηγηματικών ηθών με ηπιότερους τόνους, εκφράζοντας τη θέση του με έργα. Δεν απορρίπτει, προτείνει. Και ενώ ο Ροΐδης συνιστούσε τη μετάφραση μυθιστορημάτων με αισθητικά και διδακτικά κριτήρια, ενώ ο τυφλός φανατισμός του καθηγητού της γαλλικής αποδεχόταν μόνο ηθικά και εθνικά κριτήρια, ο Βλάχος ακολουθεί την οδό του μέτρου. Μεταφράζει «το δοκιμώτατον αναμφισβητήτως», «το κάλλιστον... προϊόν του κρατίστου των νεωτέρων μυθιστοριογράφων της Γαλλίας», «το σεμνόν καλλιτέχνημα», την Ευγενία Γρανδέ. Μυθιστορία Ονωρίου Βαλζάκ, «ου μόνον λόγω φιλολογικής αξίας, αλλά και λόγω κάλλους ηθικού». Σε απόσταση από τις κοινωνικές και ηθικές εντάσεις της μεγαλούπολης, στις Σκηνές του επαρχιακού βίου η σεμνή γεροντοκόρη αποδίδει το οδυνηρό αποτύπωμα, την υπερτάτη, την αποσιωποιημένη μορφή των παθών.

Η «Προεισήγησις» του Βλάχου στη μετάφρασή του απηχεί, σχετικά με τις αρετές και τις αδυναμίες του Μπαλζάκ, τη συντηρητική ευρωπαϊκή κριτική. Παρουσιάζει τη Γρανδέ ως το πρώτο δημοσιευμένο έργο του στα ελληνικά, όχι διότι αγνοεί τις προηγούμενες μεταφράσεις, αλλά διότι τις θεωρεί έργα ελαφρά και ανήθικα, ανάξια του συγγραφέα τους. Οι βαρύτατοι χαρακτηρισμοί για τη Φυσιολογία του γάμου, «ατόπου επικουρείου φιλοσοφίας και ανηθικότητος εξάμβλωμα», εξηγούν άλλωστε τους λόγους για τους οποίους οι έλληνες μεταφραστές του Μπαλζάκ άφηναν ως τώρα τα έργα τους ανυπόγραφα. Σε σχέση με την κενόλογη και τυποποιημένη φρασεολογία του Στεφανόπουλου, η ηθική λογοκρισία των ορέξεων του ελληνικού αναγνωστικού κοινού φαντάζει εντονότερη ακόμη από την ικανή γραφίδα του Βλάχου: «Ονθύλευμα παραδοξολογιών ασέμνων και κακοήθων, κενόν μεν πάντως την ουσίαν, συνθηματικόν δε και αυτόχρημα αινιγματώδες την μορφήν, ουδέποτε βεβαίως έπρεπε να καταστή σκεύος εκλογής εις χείρας Ελληνος μεταφραστού, ουδέ να προτεθή εις ψυχαγωγίαν και ηθικήν απόλαυσιν αναγνωστών ανερματίστων, οποίοι συνήθως αποτελούσι την πλειονοψηφίαν των αναγνισκότων ελληνικάς μεταφράσεις γαλλικών μυθιστορημάτων».

Ο Μπαλζάκ αποστειρώνεται από τα τολμηρά θέματα και τις ιδέες. Το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, υπερτροφικό και ανάπηρο παιδί, ανίκανο να κρίνει, ανώριμο να συμμεριστεί τις αγωνίες της Εσπερίας, καλείται από τους πνευματικούς ταγούς του να περιοριστεί στον σχολικό Μπαλζάκ. Στη συσπασμένη νοσταλγία της ελληνικής επαρχίας, στον επαρχιώτικο κομπασμό των υπό ανάπτυξη αστικών της κέντρων, η Γκραντέ γνώρισε ως σήμερα τις περισσότερες ελληνικές μεταφράσεις, τις περισσότερες επανεκδόσεις. Με ολόισια τη ράχη ευθυγραμμισμένη στο τιμητικό ράφι μιας μικροαστικής βιβλιοθήκης με λιγοστούς επισκέπτες, «κόρη καθάριος και σφριγώσα, πορφυρούς έχουσα τους βραχίονας και λευκόν μανδήλιον περί τον τράχηλον...» στην αιωνία υπηρεσία της αρετής, ένιωθε ίσως καλύτερα στην αρχαιοπρεπή εκείνη και προβληματισμένη, μα εύρυθμη γλώσσα του λεξικογράφου Βλάχου, που υπογράμμιζε την πλήρη ρήξη του βαλζακικού ρήματος με την πραγματικότητα του κλίματος, της διάθεσης, των ηθών και του πολιτισμού του τόπου μας: «Εν τη χώρα ταύτη, ως και καθ' όλην την Τουρανίαν, αι ατμοσφαιρικαί περιπέτειαι δεσπόζουσι του εμπορικού βίου. Αμπελουργοί, κτηματίαι, ξυλέμποροι, βυτοποιοί, πανδοχείς, ναυτικοί, πάντες ενεδρεύουσι μίαν ηλίου ακτίνα, τρέμουσι την εσπέραν, κατακλινόμενοι, μη ακούσωσι την επαύριον πρωίαν ότι εγένετο την νύκτα παγετός». Πώς μπορούσε λοιπόν ν' αγαπηθεί στην Ελλάδα;

Η πρόσληψη του Μπαλζάκ υποτάσσεται έκτοτε σε αυτή τη συντηρητική νοοτροπία. Ατονεί μάλιστα υπό την πίεση των νεοτέρων ρευμάτων της πεζογραφίας που συγγενεύουν και εν μέρει προέρχονται από τη δική του επιρροή. Ακόμη και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια η Ανθρώπινη Κωμωδία φαντάζει μουσειακό είδος στο μαυσωλείο μιας δυτικοευρωπαϊκής παράδοσης που επισκέφθηκε τον ελληνισμό χωρίς πραγματικά να ριζώσει. Ετσι, σε επετειακή του ομιλία του 1949 για τα 150 χρόνια του Μπαλζάκ, ο Αγγελος Τερζάκης διατυπώνει την ανησυχία μήπως φανεί «προκλητικά ανεπίκαιρος» μετά τις πρόσφατες δοκιμασίες: «Αισθάνεται κανείς την ανάγκη ν' απολογηθεί σχεδόν κάθε φορά που, αποσπώντας τη σκέψη του από τ' άμεσα και κοσμογονικά γεγονότα του καιρού μας, τη στρέφει προς κάποιες αξίες πνευματικές και αδιατάραχτες... Μήπως με μια λέξη προσβάλλει το δημόσιο αίσθημα».

«Ακρωτηριασμένες» μεταφράσεις

Κάποια στροφή σημειώνεται ωστόσο χάρη στη μαρξιστική διανόηση, που βλέπει στον Μπαλζάκ, παρά τον πολιτικό του συντηρητισμό, έναν τολμηρό ανατόμο του κοινωνικού και οικονομικού αστικού συστήματος. Αυτή την άποψη υιοθετούν ο Μάρκος Αυγέρης και ο Τάσος Βουρνάς, προλογίζοντας τη μετάφραση του περίφημου Peau de chagrin (Το μαγικό δέρμα) από τον Στάθη Δρομάζο, που εγκαινιάζει στη δεκαετία του '50 το νεότερο κύμα πρόσληψης του Μπαλζάκ στην Ελλάδα: δίχως να απορριφθούν τα καθιερωμένα έργα, δίχως να αναθεωρηθεί ο συντηρητισμός των ηθών του ιδιωτικού βίου, ο κύκλος των έργων που μεταφράζονται διευρύνεται και επανέρχεται το ενδιαφέρον για την αναλυτική προσέγγιση του γάλλου συγγραφέα στα διλήμματα της σύγχρονης συνείδησης. Πολλοί επαγγελματίες μεταφραστές, αλλά και μια πλειάδα συγγραφέων και λογίων (Ν. Βρεττάκος, Γ. Βλαστός, Α. Μοσχοβάκης, Αρης Αλεξάνδρου, Ανδρέας Φραγκιάς, Γιάννης Αγγέλου, Τίτος Πατρίκιος...) απέδωσαν στη γλώσσα μας την Ανθρώπινη Κωμωδία, σημαδεύοντας το πρωτότυπο έργο τους.

Μολαταύτα, η συνθετική της πληρότητα παραδίδεται στο σύγχρονο κοινό ελλιπής, αν όχι ακρωτηριασμένη. Ο αναγνώστης θα δυσκολευτεί να ανασυνθέσει τις διάφορες εκδόσεις και μάλιστα σε ένα σύνολο με συμβατή μεταφραστική και αναγνωστική ποιότητα: εκδόσεις παιδικές, βιβλιοθήκη του πνευματισμού ή του σινεμά (για όσα έργα δάνεισαν το θέμα τους σε σενάρια εμπορικών ταινιών), οι αξιόλογες μεταφραστικές προσπάθειες κρύβονται συχνά πίσω από παλιομοδίτικες εκδόσεις και παρωχημένη γλώσσα, φτηνά ριμέικ κρύβουν κάτω από γυαλιστερά εξώφυλλα μια επιπόλαιη προσέγγιση σοβαρών παλαιοτέρων εγχειρημάτων. Τείνει τελικά να συμφωνήσει κανείς με τον Βλάχο στην «Προεισήγησι» της Γρανδέ: «Μετάφρασις έργου οιουδήποτε του Βαλζάκ δεν είνε, ουδέ δύναται να ήνε, αγώνισμα εις το παραχρήμα...».

Αναδημοσίευση από http://tvxs.gr

Ελλάς, Γαλλία, βιβλιοσυμμαχία

2011-07-07T19:43:00.002+03:00

Σημαντική βοήθεια ύψους 150.000 ευρώ από το γαλλικό Εθνικό Κέντρο Γραμμάτων προς το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, για συγγραφείς, μεταφραστές, εκδότες

Εθνικό Κέντρο Βιβλίου Ελλάδας - Εθνικό Κέντρο Βιβλίου Γαλλίας - Σύμβαση Συνεργασίας

Η παρούσα σύμβαση εντάσσεται στο πλαίσιο των ισχυρών πολιτιστικών δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, που θεμελιώθηκαν πάνω στο πρωταρχικό χρέος ολόκληρης της Ευρώπης προς τον Ελληνισμό.

Εμφορείται από το κοινό όραμα της αναγκαίας πολιτισμικής ποικιλομορφίας, απόδειξη της οποίας είναι ο αέναος διάλογος μεταξύ των δύο πολιτισμών.

Απορρέει από την κατάσταση έκτακτης και επείγουσας ανάγκης στην οποία οδήγησε την Ελλάδα η παρούσα οικονομική κρίση.

Στηρίζεται στη μοναδική σύγκλιση θεσμικού πλαισίου και στόχευσης του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Γαλλίας (CNL) και του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Ελλάδας (EKEBI), εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στο Παρίσι στις 11 Φεβρουαρίου 2011, τα συμβαλλόμενα μέρη εξέφρασαν την επιθυμία τους να ενισχύσουν την ελληνογαλλική πολιτιστική συνεργασία στον τομέα του βιβλίου και της ανάγνωσης.

Η παρούσα σύμβαση έχει σκοπό να διαφυλάξει, να επεκτείνει και να ενισχύσει, μέσω μιας συνεργασίας σε θεσμικό επίπεδο, τις επαγγελματικές και οικονομικές ελληνογαλλικές ανταλλαγές.

ΣΥΜΦΩΝΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ

Άρθρο 1: Ενίσχυση των θεσμών και των φορέων του βιβλίου

Η Ελλάδα και η Γαλλία έχουν συνυπογράψει τη Σύμβαση της Βέρνης για την προστασία των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων και τη Σύμβαση για την προστασία και προώθηση της ποικιλομορφίας της πολιτισμικής έκφρασης.

Αναγνωρίζοντας τις διεθνείς δεσμεύσεις των αντίστοιχων εθνικών τους κυβερνήσεων, τα δύο συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύονται να ενθαρρύνουν στην ευρω-μεσογειακή ζώνη την ανάδειξη των κοινών τους θέσεων προς όφελος της προώθησης και της διατήρησης της πολιτισμικής ποικιλομορφίας στον τομέα του βιβλίου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα κάτωθι ζητήματα:

- Τιμή του βιβλίου (εντύπου και ψηφιακού)

- Συγγραφικά δικαιώματα

- Αμοιβή των δημιουργών στο πλαίσιο της ψηφιακής δημιουργίας (συγγραφέων, μεταφραστών, εικονογράφων)

- Διατήρηση και ανάπτυξη της εκδοτικής ποικιλομορφίας

- Διατήρηση και ανάπτυξη των ανεξάρτητων δικτύων διανομής

- Καταπολέμηση της πειρατείας

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα συμβαλλόμενα μέρη θα ενθαρρύνουν τις συναλλαγές ανάμεσα σε επαγγελματίες και τους αρμόδιους αντιπροσωπευτικούς φορείς του κλάδου, με σκοπό την από κοινού μελέτη των ζητημάτων που αφορούν τα επαγγέλματα και το εμπόριο του βιβλίου.

Άρθρο 2: Ενθάρρυνση των οικονομικών και επαγγελματικών ανταλλαγών

2.1 Έκδοση

Σε ένα παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο, το ζήτημα των ανταλλαγών των δικαιωμάτων δημιουργίας επιβάλλεται ως μείζον διακύβευμα για το βιβλίο, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία. Ως εκ τούτου, τα δύο συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύονται να αναπτύξουν τις ανταλλαγές δικαιωμάτων των δημιουργών, διευρύνοντας κυρίως τη γνώση των αντίστοιχων εκδοτικών τους προϊόντων και τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των εθνικών τους εκδοτών.

Καθ’ όλη τη διάρκεια ισχύος της παρούσας σύμβασης, η γαλλική πλευρά δεσμεύεται να υποστηρίξει και να χρηματοδοτήσει μία τουλάχιστον συνάντηση ανάμεσα σε Έλληνες και Γάλλους εκδότες που δραστηριοποιούνται στον τομέα των επιστημών του ανθρώπου, της έρευνας και της λογοτεχνίας.

Ο προϋπολογισμός που προβλέπεται για τη δράση αυτή ανέρχεται στις 22.000€.

2.2 Μετάφραση

Η μετάφραση βρίσκεται στην καρδιά του οικονομικού ζητήματος της παγκοσμιοποίησης της έκδοσης και αποτελεί βασικό μοχλό διατήρησης της πολιτισμικής ποικιλομορφίας. Ως εκ τούτου, τα δύο συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύονται να ενθαρρύνουν τη μετάφραση έργων Γάλλων δημιουργών στην Ελλάδα και έργων Ελλήνων δημιουργών στη Γαλλία, μέσω των αντίστοιχων προγραμμάτων τους υποστήριξης της μετάφρασης προς και από τις εθνικές τους γλώσσες.

Καθ’ όλη τη διάρκεια ισχύος της παρούσας σύμβασης, η γαλλική πλευρά θα παράσχει οικονομική βοήθεια για την κάλυψη του κόστους της μετάφρασης ενισχυμένη κατά 30% επί των ποσοστών που ισχύουν σήμερα, με μέγιστο όριο το 80%, που θα αφορά σχέδια μετάφρασης από τη γαλλική προς την ελληνική γλώσσα, βάσει γνωμάτευσης των αρμόδιων επιτροπών.

Ο προϋπολογισμός που προβλέπεται για τη δράση αυτή ανέρχεται στις 50.000€.

Επιπλέον, η παρούσα σύμβαση θα ενθαρρύνει τη φιλοξενία ελλήνων μεταφραστών στη Γαλλία, προβλέποντας 10 υποτροφίες διαμονής ύψους 2.000€ εκάστη.

Ο προϋπολογισμός που προβλέπεται για τη δράση αυτή ανέρχεται στις 20.000€.

2.3 Δημιουργία

Καθ’ όλη τη διάρκεια ισχύος της παρούσας σύμβασης, η γαλλική πλευρά θα ενθαρρύνει τη διαμονή σε εστίες φιλοξενίας στη Γαλλία Ελλήνων συγγραφέων, έργα των οποίων έχουν μεταφραστεί στη γαλλική γλώσσα, χορηγώντας 5 υποτροφίες διαμονής ύψους 2.000 € εκάστη.

Ο προϋπολογισμός που προβλέπεται για τη δράση αυτή ανέρχεται στις 10.000€.

Με την παρούσα σύμβαση θα ενθαρρύνεται, επίσης, η φιλοξενία σε ξενώνες στην Ελλάδα Γάλλων συγγραφέων (Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων & Μεταφραστών Ρόδου), χορηγώντας 3 υποτροφίες διαμονής ύψους 2.000 € εκάστη.

Ο προϋπολογισμός που προβλέπεται για τη δράση αυτή ανέρχεται στις 6.000€.

Επιπλέον, θα χορηγηθούν σε Έλληνες συγγραφείς 8 υποτροφίες συγγραφικής δημιουργίας ύψους 3.500€ εκάστη.

Ο προϋπολογισμός που προβλέπεται για τη δράση αυτή ανέρχεται στις 42.000€.

Άρθρο 3: Επιτροπή εποπτείας

Τα δύο μέρη συμφωνούν να συστήσουν μια επιτροπή εποπτείας. Η επιτροπή αυτή θα συγκαλείται μία φορά ετησίως στην Ελλάδα και στη Γαλλία, εκ περιτροπής.

Άρθρο 4: Ποσό

Το σύνολο των ειδικών αυτών δράσεων αντιστοιχεί σε ένα προβλεπόμενο προϋπολογισμό 150.000€ για τη γαλλική πλευρά.

Η ελληνική πλευρά θα συμμετάσχει στη διοργάνωση των επαγγελματικών συναντήσεων. Σε ότι αφορά τη βοήθεια προς τους συγγραφείς, εκδότες και μεταφραστές, θα εφαρμόσει τις ανάλογες διατάξεις στο πλαίσιο των μέσων που διαθέτει.

Άρθρο 5: Διάρκεια της σύμβασης

Η παρούσα σύμβαση συνάπτεται για χρονικό διάστημα 2 ετών.

Αναδημοσίευση από http://www.bookpress.gr

Πριν τις 8 Ιουνίου επιλέξτε τα γαλλικά!

2011-06-02T13:12:00.006+03:00

Αγαπητοί φίλοι, αγαπητοί γονείς, αγαπητοί εκπαιδευτικοί,

Μια εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας, που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του στις 30 Μαΐου, καθορίζει τους όρους διδασκαλίας της δεύτερης γλώσσας στο δημοτικό σχολείο για τη νέα σχολική χρονιά 2011.

Η εγκύκλιος ενημερώνει τους διευθυντές σχολείων και τους εκπαιδευτικούς ότι η διδασκαλία της δεύτερης γλώσσας θα είναι υποχρεωτική από την πέμπτη τάξη του δημοτικού (2 ώρες την εβδομάδα).

Όμως στο εξής, τα σχολεία δεν θα έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν περισσότερο από μία ξένη γλώσσα καθώς καταργείται η επιλογή μεταξύ Γερμανικών και Γαλλικών (ανάλογα με τις έγγραφες), που πρότειναν τα περισσότερα σχολεία μέχρι σήμερα .

Έτσι, μετά από διαβούλευση με τους γονείς, ο κάθε διευθυντής θα υποχρεούται να καθορίσει ποια γλώσσα θα προσφέρει το σχολείο του στους μαθητές από τη νέα σχολική χρονιά 2011 και να ενημερώσει τις ακαδημαϊκές αρχές, πριν από τις 8 Ιουνίου 2011.

Οι γονείς προβληματίζονται…δικαίως!

Η επιλογή μιας ξένης γλώσσας δεν γίνεται τυχαία
Μαθαίνουμε σωστά τη γλώσσα που επιλέγουμε να μάθουμε

Το Γαλλικό Ινστιτούτο παρέχει πληροφορίες στους Έλληνες γονείς ώστε να τους επιτρέψει να κάνουν τη σωστή επιλογή για το μέλλον των παιδιών τους.

Επιλέξτε και βοηθήστε στην επιλογή των γαλλικών!

Ανακαλύψτε:

- Τα επιχειρήματα για την επιλογή της γαλλικής γλώσσας
- Ένα βίντεο κλιπ στο οποίο προσωπικότητες αναλαμβάνουν το ρόλο πρεσβευτών της γαλλικής γλώσσας.

Αναδημοσίευση από www.ifa.gr

Νέο γαλλόφωνο βιβλιοπωλείο

2011-05-01T11:09:00.003+03:00

Δυο μόλις βήματα από το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας, άνοιξε το καινούργιο γαλλόφωνο βιβλιοπωλείο «Le Livre Ouvert», που στα ελληνικά σημαίνει «Ανοιχτό Βιβλίο» (Σόλωνος 77 και γωνία Ιπποκράτους).

Το όνομά του, το οποίο είναι εμπνευσμένο από την ομώνυμη ποιητική ανθολογία του Πολ Ελιάρ, δηλώνει και το στόχο του. «Θέλει να υπογραμμίσει», κατά τον δημιουργό του, τον πρώην γενικό διευθυντή των βιβλιοπωλείων «Κάουφμαν» Ρόμολο Λιβεράνι, «ότι η δραστηριότητα γύρω από το γαλλόφωνο βιβλίο δεν αρκείται μόνο στην πώληση, αλλά ενισχύεται με μια εκδοτική προσπάθεια, που μπορεί να χαρακτηριστεί πολιτική ανοίγματος σε σύγχρονες εκδοτικές μεθόδους, διεθνείς συνεργασίες και ανταλλαγές απόψεων». Τα πρώτα εκδοτικά αποτελέσματα θα είναι απτά από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Να θυμίσουμε ότι ο Ρόμολο Λιβεράνι ήταν και ο δημιουργός της σειράς «Confluences», η οποία περιλάμβανε ελληνικά βιβλία μεταφρασμένα στα γαλλικά.

Μια επίσκεψη θα σας δώσει την ευκαιρία να διαπιστώσετε, ιδίοις όμμασι, τη μεγάλη ποικιλία βιβλίων τσέπης, γαλλικής και ξένης λογοτεχνίας, σε χαμηλές τιμές. Αλλά και κόμικς, ταξιδιωτικούς οδηγούς, βιβλία ιστορίας, μαγειρικής, τεχνών, γαλλικό και ξένο Τύπο και μια επιλογή από βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά και νέους. Χωρίς, βεβαίως, να ξεχνάμε όλα τα βιβλία εκμάθησης των γαλλικών που εκδίδονται στην Ελλάδα ή πωλούνται στη Γαλλία. Εχει την αμέριστη υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου του γαλλικού υπουργείου Παιδείας και του Centrale De L' edition Francaise.

*Πληροφορίες: τηλ.: 210-3629703 και e-mail: info@lelivreouvert.gr. Ωρες λειτουργίας: Δευτέρα και Τετάρτη (9.30 π.μ. - 5. 30 μ.μ.), Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή (9.30 π.μ. - 8.30 μ.μ.), Σάββατο (9.30 π.μ. - 3.30 μ.μ.).

Αναδημοσίευση από : http://www.enet.gr

27 Μαρτίου : Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

2011-03-22T11:02:00.004+02:00

Το κ.θ.β.ρ. θα γιορτάσει

την Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου

το Σάββατο 26 Μάρτη

το Δημοτικο Θέατρο Κορίνθου

παρουσιάζοντας

τα μονόπρακτα

``Οι Βλαβερές συνέπεις του καπνού``

του Άντον Τσέχωφ

με τον Κυριάκο Αγγελίδη

και

``Mε το βραδινό ταχυδρομείο``

του Βασίλη Κωστάρα

με την Μαρινίκη Πνευματικού

Επίσης

την Παρασκευή 25 Μάρτη

η Παιδική Σκηνή του κ.θ.β.ρ.

θα παρουσιάσει το

``Να ζη το Μεσολόγγι`` του Β.Ρώτα.

Το φετινό μύνημα

Το θέατρο στην υπηρεσία της ανθρωπότητας
Jessica A. Kaahwa, Uganda

Η σημερινή συνάθροιση απεικονίζει στην πραγματικότητα την τεράστια δύναμη που έχει το θέατρο να κινητοποιεί τις κοινότητες και να γεφυρώνει τα χάσματα. Εχετε ποτέ σκεφτεί το θέατρο σαν ένα δυνατό εργαλείο στην υπηρεσία της ειρήνης και της συμφιλίωσης; Όσο τα έθνη σπαταλούν κολοσσιαία χρηματικά ποσά για ειρηνευτικές αποστολές σε περιοχές βίαιων συγκρούσεων σε όλο τον κόσμο, ελάχιστη προσοχή θα δίνουμε στο θέατρο ως μια και μοναδική εναλλακτική λύση για την αλλαγή και τη διαχείριση των κρίσεων. Πώς μπορούν οι πολίτες της μητέρας γης να κατακτήσουν παγκόσμια ειρήνη όταν τα εργαλεία που χρησιμοποιούν προέρχονται από εξωτερικές και φαινομενικά κατασταλτικές δυνάμεις;

Το θέατρο διεισδύει με λεπτό τρόπο στην ανθρώπινη ψυχή που την κυριεύει ο φόβος και η καχυποψία αλλάζοντας την εικόνα που έχει κανείς για τον εαυτό του και ξεδιπλώνοντας για τον καθένα, και συνεπώς για την κοινότητα, έναν κόσμο δυνατοτήτων. Δίνει νόημα στις καθημερινές πραγματικότητες προλαβαίνοντας ένα αβέβαιο μέλλον. Εμπλέκεται με την πολιτική των ανθρώπινων καταστάσεων με τρόπο απλό και άμεσο. Επειδή είναι περιεκτικό, το θέατρο παρουσιάζεται ως μια εμπειρία ικανή να ξεπεράσει προηγούμενες παρανοήσεις.

Επιπλέον, το θέατρο αποτελεί αποδεδειγμένο μέσο για την έκφραση και την προώθηση συλλογικών ιδεών για τις οποίες όλοι είμαστε πρόθυμοι να πολεμήσουμε όταν καταπατούνται.

Προκειμένου να μπορούμε να προσδοκούμε ένα ειρηνικό μέλλον πρέπει να ξεκινήσουμε χρησιμοποιώντας ειρηνικά μέσα· μέσα που αναζητούν την κατανόηση, το σεβασμό και την αναγνώριση της συνεισφοράς κάθε ανθρώπου στην υπόθεση της συνεργασίας για την ειρήνη. Το θέατρο αποτελεί εκείνη την καθολική γλώσσα μέσω της οποίας μπορούμε να προωθήσουμε μηνύματα ειρήνης και συμφιλίωσης.

Με την ενεργή συμμετοχή το θέατρο ενώνει πολλούς ανθρώπους που είναι έτοιμοι να αποδομήσουν προηγούμενες αντιλήψεις και, με αυτόν τον τρόπο, δίνει στον καθένα ξεχωριστά την ευκαιρία να ξαναγεννηθεί προκειμένου να πάρει αποφάσεις βασισμένες στην γνώση και στην πραγματικότητα που αποκαλύπτεται εκ νέου μπροστά του. Για να ευημερήσει το θέατρο, ανάμεσα σε άλλες μορφές τέχνης, πρέπει να κάνουμε ένα τολμηρό βήμα προς τα μπρος και να το ενσωματώσουμε στην καθημερινή ζωή, η οποία αντιμετωπίζει κρίσιμα θέματα συγκρούσεων και ειρήνης.

Αναζητώντας την κοινωνική αλλαγή και την αναδόμηση των κοινοτήτων, θα συναντήσουμε το θέατρο σε εμπόλεμες περιοχές και σε λαούς που πάσχουν από χρόνια φτώχεια ή ασθένειες. Ο αριθμός επιτυχημένων παραδειγμάτων ολοένα αυξάνεται· παραδείγματα στα οποία το θέατρο κινητοποιεί το κοινό για τη γνώση και για τη βοήθεια των τραυματιών μετά από τον πόλεμο.

Πολιτιστικές πλατφόρμες, όπως το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, στοχεύουν στην εδραίωση της ειρήνης και της φιλίας μεταξύ των λαών και ήδη βρίσκονται σε εφαρμογή.
Αποτελεί συνεπώς παρωδία να μένουμε σιωπηλοί σε καιρούς όπως οι δικοί μας, γνωρίζοντας την δύναμη του θεάτρου, και να αφήνουμε αυτούς που χειρίζονται όπλα και που εκτοξεύουν βόμβες να παίζουν το ρόλο των ειρηνοποιών του κόσμου. Πώς μπορούν τα εργαλεία της αποξένωσης να αποκτούν διπλό ρόλο ως όργανα ειρήνης και συμφιλίωσης;

Σας προκαλώ αυτήν την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου να σκεφτείτε αυτήν την προοπτική και να εφαρμόσετε το θέατρο ως καθολικό εργαλείο, διαλόγου, κοινωνικής μεταμόρφωσης και αλλαγής.

Μπορεί τα Ηνωμένα Έθνη να δαπανούν κολοσσιαία χρηματικά ποσά σε ειρηνευτικές αποστολές σε όλον τον κόσμο με τη χρήση των όπλων, όμως το θέατρο είναι αυθόρμητο, ανθρώπινο, λιγότερο δαπανηρό και μια εναλλακτική λύση κατά πολύ περισσότερο δυνατή.
Μπορεί να μην είναι η μόνη απάντηση που θα φέρει την ειρήνη, ωστόσο το θέατρο θα μπορούσε να αποτελέσει ουσιαστικό εργαλείο στις ειρηνευτικές αποστολές.
Jessica A. Kaahwa
συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, πανεπιστημιακός

Αναδημοσίευση από www.korinthiakotheatro.blogspot.com

Διάλεξη: Η Ευρώπη αντιμέτωπη με την κρίση

2011-03-04T22:25:00.005+02:00

Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Καθηγητής κ. Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, ο Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής Αναπληρωτής Καθηγητής κ. Αθανάσιος Κατσής και ο Πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων Αναπληρωτής Καθηγητής κ. Σωτήριος Ρούσσος,σας προσκαλούν στη διάλεξη της Α.Ε. του Πρέσβη της Γαλλίας στην Ελλάδα κ.Christophe Farnaud,με θέμα '' Η Ευρώπη αντιμέτωπη με την κρίση'' την Τετάρτη 09 Μαρτίου 2011 και ώρα 12.30 π.μ. στην αίθουσα Γεώργιος Σάμιος του Δημοτικού Θεάτρου Κορινθίων Δαμασκηνού και Κολοκοτρώνη, 20100 Κόρινθος

Μετά το πέρας της διάλεξης θα ακολουθήσει συζήτηση και μια παρουσίαση για τις μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία

Είσοδος ελεύθερη,ταυτόχρονη μετάφραση

Θέατρο με μαριονέτες και ηθοποιούς

2011-02-16T09:41:00.003+02:00

ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΚΑΙ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΘΕΑΤΡΟΥ-ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟΥ “ΞΙΦΟΣ”

ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΝΕΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ.

”ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑΙ

ΚΑΙ

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΧΙ”

του Μπέρτολντ Μπρέχτ

(για ενήλικες, νέους, εφήβους και παιδιά από 10 ετών και άνω)

19 Φεβρουαρίου -16 Μαρτίου 2011:

Σάββατο: 19 και 26 Φεβρουαρίου ώρα 21.00'

Δευτέρα: 21 κ΄28 Φεβρουαρίου και 7 κ΄14 Μαρτίου, ώρα 20.15΄

Τετάρτη: 23 Φεβρουαρίου και 2,9 κ΄16 Μαρτίου, ώρα 20.15΄

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πληροφορίες τηλ: 27410-29980, απόγευμα 5.30-8μ.μ

Παίζουν:

Μαριονέτες Κουκλοπαίχτες +Ηθοποιοί(χορός)

Δάσκαλος Δημήτρης Κουτάντζης

Μητέρα +Φοιτητής α΄ Νατάσα Γεωργίου

Παιδί Χριστίνα Σακελλαράκη

Φοιτητής β΄ Δημήτρης Καφαντάρης

Κατασκευή μαριονετών:

Δάσκαλος: Δημ.Κουτάντζης

Φοιτητής α΄: Νατάσα Γεωργίου

Φοιτητής β΄: Δημήτρης Καφαντάρης

Μπρέχτ: Δημ.Βεζονιαράκης

Μητέρα+Παιδί: Χριστίνα Σακελλαράκη

Σκηνικά+ σκηνικά αντικείμενα :

Δημ.Κουτάντζης-Χριστίνα Σακελλαράκη

Μουσική: έγραψε ο Θεόδωρος Σαμολαδάς(+διδασκαλία χορού)

Αφίσα: Γκίτα Βαλζεκάϊτε

Φωτισμός: Γιάννης Παγώνης

Χειρισμός ήχου -φώτων: Γεωργία Ταμαρέση

Υπεύθυνη των εργαστηρίων Θεάτρου -Κουκλοθεάτρου του ΚΝΚορινθίας:

Χριστίνα Σακελλαράκη

Για το έργο:

Η όπερα “Αυτός που λέει ναί” είναι μια διασκευή του γιαπωνέζικου έργου “Τανικό” του συγγραφέα Τσεντσίκου(1405-1468).

Το “Τανικό” θυμίζει έντονα την αρχαία τραγωδία, στο ότι το μυθικό στοιχείο είναι τόσο καθοριστικό, που δεν αφήνει περιθώρια για λογικές λύσεις.

Η αρχική διασκευή του Μπ.Μπρέχτ στο “Αυτός που λέει ναί”, δέχτηκε σφοδρές αρνητικές κριτικές για αποθέωση της βαναυσότητας, αφού η κεντρική διδαχή του έργου-για κάποιους κριτικούς-ήταν “πάνω απ΄όλα παιδί μου να είσαι υπάκουος στην παράδοση, δίχως ποτέ να την εξετάζεις ,όσο φρικτά παράλογη και να σου φαίνεται αυτή”.

Συγχρόνως όμως σημείωσε τεράστια επιτυχία σε χριστιανικούς κύκλους και κρατικά ιδρύματα !

Ο Μπρέχτ πρόθυμος να διδάσκεται, έσπευσε να τροποποιήσει την διασκευή!!

Αποφάσισε να ξαναγράψει το “Αυτός που λέει ναί”, το οποίο μέσα σε λίγους μήνες είχε μετατραπεί σε δύο καινούργια έργα τα :“Αυτός που λέει ναι” και “Αυτός που λέει όχι”.

Ετσι στην δεύτερη διασκευή του “Αυτός που λέει ναί”, ο θάνατος είναι αναγκαίος για λογικούς , κοινωνικούς λόγους (αυτοθυσία και αυταπάρνηση του παιδιού για να σωθεί το χωριό απο την αρρώστια).

Στο “Αυτός που λέει όχι” , μέσα απο τον μονόλογο του παιδιού, που συγκινεί για το θάρρος και την λογική του, ο Μπρέχτ καλεί σε σκέψη , προτού κάποιος δώσει την συγκατάθεση του σε κάτι τόσο σοβαρό όσο η απώλεια της ζωής του-καλεί για ανυπακοή, για αμφισβήτηση των αξιών που τιμώνται άκριτα και παρουσιάζονται ως αιώνιες.

Τα δύο έργα δεν αλληλοαποκλείονται, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται, γιαυτό ο συγγραφέας τους λέει πως :“θα ήταν σωστό τα δύο μικρά αυτά έργα να μην παίζονταν το ένα δίχως το άλλο”.

Οι μαριονέτες και το θέατρο κατά Μπρεχτ..

“Πριν σκηνοθετήσω τον “Καλό άνθρωπο του Σετσουάν” με μαριονέτες, ήθελα την έγκρισή του..

Ο Μπρέχτ τότε παρατήρησε ότι η μαριονέτα ήταν η τέλεια υλοποίηση της θεωρίας του για την αποστασιοποίηση.

Αυτή συνίσταται στο παρακάτω: το θέατρο δεν είναι η πραγματικότητα αλλά φαντασία.

Η πραγματικότητα είναι έξω.Δεν αλλάζουμε την πραγματικότητα κλαίγοντας μαζί με τους ήρωες στη σκηνή, αντίθετα , με τον τρόπο αυτό αποφεύγουμε την πραγματικότητα..

Ετσι, για να υπενθυμίσει στον θεατή ότι το θέατρο είναι ψευδαίσθηση και υπάρχει για να μας ενθαρρύνει να αλλάξουμε τον πραγματικό κόσμο, ο Μπρέχτ εισήγαγε διακοπές της δράσης, για παράδειγμα με τραγούδια, όπου οι ηθοποιοί απευθύνονται άμεσα στο κοινό..”

Μίκαελ Μέσκε

(Μεγάλος δάσκαλος της τέχνης της μαριονέτας σ΄ολόκληρο τον κόσμο, ιδρυτής και διευθυντής για περισσότερα απο 40 χρόνια του Μαριονέτεατερν ,στην Σουηδία)

“Τα μάτια σου μην τα πιστεύεις

μην πιστεύεις ούτε και τ΄αυτιά σου

Σκοτάδι βλέπεις

Μπορεί νάναι φως”

Μπ.Μπρέχτ

Κολιάτσου 112, 20100 Κόρινθος 27410 29980 Ε-mail: kentroneon@knk.gr / Ιστοχώρος: www.knk.gr

Γουσταύος Άιφελ: Σαν σήμερα γεννήθηκε ο «Μάγος του σιδήρου»

2010-12-15T15:19:00.004+02:00

Γουσταύος Άιφελ: Σαν σήμερα γεννήθηκε ο «Μάγος του σιδήρου»

Σαν σήμερα, δύο περίπου αιώνες πριν, στις 15 Δεκεμβρίου 1832, ένα νεογέννητο ήρθε στο φως, το οποίο έμελλε να αφήσει ηχηρά το σημάδι του στον κόσμο, ενώ χάρισε στη Γαλλία αυτό που μέχρι σήμερα θεωρείται ως το σήμα κατατεθέν της, τον Πύργο του Άιφελ, στον οποίο έδωσε το όνομά του.

Ο Αλέξανδρος Γουσταύος Άιφελ (Alexandre Gustave Eiffel) γεννήθηκε στη Ντιζόν της Γαλλίας (Côte-d'Or) και πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 1923 στο Παρίσι. Το πραγματικό του επίθετο ήταν Bönickhausen, αλλά ένας γερμανός πρόγονός του από τη Rhenania της Γερμανίας, το άλλαξε, όταν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι στις αρχές του 18ου αιώνα, επειδή οι Γάλλοι δεν μπορούσαν να προφέρουν το πραγματικό του επίθετο. Αυτός ο απόγονος εμπνεύστηκε για το νέο επίθετο από την γερμανική περιοχή Eifel, στην Marmagen. Η επίσημη αλλαγή του επιθέτου έγινε το 1879.

Ο Γουσταύος Άιφελ γεννήθηκε μέσα σε ένα πλούσιο οικογενειακό περιβάλλον. Ο πατέρας του, Alexandre Eiffel, ήταν αξιωματικός και συμμετείχε στα στρατεύματα του Ναπολέοντα το 1811, ενώ η μητέρα του Catherine Moineuse ήταν επιχειρηματίας, η οποία είχε επενδύσει στην εμπορία ξύλου και άνθρακα και μ’ αυτόν τον τρόπο είχε δημιουργήσει τη δική της μικρή περιουσία. Το 1843, ο Άιφελ γράφτηκε στο κολλέγιο Sainte-Barbe, ενώ αργότερα έγινε δεκτός στην École polytechnique. Το 1852 γράφτηκε στην École Centrale des Arts et Manufactures, απ’ όπου αποφοίτησε το 1855, την ίδια χρονιά που πραγματοποιήθηκε η πρώτη Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού.

Έζησε πολλά χρόνια στη Νοτιοδυτική Γαλλία, όπου γνωρίστηκε το 1856 με τον Charles Nepveu, εργολάβο με ειδικότητα στις μεταλλικές κατασκευές. Ο νεαρός Άιφελ εκμεταλλεύτηκε από νωρίς το ταλέντο του. Το 1858 ανέλαβε στα 26 του χρόνια, σε συνεργασία με τον Paul Régnauld, την εποπτεία για τη μεταλλική γέφυρα στο Bordeaux (γνωστή ως passerelle Eiffel ή passerelle Saint-Jean), η οποία συνέδεσε το συγκοινωνιακό δίκτυο της Νότιας Γαλλίας και της Ορλεάνης. Για τη συγκεκριμένη γέφυρα, ο Άιφελ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε μεγάλη έκταση τη στήριξη πάνω σε στρώμα πεπιεσμένου αέρα με τη βοήθεια σωληνοειδών βάθρων.

Άλλα σημαντικά του έργα είναι οι σιδηροδρομικές γέφυρες της Σιούς, και του Νεβιάς, η Γέφυρα του Γκαραμπί, ενώ πριν την κατασκευή του Πύργου του Άιφελ συνέβαλε στη δημιουργία του Αγάλματος της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη. Ο Πύργος του Άιφελ (1887-1889), το μεγαλύτερο και πιο γνωστό δημιούργημά του ανά τον κόσμο, παρουσιάστηκε στην τέταρτη Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1889.

Η ιδέα κατασκευής ενός πύργου «ύψους πάνω από χίλια πόδια» αποτελούσε το στοίχημα των αρχιτεκτόνων εκείνης της εποχής. Παράλληλα στη Γαλλία, είναι έντονη η ανάγκη της αναγεννημένης και ακόμα εύθραστης Δημοκρατίας του Jules Ferry (μετά την ήττα στη Sedan και το χάσιμο της περιοχής της Λοραίνης και της Αλσατίας) να σηματοδοτήσει την επέτειο των 100 χρόνων από την Επανάσταση του 1789 με ένα σπουδαίο γεγονός, την διοργάνωση μιας παγκόσμιας έκθεσης, στις 5 Μαΐου 1889.

Το σχέδιο του Άιφελ για τον Πύργο, το οποίο είχε απορριφτεί αρχικά από τον δήμαρχο της Βαρκελώνης ως «μη ρεαλιστικό», τελικά υπερίσχυσε όλων των άλλων υποψηφίων, την 1η Μαΐου 1886 και επέτρεψε στο μηχανικό να υπογράψει συμφωνία με την κυβέρνηση στις 8 Ιανουαρίου 1887. Το έργο ολοκληρώθηκε στις 31 Μαΐου 1889, χαρίζοντας στον δημιουργό του παγκόσμια καταξίωση.

Επηρεασμένος από τη μεγάλη του επιτυχία, ο Άιφελ αναλαμβάνει παράλληλα την κατασκευή των υδατοφρακτών της διώρυγας του Παναμά. Ήταν ένα έργο, όμως, που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει, γιατί η εταιρεία του υπό την διεύθυνση του Ferdinand de Lesseps ενεπλάκη σε οικονομικό σκάνδαλο που αφορούσε δωροδοκία βουλευτών. Κατά συνέπεια, ο Άιφελ παραιτήθηκε από την εταιρεία που είχε ιδρύσει ο ίδιος πριν από τρεις δεκαετίες, ενώ καταδικάστηκε σε διετή φυλάκιση και καταβολή προστίμου 20.000 φράγκων.

Το γεγονός αυτό, τον οδήγησε να σταματήσει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και τα μεγαλεπήβολα σχέδια και να αφιερωθεί μόνο στα πειράματά του. Το 1912 εγκατέστησε το πρώτο εργαστήριο αεροδυναμικής στο Ωτείγ, ενώ βοήθησε ιδιαίτερα την αεροπορία σχετικά με τη διαμόρφωση των αεροπλάνων κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1921 δώρισε το εργαστήριό του στο κράτος.

Ο Άιφελ, τέλος, εξελίχτηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους ειδικούς του κόσμου στις μεταλλικές κατασκευές. Ονομάστηκε «Μάγος του σιδήρου» και πρέπει να θεωρηθεί, ακόμη, ένας από τους δημιουργούς της σύγχρονης αεροδυναμικής. Ο Γουσταύος Άιφελ απεβίωσε σε ηλικία 91 χρονών στο ιδιωτικό του ξενοδοχείο στην οδό Rabelais στο Παρίσι και θάφτηκε στον οικογενειακό τάφο στις 31 Δεκεμβρίου 1923 στο κοιμητήριο Levallois-Perret, με όλες τις τιμές που αρμόζουν σε μία τέτοια προσωπικότητα.

Αναδημοσίευση από http://www.tvxs.gr

Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση 27 Νοεμβρίου 2010

2010-11-18T10:36:00.003+02:00

International Drama/Theatre and Education Association

Μήνυμα για την

Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

27 Νοεμβρίου 2010

Αγαπητοί φίλοι,

γιορτάζουμε και φέτος στις 27 Νοεμβρίου την Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας έγινε, επειδή ο Νοέμβριος είναι ο μήνας κατά τον οποίο υπογράφηκε από τα Ηνωμένα Έθνη η Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού, κι επειδή το 27 παραπέμπει στο άρθρο 27 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σύμφωνα με την οποία «καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή, να χαίρεται τις καλές τέχνες και να μετέχει στην επιστημονική πρόοδο και στα αγαθά της».

Κι ενώ τόσο τα Δικαιώματα του Παιδιού όσο και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν παύουν, δυστυχώς, να παραβιάζονται με διάφορους τρόπους στο σύγχρονο κόσμο, το θέατρο στην εκπαίδευση, στις διαφορετικές εκφάνσεις του, δίνει χώρο στα παιδιά και τους νέους να πειραματιστούν, να συνυπάρξουν δημιουργικά, να ονειρευτούν τη μεταμόρφωση τη δική τους και του κόσμου. Ταυτόχρονα ως ξεχωριστός επιστημονικός χώρος έρευνας βαθαίνει τη γνώση μας για την καταλυτική επίδραση που μπορούν να έχουν το θέατρο και οι παραστατικές τέχνες σ’ αυτές τις μεταμορφώσεις.

Δυσκολίες ζούμε καθημερινά και στη χώρα μας. Ο πολιτισμός, η τέχνη στην εκπαίδευση, η τέχνη ως εκπαίδευση, το παιχνίδι, η απόλαυση, η δημιουργικότητα, η συλλογικότητα και το όνειρο, δεν φαίνεται να βρίσκουν πάντα εύφορο έδαφος. Κι όμως, εξακολουθούμε να επιμένουμε μέσα κι έξω από τις σχολικές αίθουσες και να δημιουργούμε το απροσδόκητο. Τις πιο πολλές φορές χωρίς υποστήριξη. Με την αγάπη περισσότερο και με τον ενθουσιασμό μας ανοίγουμε άλλους δρόμους μάθησης, άλλους δρόμους γνωριμίας με τη ζωή και με τον κόσμο που μας περιβάλλει. Οι δρόμοι αυτοί απαιτούν να τους βαδίσουμε όχι μόνο με το μυαλό αλλά και με την καρδιά και με το σώμα μας. Ο άνθρωπος που αναπτύσσεται ως ολότητα, ως σώμα, δηλαδή, ως νους και ως καρδιά, είναι ο άνθρωπος που θα μπορέσει να σταθεί κριτικά απέναντι στην πραγματικότητα, ν’ αντισταθεί στην όποια κρίση και στην όποια παραβίαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Τέτοιους ανθρώπους επιδιώκει να βοηθήσει ν’ αναπτυχθούν το θέατρο στην εκπαίδευση, για να κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα για το καλύτερο του κόσμου μας.

Ας κάνουμε και τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση μια μεγάλη γιορτή. Ας οργανώσουμε μικρά δρώμενα μέσα και έξω από τη σχολική τάξη, ας καλέσουμε ανθρώπους του Θεάτρου στα σχολεία, ας παρακολουθήσουμε παραστάσεις που προσφέρονται από θέατρα για την ημέρα αυτή κ.ά. Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση θα ενισχύσει την προσπάθεια έκφρασης, συνάντησης και διαλόγου με τη διοργάνωση ημερίδων, σεμιναρίων και άλλων εκδηλώσεων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. (Πληροφορίες στην ιστοσελίδα www.theatroedu.gr). Συνάντηση εκπροσώπων των φορέων του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Διεθνούς Οργανισμού για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (IDEA – Europe) από 18 ευρωπαϊκές χώρες θα φιλοξενηθεί στην Αθήνα για να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες που θα λάβουν υπόψη τους την κρίσιμη διεθνή κατάσταση και θα ενισχύσουν τη συνεργασία για δραστηριότητες σχετικές με το θέατρο στην εκπαίδευση. Ας συμβάλλουμε όλοι στη γιορτή, φορείς, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και ας μοιραστούμε τις ιδέες, τις μικρές και μεγάλες δράσεις μας στέλνοντας ανταποκρίσεις, ευχές, φωτογραφίες, μηνύματα στη διεύθυνση info@theatroedu.gr. Η συμβολή σας θα αναρτηθεί στην ανανεωμένη ιστοσελίδα του Δικτύου www.theatroedu.gr

Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση – Νοέμβριος 2010

Διεύθυνση αλληλογραφίας : Σαρρή 14, 10553, Αθήνα Τηλ./Φαξ : 210 6541600

info@theatroedu.gr www.theatroedu.gr

«Συμβολίζουμε την καταρράκωση της γαλλικής κουλτούρας»

2010-11-05T09:57:00.004+02:00

Ο 58χρονος συγγραφέας Μισέλ Ουελμπέκ και ο 62χρονος φιλόσοφος Μπερνάρ - Ανρί Λεβί έχουν κάτι κοινό:την εκκεντρικότητα.

Αλλά δεν ήταν πρωτίστως η εκκεντρικότητα που τους έκανε γνωστούς. Προηγήθηκε το έργο τους, ακολούθησε η αντιφατική ζωή τους, μετά ήρθαν οι εχθροί τους.

Το γαλλικό δίδυμο, ανάμεσα σε θιασώτες και πολέμιους, θα βρίσκεται τη Δευτέρα 15 Νοεμβρίου (7.30 μ.μ.) στην Αθήνα. Η αφορμή είναι η ελληνική έκδοση της αλληλογραφίας τους «Δημόσιος κίνδυνος» («Εστία»). Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας (Σίνα 31), με παρουσιαστή τον Γιώργο Αρχιμανδρίτη.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ βρέθηκε στο στόχαστρο των μουσουλμάνων, οι οποίοι τον οδήγησαν ώς τα δικαστήρια, για να αποφασίσουν αυτά αν η «Πλατφόρμα» είναι υβριστική ή όχι για τη θρησκεία τους. Η αθώωσή του σήμαινε τη νίκη της μυθοπλασίας εναντίον των θρησκειών και των ιδεολογιών.

Ο Μπερνάρ - Ανρί Λεβί, ο οποίος αναφέρεται συχνά-πυκνά στην εβραϊκότητά του, εκπροσωπεί τους διανοουμένους της Νέας Αριστεράς. Υπερασπίστηκε τον Τζαφάρ Παναχί και τη Σακινέχ Αστιανί, που στοχοποιήθηκαν από το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν. Στάθηκε στο πλευρό του Πολωνού σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι, όταν δικάστηκε στην Αμερική, για μια παλιά ιστορία παιδοφιλίας. Ηταν από αυτούς που υπέγραψαν υπέρ του Κροάτη πανεπιστημιακού Πρέντραγκ Ματβέγεβιτς, όταν μίλησε για το αιματοκύλισμα στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Την αλληλογραφία «Δημόσιος κίνδυνος» («Ennemis Publics»), που έγινε μέσω 28 e-mail, την αντάλλαξαν οι δύο «σύμμαχοι» από τις 26 Ιανουαρίου ώς τις 11 Ιουλίου 2008. Στη Γαλλία, όταν το βιβλίο εκδόθηκε από τον «Flammarion», προκάλεσε αντιδράσεις από «ζεστά» και «παγωμένα» μυαλά. Χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος της πρώτης επιστολής: «Οπου ο Μισέλ Ουελμπέκ ανοίγει πυρ: "Οι δυο μας συμβολίζουμε άριστα την τρομακτική καταρράκωση της γαλλικής κουλτούρας και διανόησης"». Οπως και της δεύτερης: «Οπου ο Μπερνάρ - Ανρί Λεβί απαντά, αναφέροντας το λιντσάρισμα του Σαρτρ, του Πάουντ, του Σελίν και του Μποντλέρ από τους συγχρόνους τους».

Από τις σελίδες των αλληλογράφων περνάει και το «αλάτι» και το «πιπέρι». Εγκωμιάζουν την «ψυχρή» λογοτεχνία του Φλομπέρ. Ο πατέρας τού Ουελμπέκ, ως οδηγός βουνού, οδηγούσε τον Ζισκάρ Ντ' Εστέν. Καταγγέλλουν τα εγκλήματα του «πουτινισμού». Κάνουν τη διάκριση ανάμεσα σε δίκαιους και άδικους πολέμους.

Συζητούν για τον υλισμό του Λουκρήτιου, των Προφητών, του Σπινόζα και του Λεβινάς. Ο πειρασμός δοκιμάζεται μπροστά στον χριστιανισμό. Πριμοδοτείται η ποίηση σε σχέση με το μυθιστόρημα. Ο Λεβί αφηγείται μια βραδιά με τον Αραγκόν. «Γιατί πρέπει να προσπαθούμε να μην ξεχνάμε τίποτα, τίποτα· και γιατί ο Νίτσε έκανε λάθος στη θεωρία του περί πικρίας», η τελευταία επιστολή της 11ης Ιουλίου 2008.*

Αναδημοσίευση από : http://www.enet.gr

Τέχνη και γεύσεις της Βelle Εpoque «εγκαθίστανται» στη Θεσσαλονίκη

2010-10-15T22:08:00.007+03:00

Στο τραπέζι µε τον Λοτρέκ
Εν µέσω... mal epoque µια έκθεση για την Βelle Εpoque επιχερεί αν µη τι άλλο να µας µεταφέρει 100 χρόνια πριν και να αλλάξει το κλίµα και την αισθητική θέασης της καθηµερινότητάς µας. Χορός, µουσική, κινηµατογράφος, θέατρο, έργα τέχνης, ακόµη και γεύσεις της Βelle Εpoque «εγκαθίστανται» στη Θεσσαλονίκη µε επίκεντρο τις αφίσες, τους πίνακες, τα προσωπικά αντικείµενα ακόµα και τις (ακραίες συχνά) συνταγές µαγειρικής του Ανρί Ντε Τουλούζ Λοτρέκ, του ζωγράφου - ρεπόρτερ, όπως τον αποκαλούν, της εποχής του, εκείνου που πρώτος κατέβασε την τέχνη στο πεζοδρόµιο, στα πορνεία, τα µπαρ, τους χώρους έρωτα και χαράς του προπολεµικού µποέµ Παρισιού. Στη µεγαλύτερη έκθεση που έγινε ποτέ για τον καλλιτέχνη στην Ελλάδα.

Ο Λοτρέκ της Μονµάρτρης, του Παρισιού, του αψεντιού, των γυναικών, των καµπαρέ, του έρωτα, των χρωµάτων, της νύχτας αγαπούσε πολύ και το καλό φαγητό καθώς και τη µαγειρική.

Με τον φίλο του Μορίς Ζουαγιέν (η προσωπογραφία του «ανοίγει» την έκθεση στο Τελλόγλειο Ιδρυµα της Θεσσαλονίκης) έγραψαν βιβλίο για την «Τέχνη της κουζίνας» µε 250 συνταγές. Κάθε Τετάρτη µάλιστα καλούσαν (µε τον Ζουαγιέν) φίλους και διοργάνωναν βραδιές γαστρονοµίας. Βραδιές τις οποίες χαρακτήριζε το γαστριµαργικό... χιούµορ του Λοτρέκ.

Παράδειγµα, η συνταγή του για το «Κατσικίσιο µπούτι» είναι απλή και αρκούντως χιουµοριστική: «Πηγαίνετε στις παγωµένες ελβετικές Αλπεις, ψηλά, στο Wildstrubel. Σκοτώνετε ένα κατσίκι στα 3.000 µ., στη διάρκεια του Σεπτεµβρίου. Του κόβετε το ένα µπούτι και το κρεµάτε για τρεις έως τέσσερις εβδοµάδες. Το τρώτε ωµό µε σάλτσα από καυτό ραπανάκι». Επίσης αγαπούσε τις απλές συνταγές, όπως εκείνη της θρυλικής του λεµονόπιτας.

Το βιβλίο των συνταγών πρωτοκυκλοφόρησε από τον Μορίς Ζουαγιέν πολλά χρόνια µετά τον θάνατο του Λοτρέκ (στα 1934), αρκετά χρόνια µετά συντηρήθηκε και ένα αντίτυπό του θα µπορούν να δουν οι επισκέπτες στην έκθεση του Τελλογλείου.

Με αφορµή το βιβλίο, κάθε Τετάρτη στο Τελλόγλειο κατά τη διάρκεια της έκθεσης το εστιατόριο του Ιδρύµατος θα προσφέρει συνταγές «ζωγραφισµένες» από τη φαντασία του Λοτρέκ.

ΙΝFΟ «Ηenri de ΤoulouseLautrec», έκθεση από σήµερα έως τις 30 Ιανουαρίου στο Τελλόγλειο Ιδρυµα Τεχνών του ΑΠΘ (Αγ. Δηµητρίου 159Α, τηλ. 2310-991.601)

Αναδημοσίευση από www.tanea.gr

La bande dessinée: H γαλλική «ματιά» στα κόμιξ

2010-09-30T10:22:00.002+03:00

Μετά την έκθεση για τα 50 χρόνια Αστερίξ, που φιλοξενήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα, (Χανιά, Λάρισα, Πάτρα, Ρόδος, Καβάλα, Αλεξανδρούπολη), η ΜΑΜΟΥΘ ΚΟΜΙΞ επανέρχεται με μια νέα εκδήλωση για την 9η τέχνη.

Μέσα από συνολικά 64 κάδρα, μικροί και μεγαλύτεροι φίλοι των γαλλόφωνων κόμιξ, αμετανόητοι συλλέκτες, θα έχουν την ευκαιρία να περιηγηθούν στο μαγικό κόσμο των χάρτινων ηρώων τους και να διασκεδάσουν, ταξιδεύοντας στα καρέ της φαντασίας!

Μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων θα δώσουν τη δυνατότητα σε μαθητές των σχολείων της περιοχής, αλλά και των μαθητών των γαλλόφωνων σχολείων, να περιηγηθούν στον πολύχρωμο πλανήτη των κόμιξ και να ζήσουν την μοναδική εμπειρία της δημιουργίας του από γνωστούς καλλιτέχνες και δημιουργούς.

Η έκθεση αυτή αποτελεί μια ακόμα προσπάθεια της ΜΑΜΟΥΘ να πλησιάσει περισσότερο τη νεολαία, να της δώσει ευκαιρίες για δημιουργία, για φαντασία και για παιχνίδι, ενώ παράλληλα να κεντρίσει το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων και ...γιατί όχι να συγκινήσει με μνήμες και εικόνες...

Η ΜΑΜΟΥΘ, που διανύει το 30ο έτος ζωής της, ειδικεύεται στις γαλλόφωνες εκδόσεις, ΑΣΤΕΡΙΞ, ΤΕΝ ΤΕΝ, ΛΟΥΚΙ ΛΟΥΚ, ΙΖΝΟΓΚΟΥΝΤ, ΑΛΙΞ, αλλά και τόσοι άλλοι γνωστοί και αγαπημένοι ήρωες εκδίδονται με αγάπη και φροντίδα, προκειμένου να διασκεδάζουν και να επιμορφώνουν μικρούς και μεγάλους.

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Καλλιθέας «Μελίνα Μερκούρη»,
Μεγίστης 18 - 20, Καλλιθέα
24 Σεπτεμβρίου - 8 Οκτωβρίου Εγκαίνια 20:00

Είσοδος ελεύθερη

Αναδημοσίευση από tvxs.gr

Γύρος Γαλλίας: Νικητής και τυπικά ο Κονταδόρ

2010-07-25T21:43:00.007+03:00

Γύρος Γαλλίας: Νικητής και τυπικά ο Κονταδόρ

Ο Αλμπέρτο Κονταδόρ είναι και επίσημα από την Κυριακή (25/07) ο μεγάλος νικητής του φετινού Γύρου Γαλλίας.

Στους θριάμβους του 2007 και του 2009, ο Ισπανός πρόσθεσε μία ακόμα τεράστια επιτυχία, κατακτώντας και μάλιστα πανηγυρικά τον τρίτο του τίτλο στην κορυφαία ποδηλατική διοργάνωση τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Έχοντας εξασφαλίσει ουσιαστικά από την προηγούμενη μέρα την πρώτη θέση στην γενική κατάταξη, ο Κονταδόρ έκανε στο 20ο ετάπ απλά ό,τι χρειαζόταν για να αποφύγει την οποιαδήποτε έκπληξη και να τερματίσει θριαμβευτής στα Ηλύσια Πεδία στο Παρίσι.

Δεύτερος, όπως και πέρσι, έμεινε ο Άντι Σλεκ με 39΄΄ διαφορά ενώ την πρώτη τριάδα συμπλήρωσε ο Ρώσος Ντένις Μεντσόφ.

Ο ζωντανός θρύλος του αθλήματος, Λανς Άρμστρονγκ με τους επτά τίτλους στο ενεργητικό του, κατέλαβε, στην τελευταία του συμμετοχή στο Γύρο Γαλλίας, την 23η θέση। Για την...ιστορία, στο τελευταίο ετάπ πρώτευσε ο Βρετανός Μαρκ Κάβεντις

www.contra.gr

Με τη φιλμική βιογραφία του Γκένσμπουρ ξεκινά το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

2010-04-01T09:13:00.002+03:00

Με τη φιλμική βιογραφία του Γκένσμπουρ ξεκινά το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

Ανάδοχος ο Ζαν-Πολ Γκοτιέ

Ο διάσημος σχεδιαστής μόδας Ζαν-Πολ Γκοτιέ θα βρεθεί στην Ελλάδα ως ανάδοχος του 11ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.

Ο Γκοτιέ, ο οποίος θα παραστεί στην έναρξη του Φεστιβάλ στις 15 Απριλίου 2010, έχει «λευκή κάρτα» από το φεστιβάλ για να παρουσιάσει τις αγαπημένες του ταινίες.

Το Φεστιβάλ «ανοίγει αυλαία» με την προβολή της ταινίας Μια Ηρωική Ζωή του Ζοάν Σφαρ που αφηγείται τη ζωή του θρυλικού Σερζ Γκενσμπούρ. Τους βασικούς ρόλους των γυναικών που σημάδεψαν τη ζωή του ποιητή, στιχουργού και τραγουδιστή κρατούν οι Λετίσια Κάστα ως Μπριζίτ Μπαρντό, η Μιλένε Ζαμπανοϊ ως Μπαμπού, η Βρετανίδα Λούσι Γκόρντον ως Τζέιν Μπίρκιν και η ελληνικής καταγωγής Αννα Μουγκλαλίς ως Ζουλιέτ Γκρεκό.

Εκτός από τον Ζαν-Πολ Γκοτιέ, στην πρεμιέρα της ταινίας θα παραστούν, μεταξύ άλλων, η Φανί Αρντάν και η Νάνα Μούσχουρη.

Το Φεστιβάλ θα διεξαχθεί στην Αθήνα από τις 15 έως τις 25 Απριλίου (στις κινηματογραφικές αίθουσες Αττικόν, Απόλλων Cinemax Class και Γαλλικού Ινστιτούτου) και διοργανώνεται από τη Γαλλική Πρεσβεία στην Αθήνα και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών.

Στη συνέχεια θα «ταξιδέψει» στη Θεσσαλονίκη από τις 22 ως τις 28 Απριλίου.

Χορηγός επικοινωνίας του Φεστιβάλ είναι το in.gr

Aναδημοσίευση από http://www.tanea.gr

Απονομή βραβείων σε μαθητές απο Σισέ και Καντέ

2010-03-16T14:04:00.003+02:00

Βραβεία παρέδωσαν οι Τζιμπρίλ Σισέ και Σεντρίκ Καντέ σε μαθητές που νίκησαν στον διαγωνισμό με θέμα: «Η ανεκτικότητα και ο σεβασμός του άλλου», τον οποίο διοργάνωσε η Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών .
Επίσης υπέγραψαν αυτόγραφα και έδωσαν φανέλες και μπάλες του Παναθηναϊκού στους μαθητές.
Στην πρεσβεία παρευρέθηκε και ο Ντιντιέ Ντομί όμως για λίγο αφού έπρεπε να αναχωρήσει με την αποστολή του Ολυμπιακού για Γαλλία. -

Επιστροφή

Δημοσίευση από Sportime.gr στις 15/03/2010 15:36

Ελλάς - Γαλλία, συμμαχία με παρελθόν!

2010-03-09T21:33:00.002+02:00

«Κύριε Φρούραρχε! Απερχόμεθα άνευ αδείας εις Γαλλίαν ίνα προσφέρωμεν εαυτούς εις το ευεργετήσαν την Πατρίδα μας έθνος των Γάλλων...Είμεθα και ημείς νέοι κατά την ηλικίαν και το μέλλον μας δεν ήτο μέχρι τέλους της ζωής μας άπελπι και σκοτεινόν, αλλά τα πάντα οφείλει τις να εγκαταλείπη και Πατρίδα και συγγενείς και μέλλον οπόταν πρόκειται υψηλότερον να επιτελέση καθήκον! Προς τούτον σκοπόν αποβλέποντες απερχόμεθα της Ελλάδος! Ιδού οι λόγοι της λειποταξίας μας!».

Αυτό το γράμμα άφησαν πίσω τους στο Φρουραρχείο Αθηνών οι υπαξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού Αλ. Αλεξάνδρου, Χρ. Μημίκος, Ι.Ζυγομαλάς, Α.Μεγαλόφωνος και Ν. Μανσόλας, οι οποίοι λιποτάκτησαν για να συμμετάσχουν στον γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870, υπηρετούντες στο Σύνταγμα Ελευθέρων Σκοπευτών του Παρισιού και υπερασπιζόμενοι τη γαλλική πρωτεύουσα. Αυτό το εν πολλοίς άγνωστο επεισόδιο, το οποίο αποτύπωσε γλαφυρά στα απομνημονεύματά του ο Αλεξάνδρου, δεν αποτελεί φυσικά τη μοναδική σημαντική στιγμή στις ελληνογαλλικές σχέσεις.

Από τη Γαλλική Επανάσταση, που αποτέλεσε τον μπούσουλα για την Εθνεγερσία του 1821, ως τη συμμαχία της Ελλάδας με τη Γαλλία στους δύο παγκοσμίους πολέμους, από το θρυλικό «Ματαρόα» που μετέφερε στα χρόνια του Εμφυλίου τα πλέον ανήσυχα ελληνικά πνεύματα ως τον Ερνέστο Εμπράρ που σχεδίασε τη νέα Θεσσαλονίκη και από το προεδρικό αεροσκάφος του Βαλερί Ζισκάρ Ντ΄ Εστέν που μετέφερε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στην Αθήνα και μαζί του τη Μεταπολίτευση και τη Δημοκρατία ως τον Τζιμπρίλ Σισέ, η Γαλλία αποτελεί για την Ελλάδα ένα είδος «πνεύμονα» πολιτισμού, διπλωματίας, παιδείας και οικονομίας, με μια πρωτοφανή συμβολή στα καθ΄ ημάς πράγματα.

Σ τις 21 Δεκεμβρίου 1945, όταν η Ελλάδα προχωρούσε με μαθηματική ακρίβεια σε εμφύλιο πόλεμο, απέπλευσε από λιμάνι του Πειραιά το θρυλικό μεταγωγικό «Ματαρόα» μεταφέροντας περίπου 200 Ελληνες, οι οποίοι είχαν λάβει υποτροφία για σπουδές από τη γαλλική κυβέρνηση. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονταν ονόματα που έμελλαν να γράψουν ιστορία τις επόμενες δεκαετίες: Κορνήλιος Καστοριάδης,Κώστας Παπαϊωάννου,Μιμίκα Κρανάκη, Νίκος Σβορώνος, Εμμανουήλ Κριαράς, Γιώργος Κανδύλης,Τάκης Ζενέτος,Κώστας Αξελός, Μάνος Ζαχαρίας, Ελλη Αλεξίου, Νέλλη Ανδρικοπούλου, Αριστομένης Προβελέγγιος και πολλοί άλλοι επιφανείς. Τελευταίος και μόνος του έφτασε στο Παρίσι ο Ιάννης Ξενάκης.

Η πρωτοβουλία της χορήγησης υποτροφιών σε μερικά από στα λαμπρότερα μυαλά της εποχής ανήκε στον φιλέλληνα διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Οκτάβ Μερλιέ, ο οποίος, με τη συνεργασία του γενικού γραμματέα Ροζέ Μιλλιέξ, συγκέντρωσε ό,τι καλύτερο διέθετε η Ελλάδα, διαισθανόμενος τα δύσκολα χρόνια που βρίσκονταν προ των πυλών.

Μ ε τη Στρατιά της Ανατολής να βρίσκεται εγκατεστημένη στη Θεσσαλονίκη υπό τη διοίκηση του γάλλου στρατηγού Μορίς Σαράιγ, ένας φιλόδοξος αρχιτέκτων- πολεοδόμος, ο οποίος υπηρετούσε τότε στις αρχαιολογικές υπηρεσίες του Γαλλικού Στρατού, ο Ερνέστος Εμπράρ, αποδέχθηκε την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για την πολεοδομική αναμόρφωση της καμένης από την πυρκαϊά του 1917 συμπρωτεύουσας. Μέσα σε λίγους μήνες ο Εμπράρ, επικεφαλής επιτροπής σημαντικών προσωπικοτήτων, ανασχεδίασε με τέλεια συμμετρία τη Θεσσαλονίκη, δίνοντας ευρωπαϊκό αέρα στην πόλη, χαράσσοντας μοντέρνους άξονες και δημιουργώντας την ωραιότερη ίσως ελληνική πλατεία, ενώ δίδαξε Κτιριολογία στη νεοπαγή τότε Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ.

Αν και στη συνέχεια οδηγήθηκε σε παραίτηση από την κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη, μερικά χρόνια αργότερα ο γάλλος πολεοδόμος επανεκλήθη στη χώρα μας, αναλαμβάνοντας σύμβουλος της κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου επί πολεοδομικών θεμάτων, εργαζόμενος μάλιστα και στην ιστορική Επιτροπή Καλιγά για την Αθήνα. «Η μεγαλυτέρα πληγή των Αθηνών είνε η ανοικονόμητος εξάπλωσίς των.... Αλλά η κύρια αιτία είνε η τελεία ανυπαρξία ρυθμιστικού σχεδίου» διαπίστωνε προφητικά στο «Βήμα» το 1930 (!).

Κ ατά κάποιον μαγικό τρόπο, το Παρίσι έχει αποτελέσει ένα είδος «ασύλου» για πάρα πολλούς Ελληνες που οι καταστάσεις τους ώθησαν μακριά από τη χώρα μας. Εκεί αποσύρθηκαν για αρκετά χρόνια ο ίδιος ο Βενιζέλος, ο λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος, η Μελίνα Μερκούρη, οι ακαδημαϊκοί Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Νίκος Πουλαντζάς, Κώστας Βεργόπουλος, αλλά και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Ο Καραμανλής μετέβη στη γαλλική πρωτεύουσα, όταν οδηγήθηκε σε παραίτηση από τα Ανάκτορα και παρέμεινε εκεί σχεδόν 11 έτη. Η προδοσία στην Κύπρο και η κατάρρευση της επτάχρονης δικτατορίας των συνταγματαρχών πυροδότησαν τεκτονικές εξελίξεις, και ο Καραμανλής εκλήθη να επιστρέψει στην Ελλάδα για να τη βγάλει από το «γύψο». Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατά την εντεκάχρονη παραμονή του στο Παρίσι απέκτησε στενή φιλία με τον κ. Ντ΄ Εστέν, ο οποίος και τον βοήθησε στην επάνοδό του στην Ελλάδα παραχωρώντας του το προεδρικό Φάλκον, ενώ υποστήριξε, όσο λίγοι, την υποψηφιότητα της Ελλάδας για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Πέρα από τον πολιτισμό και τη διπλωματία, η Γαλλία έχει συχνά τον τρόπο να εκπλήσσει ευχάριστα την Ελλάδα. Ενα από τα πλέον πρόσφατα παραδείγματα είναι η περίπτωση του 28χρονου γάλλου ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού Τζιμπρίλ Αρρούν Σισέ, ο οποίος επιτυγχάνοντας τρομερές επιδόσεις απειλεί ευθέως να σπάσει κάθε ρεκόρ στην ιστορία της ομάδας, ενώ αποτελεί μάλλον και τον δημοφιλέστερο Γάλλο που ζει στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή.

Αναδημοσίευση από www.tovima.gr

2010-02-24T19:48:00.004+02:00

Ο Αστερίξ πάει στη Θεσσαλονίκη

Εκθεση με τον γαλάτη ήρωα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

O Αστερίξ πάει μουσείο και μάλιστα αρχαιολογικό! Ο γαλάτης ήρωας επισκέπτεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης όπου σκοπεύει να εγκατασταθεί από την 1η Μαρτίου για να γιορτάσει τα 50 χρόνια του. Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και τις εκδόσεις ΜΑΜΟΥΘ Comix και αποτελεί στην ουσία αναδρομή στην ιστορία του δημοφιλούς κόμικ, αλλά και ένα φανταστικό ταξίδι του ηρώων του στην αρχαία Θεσσαλονίκη. Γιατί ο κόσμος του Αστερίξ δεν περιορίζεται στο ανυπότακτο γαλατικό χωριό, ούτε στους Ρωμαίους που πήγαν να το κατακτήσουν αφού οι περιπέτειες των ηρώων του μας ταξιδεύουν στα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου: Ελλάδα, Ρώμη, Ανατολή.

«50 χρόνια Αστερίξ. Ο γαλάτης ήρωας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης» είναι ο τίτλος της έκθεσης για την οποία το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, το πρώτο στην Ελλάδα που επιχειρεί μια τέτοιας μορφής προσέγγιση της Ιστορίας, ετοίμασε μια πρωτότυπη παρουσίαση. Το πολύχρωμο σύμπαν των δύο δημιουργών του Αστερίξ, του Ουντερζό και του Γκοσινί, γίνεται έτσι ο καμβάς πάνω στον οποίο αναπτύσσεται η έκθεση για την οποία το Γαλλικό Ινστιτούτο έχει διαθέσει 34 πλάκες σχεδιασμού σε κάδρα, που προέρχονται από όλα τα άλμπουμ που έχουν εκδοθεί ως σήμερα. Ταυτόχρονα σχεδιάστηκαν παράλληλες δράσεις για μεγάλους και μικρούς, δεδομένου μάλιστα ότι η φιλοσοφία του κόμικ βρίσκεται πολύ κοντά στις σύγχρονες μουσειολογικές αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες η προσέγγιση των εκθεμάτων πρέπει να γίνεται μέσα από ένα αναγνωρίσιμο και οικείο πλαίσιο.

Οσον αφορά το ερώτημα πώς μπορεί να συνδεθεί ένα κόμικ με αρχαιολογικό μουσείο η απάντηση των συντελεστών της έκθεσης βασίζεται σε δεδομένα που κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει: ότι η αρχαιότητα γίνεται περισσότερο ελκυστική στο κόμικ απ΄ ό,τι στα σχολικά βιβλία, έτσι που πολλοί αρχαιολόγοι και ιστορικοί να ομολογούν ότι ο πρώτος τους δάσκαλος ήταν ο Αστερίξ! Οτι έγκριτοι φιλόλογοι ασχολούνται μαζί του. Αλλά και ότι είναι διασκεδαστικός. Είναι όμως μόνον αυτά; Οχι. Γιατί το καταλυτικό χιούμορ στις ιστορίες του Αστερίξ εξουδετερώνει τη σχολαστική σοβαροφάνεια, οι ζωντανοί διάλογοι αντικρούουν τον καταναγκαστικό διδακτισμό, το σχέδιο σαρκάζει τους κοινωνικούς ρόλους και αναμειγνύει εύστοχα το σήμερα με το χθες. Εν τέλει ο «Αστερίξ» μάς απενοχοποιεί ώστε να μπορούμε να γελάσουμε με τον εαυτό μας όσο και με τους προγόνους μας.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
η «50 χρόνια Αστερίξ. Ο γαλάτης ήρωας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης» η Διάρκεια: Μάρτιος- Μάιος 2010 η Ημέρα αφιερωμένη στον Αστερίξ και στο σύγχρονο κόμικ: 2 Μαρτίου στοΓαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης η Πληροφορίες: Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Τηλέφωνο: 2310 830.538

Αναδημοσίευση από www.tovima.gr

Η Ντανιέλ Μιτεράν στο Γαλλικό Ινστιτούτο

2010-02-11T10:36:00.004+02:00

Συνάντηση με την Ντανιέλ Μιτεράν (φωτογραφία) πραγματοποιεί απόψε στις 19.00

το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών (Σίνα 31, τηλ. 210 3398.600, www.ifa.gr) με αφορμή την κυκλοφορία στη Γαλλία του βιβλίου που συνέγραψε από κοινού με τον συνεργάτη του «Βήματος» Γιώργο Αρχιμανδρίτη με τίτλο «Μot a Μot». Η πρώην σύζυγος του Φρανσουά Μιτεράν μιλάει πρώτη φορά για όλους και για όλα σε μια σειρά συνεντεύξεις που δημοσιεύονται στο βιβλίο. Μέσα από αυτές αναδεικνύονται στοιχεία για τον πολιτικό και τον άνθρωπο Φρανσουά Μιτεράν καθώς και πτυχές της προσωπικής ζωής του. Η μετάφραση της ομιλίας θα γίνεται ταυτόχρονα.

Αναδημοσίευση από http://www.tovima.gr

Έφυγε στα 86 του ο φιλόσοφος Κώστας Αξελός

2010-02-05T15:21:00.002+02:00

Έφυγε στα 86 του ο φιλόσοφος Κώστας Αξελός

Ημερομηνία δημοσίευσης: 05/02/2010

«Να προσπαθήσουμε να στεκόμαστε και να κρατιόμαστε όσο γίνεται πιο όρθιοι, σε μια στάση στοχαστικής εγρήγορσης, ακόμη και ιδίως όταν όλα ισοπεδώνονται, έρπουν και μηδενίζονται». Τη στοχαστική εγρήγορση ακολούθησε σ' όλο τον βίο του ο Κώστας Αξελός. Ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής έφυγε από τη ζωή τα χαράματα της Πέμπτης σε ηλικία 86 χρονών, στο Παρίσι, όπου θα γίνει και η κηδεία του, στο κοιμητήριο του Μont Ρarnasse την επόμενη Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου στις 2.30 μ.μ. Έφτασε στο Παρίσι το 1945, επιβάτης κι αυτός του θρυλικού πλοίου "Ματαρόα" που, με τη βοήθεια του τότε διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Ροζέ Μιλιέξ και τις περίφημες υποτροφίες του γαλλικού κράτους, μετέφερε την αφρόκρεμα της ελληνικής διανόησης, τον Κορνήλιο Καστοριάδη, τον Κώστα Παπαϊωάννου, τη Μιμίκα Κρανάκη, τον Κώστα Κουλεντιανό, τον Νίκο Σβορώνο...

Ο Κώστας Αξελός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Παιδί αστικής οικογένειας, διδάχτηκε από μικρός γαλλικά και γερμανικά, ενώ η εφηβεία του φωτίστηκε από τα κείμενα των Ηράκλειτου, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Εμπεδοκλή, Μαρξ, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι, και ποιητών όπως ο Ρεμπώ, ο Ρίλκε, ο Χέλντερλιν και άλλοι. Στα 17 του χρόνια εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία, έλαβε ενεργό μέρος στην Αντίσταση υποστηρίζοντας ότι "ο πραγματικός κομμουνιστής πρέπει να κρατάει στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τα βιβλία του Ρίλκε". Έζησε τη σκληρότητα των Δεκεμβριανών, μάλιστα βίωσε εικονική εκτέλεση στα κρατητήρια της Ασφάλειας, και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο μέχρι την απόδρασή του. Λίγο καιρό αφότου είχε φτάσει στο Παρίσι, δικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Το 1946 εγκατέλειψε το ΚΚΕ.

Στη Γαλλία πια θα σπουδάσει φιλοσοφία στη Σορβόνη, όπου και θα διδάξει από το 1962 ως το 1973, ωστόσο θα αρνηθεί να γίνει καθηγητής, καθώς υποστήριζε ότι «το πανεπιστήμιο δεν είναι ο χώρος της ριζικής σκέψης». Υπήρξε αρχισυντάκτης του πρωτοποριακού τότε περιοδικού "Arguments" (Επιχειρήματα) από το 1962 ώς το 1973, ενώ ίδρυσε και διηύθυνε την ομώνυμη φιλοσοφική σειρά στις Εditions de Minuit, στην οποία εκδόθηκαν επίσης και τα περισσότερα από τα βιβλία του. Γνωστή υπήρξε η διένεξή του με τον Σαρτρ τον οποίο εγκαλούσε για μη πρωτότυπη σκέψη και έκθεση παλαιότερων φιλοσοφικών ιδεών, ενώ ο Σαρτρ από την πλευρά του τον κατηγορούσε επειδή είχε εγκαταλείψει τον κομμουνισμό.

Ο ίδιος τοποθετούσε τον εαυτό του στο πεδίο της μεταφιλοσοφίας. «Το εγχείρημά μου είναι μεταφιλοσοφικό και σκεπτόμενο», είχε πει. Ωστόσο η φιλοσοφική παρουσία του στη διεθνή σκηνή των ιδεών κατέκτησε επάξια μια ξεχωριστή θέση. Στο επίκεντρο του στοχασμού του βρέθηκαν οι Προσωκρατικοί, ο Ηράκλειτος, ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Χάιντεγκερ, ο Νίτσε, ο Φρόυντ. Το πρώτο του βιβλίο «Οι φιλοσοφικές Δοκιμές» κυκλοφόρησε το 1952 στα ελληνικά, ωστόσο το επίκεντρο της σκέψης του αποτυπώνεται στις τρεις τριλογίες "Το ξετύλιγμα της περιπλάνησης", "Το ξετύλιγμα του παιχνιδιού" και "Το ξετύλιγμα μιας αναζήτησης". Σημαντικά επίσης έργα του ήταν η "Ανοιχτή Συστημική" (1984, εκδ. Εστία) και "Μεταμορφώσεις. Κλείσιμο-άνοιγμα" (1991). Στην Ελλάδα κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του "Προς την πλανητική σκέψη", "Για μια προβληματική ηθική", "Από το εργαστήρι της σκέψης", "Αυτή η διερώτηση", "Αινιγματικές απαντήσεις", όλα από τις εκδόσεις Εστία. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Les Belles Lettres το καινούργιο βιβλίο του, με τίτλο «Αυτό που επέρχεται», ενώ πριν μερικούς μήνες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Νεφέλη το βιβλίο του «Το άνοιγμα στο επερχόμενο και το αίνιγμα της Τέχνης», στο οποίο περιλαμβάνονται η ομιλίας που εκφώνησε τον Μάρτιο του 2009 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, κατά την τελετή αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα, και οι ομιλίες του τον Απρίλιο 2007 στο ΤΕΙ Λαμίας και τον Μάρτιο 2009 στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Όπως γράφει σ' αυτό το βιβλίο, στην εποχή μας "κυριαρχεί και πρόκειται να κυριαρχήσει και στο μέλλον, αυτό που ονομάζουμε τεχνική, η οποία προηγείται και έπεται αυτής που αδέξια ονομάζουμε τεχνολογία. Η τεχνική και η τεχνοεπιστήμη δεσπόζουν γενικώς και ειδικώς. Πραγματοποιούν αρχέγονους μύθους. Γι' αυτό η εποχή μας, που δεν μας ανήκει, είναι κατ' εξοχήν μυθοτεχνολογική. Αυτό δεν την εμποδίζει να στεκεται ανίκανη μπροστά σ'αυτό που επίσης κυριαχεί: το κενό», γράφει δίνοντας το στίγμα των καιρών και θέτει το ερώτημα του επερχόμενου και της στάσης που καλούνται να κρατήσουν οι σημερινοί άνθρωποι απέναντί του, διαθέσιμοι στο άνοιγμά του, στο πλαίσιο των παραγωγικών μεταμορφώσεων και των καταστροφών που συμβαίνουν στον πλανήτη μας.

Τη θλίψη τους για την απώλεια του Κώστα Αξελού εξέφρασαν με δηλώσεις τους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ο πρόεδρος της Ν.Δ. Αντ. Σαμαράς. "Σε μια εποχή υποχώρησης των μεγάλων ιδεών, έκπτωσης των αξιών αλλά και άκρατου υλισμού, η απώλεια τέτοιων προσωπικοτήτων σαν τον Κώστα Αξελό αφήνουν μεγάλο κενό. Ασφαλώς το έργο του αποτελεί παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές", σημειώνεται στη δήλωση του ΣΥΝ.

Αναδημοσίευση από www.avgi.gr

Η Ευρώπη των «27» έφτασε τα 501 εκατ. κατοίκους..

2010-01-22T09:49:00.002+02:00

Το κατώφλι των 500 εκατομμυρίων κατοίκων πέρασε «για πρώτη φορά» την 1η Ιανουαρίου του 2010 ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης των «27», φτάνοντας στα 501,26 εκατομμύρια, σύμφωνα με Γαλλικό Ινστιτούτο Στατιστικής (INSEE).

Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία είναι οι μεγαλύτερες πληθυσμιακά χώρες. Η Γερμανία έρχεται πρώτη, με τον μεγαλύτερο πληθυσμό που φτάνει σήμερα στους 81,7 εκατομμύρια κατοίκους και ακολουθούν η Γαλλία με 65,4 εκατομμύρια και η Βρετανία με 62 εκατομμύρια κατοίκους. Στο διάστημα της τελευταίας δεκαετίας, οι πληθυσμοί της Ιρλανδίας (4,45 εκατομμύρια) και της Ισπανίας (46,08) παρουσίασαν αύξηση μεγαλύτερη από 15%, ενώ της Γερμανίας παρέμεινε σταθερός. Την 1η Ιανουαρίου του 2009 ο πληθυσμός των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης ήταν 499,8 εκατομμύρια, σύμφωνα με εκτιμήσεις που δημοσιεύθηκαν τον περασμένο Αύγουστο από τη Eurostat, αυξημένος κατά 2,2 εκατομμύρια σε σχέση με το 2007. Το 2009, με εξαίρεση την Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβενία και τη Σλοβακία, σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπως η Βουλγαρία, η Λιθουανία, η Λετονία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία, ο πληθυσμός μειώθηκε. Γαλλία και Ιρλανδία παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά γεννήσεων, ενώ τρίτη έρχεται η Βρετανία. Η Γερμανία μπορεί να είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό μεταξύ των μελών της Ε.Ε., αλλά ταυτόχρονα έχει το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων. Μικρότερη πληθυσμιακά είναι η Μάλτα με μόλις 416,3 χιλιάδες κατοίκους. Ο πληθυσμός της Ελλάδας καταγράφεται σε 11,306 εκατομμύρια κατοίκους.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΖΑΒΑΡΑ (Πηγές: Γαλλικό, ΑΠΕ, www.europolitics.info)

Αναδημοσίευση από : www. enet.gr

ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ Ιδανική χώρα για να ζεις η Γαλλία

2010-01-15T09:27:00.002+02:00

Η ΓΑΛΛΙΑ αναδεικνύεται για πέμπτη συνεχή χρονιά η ιδανική χώρα για να ζει κανείς, σύμφωνα με τη λίστα που συντάσσει τα τελευταία 30 χρόνια το εξειδικευμένο αμερικανικό περιοδικό «Ιnternational Living Μagazine». «Η κουραστική γραφειοκρατία της και οι υψηλοί φόροι ξεπερνιούνται από την αξεπέραστη ποιότητα ζωής, στην οποία περιλαμβάνεται το καλύτερο σύστημα υγείας στον κόσμο» αναφέρουν για τη χώρα των Γαλατών οι συντάκτες του περιοδικού.

Ασφαλής η Ελλάδα
Τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη για τη σύνταξη της λίστας είναι η οικονομία, το κόστος ζωής, ο ελεύθερος χρόνος, ο πολιτισμός, η οικονομία, το περιβάλλον, η ελευθερία, το σύστημα υγείας, η ασφάλεια και το κλίμα.

Η Ελλάδα κατατάσσεται από το περιοδικό στην 28η θέση, καταγράφοντας την καλύτερη επίδοσή της στην ασφάλεια (άριστα 100) και τη χειρότερη στο κόστος ζωής (52). Αν και υπολείπεται χωρών όπως η Ουρουγουάη, η Ουγγαρία, η Πορτογαλία, η Λιθουανία, η Αργεντινή και η Σλοβενία, η Ελλάδα προσφέρει καλύτερη ποιότητα ζωής από το Μονακό και τη Σουηδία- πάντοτε κατά τους συντάκτες της λίστας.

Οι ΗΠΑ χαρακτηρίζονται από το περιοδικό η χώρα της ευκολίας: «Δεν υπάρχει άλλο μέρος στη Γη όπου να είναι πιο εύκολο να βρεις ό,τι θέλεις όταν το θέλεις». Η Αυστραλία επαινείται για τον τρόπο που αντιμετώπισε τις επιπτώσεις της παγκόσμιας ύφεσης, η Ελβετία για την ακρίβεια των τρένων της και τη διακριτικότητα των τραπεζών της και το Λουξεμβούργο για τα πολύ καλά εστιατόριά του.

Αναδημοσίευση από www.tanea.gr

Γαλλικές Αλπεις ; Διακοπές σε λευκό φόντο

2010-01-08T10:32:00.004+02:00

Γαλλικές Αλπεις:
Διακοπές σε λευκό φόντο

Κείμενο: Κυριακή Βασσάλου

Αν και στην Ελλάδα οι «χιονισμένες» διακοπές έχουν αρχίσει να αποκτούν πολλούς και πιστούς οπαδούς μόλις τα τελευταία χρόνια, στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη μια εβδομάδα για σκι με την οικογένεια ή την παρέα στην καρδιά της χειμερινής περιόδου είναι συνήθεια αγαπημένη εδώ και δεκαετίες. Ηδη από τον Δεκέμβριο και μέχρι τον Μάρτιο, ακόμα και τον Απρίλιο που πέφτουν οι τιμές και μεγαλώνει η διάρκεια της ημέρας, οι πίστες ολόκληρης της Γηραιάς Ηπείρου -και ιδίως οι διασημότερες εξ αυτών που τις βρίσκουμε στις Αλπεις- φιλοξενούν αναρίθμητους επισκέπτες - λάτρεις των χειμερινών σπορ, προσφέροντας λύσεις για όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια. Σε τούτο το τεύχος σάς ξεναγούμε σε τρία από τα διασημότερα γαλλικά θέρετρα: την Κουρσεβέλ, την Βαλ ντ' Ισέρ και το Σαμονί.

Κουρσεβέλ (Courchevel)

Το όνομά της είναι συνώνυμο του καλού σκι και της καλοπέρασης. Είναι χτισμένη σε 3+1 διαφορετικά επίπεδα, με αυτό που βρίσκεται στα 1.850 υψόμετρο να είναι και η πλέον κοσμοπολίτικη και «τσιμπημένη» επιλογή από τις υπόλοιπες των 1.650 μ., 1.550 μ. και 1.300 μ. (Le Praz), όσο και από αυτές της ευρύτερης περιοχής των Τριών Κοιλάδων (Val Thorens, Les Menuires, Meribel, La Tania). Αν δεν το καταλάβατε ακόμα, βρίσκεστε στη μεγαλύτερη περιοχή για σκι του κόσμου, με όλα τα προαναφερόμενα χιονοδρομικά κέντρα να επικοινωνούν μεταξύ τους προσφέροντας πίστες όλων των επιπέδων, συνολικού μήκους 600 χλμ.!

Στην Κουρσεβέλ μόνο οι πίστες Les Chapelets, Le Dou Des Lanches και Les Rochers είναι ιδανικές για αρχάριους και μέσους σκιέρ, ενώ οι πίστες Les Noires Du Praz, La M, L'Epaule De La Vizelle προορίζονται για τους πλέον έμπειρους εξ υμών. Επίσης, δεν πρέπει να παραλείψουμε το χιονοδρομικό πάρκο Le Plantrey για τους λάτρεις του σνόουμπορντ, αλλά και τα δεκατρία σηματοδοτημένα μονοπάτια που θα ανακαλύψουν όσοι αγαπούν την πεζοπορία στο χιόνι και δεν θέλουν να φορούν απαραίτητα τα σκι τους. Το φυλλάδιο «Courchevel without skis» είναι ιδιαιτέρως κατατοπιστικό και μπορείτε να το προμηθευτείτε από το τουριστικό γραφείο της πόλης. Επιλέγοντας την Κουρσεβέλ, μπορείτε να καταλύσετε σε μικρά πολυτελή ξενοδοχεία με σπα και πολυβραβευμένα εστιατόρια ή να προτιμήσετε την ιδιαίτερη περιποίηση του προσωπικού σας μπάτλερ σε συνδυασμό με το υδρομασάζ και τη σάουνα που θα απολαύσετε κάνοντας κράτηση σε κάποιο από τα πολυτελέστατα ξύλινα σαλέ.

Βαλ ντ' Ισέρ (Val d' Isere)

Οταν στο παρελθόν κάποιοι γεωργοί και κτηνοτρόφοι επέλεξαν αυτόν τον τόπο για να χτίσουν το χωριό τους, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εδώ θα ιδρυόταν αργότερα ένα από τα καλύτερα χιονοδρομικά κέντρα του πλανήτη. Η Βαλ ντ' Ισέρ παρέχει τα πάντα: ένα εκτενές πεδίο δράσης, όπου μαζί με την Tignes προσφέρει πίστες 300 χλμ., πάνω από 100 λιφτ, πολύ καλή ποιότητα χιονιού, αφού είναι χτισμένη στα 1.850 υψόμετρο, και συνεχείς βελτιώσεις του χιονοδρομικού. Αν πάλι θέλετε για λίγο να βγάλετε τα σκι σας, φροντίστε να ακολουθήσετε τα «Μονοπάτια του Μπαρόκ» στην ευρύτερη περιοχή της Tarentaise με 65 μπαρόκ εκκλησίες, αλλά και να απολαύσετε τη Φύση με μια πεζοπορία στο προστατευόμενο εθνικό πάρκο του Vanoise.

Για τη διαμονή σας, στην Βαλ ντ' Ισέρ βρίσκεται μια μεγάλη γκάμα καταλυμάτων, από λουξ ξενοδοχεία με σπα, μέχρι μικρές παραδοσιακές μονάδες φιλοξενίας, διαμερίσματα και φυσικά εξαιρετικά σαλέ. Για φαγητό θα έχετε την ευκαιρία να γευθείτε τόσο μοντέρνα κουζίνα όσο και ωραιότατες τοπικές γεύσεις, ενώ μια και φτάσατε ώς εδώ φροντίστε να επισκεφθείτε κάποια φάρμα και να δείτε πώς φτιάχνονται και φυσικά να δοκιμάσετε τα φημισμένα γαλλικά τυριά!

Σαμονί (Chamonix)

Η κατάκτηση του Μοντ Μπλαν, της υψηλότερης κορυφής της Ευρώπης, ήταν και ο βασικός λόγος για τον οποίο κατέφθαναν στην περιοχή εδώ και πολλά χρόνια ορειβάτες απ' όλο τον κόσμο. Η φήμη του ωστόσο γρήγορα εξαπλώθηκε και το Σαμονί δεν άργησε να μετατραπεί σε ένα από τα διασημότερα και πλέον κοσμοπολίτικα χειμερινά θέρετρα (για σκι, ορειβασία και όχι μόνο) των Αλπεων. Εδώ, άλλωστε, πραγματοποιήθηκαν το 1924 οι πρώτοι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες. Με υψομετρική βάση στα 1.035 μ. και έκταση ώς τα 3.843 μ., το Σαμονί προσφέρει πίστες όλων των βαθμών δυσκολίας με κορυφαία αυτή της Vallee Blanche, μιας από τις μεγαλύτερες πίστες του κόσμου, συνολικού μήκους 22 χλμ.

Στο Σαμονί, εκτός από άρτιες χιονοδρομικές εγκαταστάσεις που συνδέουν 5 διαφορετικές περιοχές σκι (Grands Montets, Les Houches, Le Tour/Balme, La Flegere και Le Brevent), σας δίνεται η ευκαιρία να πάρετε το ψηλότερο τελεφερίκ στην Ευρώπη για να ανεβείτε στο Aiguille du Midi ή το πανοραμικό τρένο για το Mer de Glace ή, τέλος, να πετάξετε με ελικόπτερο γύρω από το Μοντ Μπλαν. Ακόμη μπορείτε να κάνετε πεζοπορία σε κάποιο από τα σηματοδοτημένα μονοπάτια της περιοχής, συνολικού μήκους 17 χλμ.

Το διάσημο γαλλικό χιονοδρομικό θέρετρο διαθέτει όμορφα ξενοδοχεία, σαλέ και διαμερίσματα όλων των κατηγοριών και βαλαντίων, με ό,τι συνεπάγεται αυτό αναφορικά με τις υπηρεσίες και τις ανέσεις που θα απολαύσετε. Οσο για φαγητό, μην παραλείψετε να επισκεφθείτε κάποιο από τα εστιατόρια που βρίσκονται πάνω στις πίστες με θέα… εξαιρετική, και να γευθείτε φημισμένες γαλλικές σπεσιαλιτέ φτιαγμένες με τυριά τοπικών παραγωγών.

Πρακτικά και απαραίτητα

• Για τους Ελληνες ταξιδιώτες το αεροδρόμιο που εξυπηρετεί και τους τρεις προορισμούς είναι αυτό της Γενεύης, το οποίο απέχει περί τα 190 χλμ. από την Κουρσεβέλ, 188 χλμ. από την Βαλ ντ' Ισέρ και 100 χλμ. από το Σαμονί.
• Από τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών θα φτάσετε στο αεροδρόμιο της Γενεύης με απευθείας πτήση είτε της Ολυμπιακής (τηλ.: 210-96.66.666) είτε της Swiss (τηλ.: 210-61.75.320). Κάνοντας αναζήτηση περισσότερο από ένα μήνα πριν βρήκαμε εισιτήρια από 236 έως 270 ευρώ με φόρους μετ' επιστροφής, χωρίς αυτό να αποκλείει το γεγονός να πετύχετε και κάποια προσφορά.
• Από το αεροδρόμιο θα φθάσετε και στα τρία χιονοδρομικά κέντρα με πούλμαν, ταξί ή ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο, εκτός και αν οργανώσετε το ταξίδι σας με τη βοήθεια κάποιου πρακτορείου οπότε η μεταφορά σας θα περιλαμβάνεται στο πακέτο που θα κλείσετε.

ΚΟΣΤΟΣ *

Κουρσεβέλ
Μια εβδομάδα από 932 ευρώ κατ' άτομο σε δίκλινο δωμάτιο ξενοδοχείου τριών αστέρων με ημιδιατροφή στην Κουρσεβέλ 1.550.
Βαλ ντ' Ισέρ
Μια εβδομάδα από 945 ευρώ κατ' άτομο σε δίκλινο δωμάτιο ξενοδοχείου τριών αστέρων με πρωινό.
Σαμονί
Μια εβδομάδα από 895 ευρώ κατ' άτομο σε διαμέρισμα 4 ατόμων σε ξενοδοχείο τριών αστέρων στο κέντρο της πόλης.

* Για την τελευταία εβδομάδα του Φεβρουαρίου, συμπεριλαμβανομένων των αεροπορικών σας εισιτηρίων και της μεταφοράς σας από / προς το αεροδρόμιο.

ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Γενικές πληροφορίες
www.ski-france.com
www.courchevel.com
www.valdisere.com
www.chamonix.com

Μετακίνηση
www.gva.ch (αεροδρόμιο Γενεύης)
www.swiss.com
www.olympicairlines.com
www.geneva-skitransfers.com
www.geneva-taxi.ch
www.europcar.ch
www.hertz.ch
www.avis.ch
www.budget.com
www.nationalcar.com
www.alamo.com
www.e-sixt.ch

Οργανωμένα πακέτα
www.euroskiclub.gr
www.skico.gr
www.skitime.gr

Για κρατήσεις που αφορούν τη διαμονή σας επισκεφθείτε τo:

www.booking.com (Courchevel)

www.booking.com (Val d' Isere)

www.booking.com (Chamonix)

Αναδημοσίευση από kathimerini.gr

Πλεονέκτημα η παιδική διγλωσσία

2009-12-08T22:31:00.003+02:00

Η διεύρυνση των δυνατοτήτων επικοινωνίας και σκέψης και η ενίσχυση της γνωστικής ικανότητας είναι μερικά μόνο από τα πλεονεκτήματα που αποκτούν τα δίγλωσσα παιδιά. Την ίδια στιγμή, όλο και περισσότεροι γονείς, μη όντας οι ίδιοι δίγλωσσοι, «σπρώχνουν» τα παιδιά τους σε τέτοια σχολεία, προκειμένου να αποκομίσουν τα οφέλη από την άριστη χρήση της δεύτερης γλώσσας.

Τα δίγλωσσα παιδιά προέρχονται στην πλειοψηφία τους από μικτές οικογένειες ή οικογένειες μεταναστών, που για λόγους ένταξης στην κοινωνία ή για τη διατήρηση της μητρικής/πατρικής καταγωγής τους, διατηρούν την επαφή και με τις δύο γλώσσες.

Ωστόσο, τα πλεονεκτήματα της διγλωσσίας μετατρέπονται σε μειονεκτήματα, όταν τα παιδιά αυτά εντάσσονται στη τάξη ενός ελληνικού σχολείου, οι δάσκαλοι του οποίου δεν έχουν την κατάλληλη επιμόρφωση να αντιμετωπίσουν την ετερογένεια και να ενσωματώσουν τους δίγλωσσους μαθητές.

Το θέμα της παιδικής διγλωσσίας θα βρεθεί στο επίκεντρο εκδήλωσης, που διοργανώνει το Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΤΕΠΑΕ) της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ, σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, αύριο, Τετάρτη, στις 17.30, στους χώρους του Γαλλικού Ινστιτούτου.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, γονείς και εκπαιδευτικοί θα ενημερωθούν για τη διαχείριση και αξιοποίηση της διγλωσσίας και της επαφής των γλωσσών, ενώ θα δημιουργηθούν δύο ομάδες εργασίας για τις οικογένειες με μικτή ή ξένη καταγωγή και για τα εκπαιδευτικά ζητήματα.

Σύμφωνα με την επίκουρη καθηγήτρια στο ΤΕΠΑΕ και υπεύθυνη έκδοσης του περιοδικού «Πολύδρομο» για τη διγλωσσία, Ρούλα Τσοκαλίδου, τα δίγλωσσα παιδιά μπορούν ευκολότερα να μάθουν μία τρίτη ή τέταρτη γλώσσα, ενώ έχουν μία πολυπολιτισμικότερη προσέγγιση στα πράγματα, εξοικειώνονται με διαφορετικούς τρόπους σκέψης και έχουν περισσότερες επαγγελματικές και οικονομικές δυνατότητες, από ό,τι ένα μονόγλωσσο παιδί.

«Αυτοί είναι και οι λόγοι που πολλοί γονείς στην Ελλάδα, παρ'Α όλο που δεν είναι οι ίδιοι δίγλωσσοι, στέλνουν τα παιδιά τους σ' ένα δίγλωσσο σχολείο (π.χ. γερμανικό, γαλλικό σχολείο), θέλοντας να τους ανοίξουν μία πόρτα για το μέλλον τους», είπε χαρακτηριστικά η κ.Τσοκαλίδου.

Η ίδια απέρριψε ως μύθους τις απόψεις ότι τα δίγλωσσα παιδιά καθυστερούν στη γλωσσική παραγωγή ή ότι μπερδεύουν τις γλώσσες και εμφανίστηκε θετική στην ενθάρρυνση εκμάθησης ξένης γλώσσας από την κατάλληλη ηλικία.

«Αυτό είναι ένα στάδιο που περνάει γρήγορα. Η εναλλαγή των γλωσσικών κωδίκων γίνεται κατ'Α επιλογή των παιδιών, τα οποία ξέρουν πότε πρέπει να χρησιμοποιήσουν τον καθένα», διευκρίνισε.

Η αντίφαση στην ελληνική τάξη

Αν και τα οφέλη της διγλωσσίας είναι αποδεκτά, τα δίγλωσσα παιδιά στα ελληνικά σχολεία αποτελούν αφορμή εκδήλωσης ρατσισμού από τους υπόλοιπους μαθητές, εξαιτίας των ιδιαιτεροτήτων τους (π.χ. μιλούν σπαστά ελληνικά, έχουν άλλες συνήθειες κ.α.), ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στην ετερότητα της τάξης.

Σήμερα, σχεδόν σε κάθε σχολική τάξη, φοιτούν 1-4 δίγλωσσα παιδιά διαφορετικών εθνικοτήτων (στην πλειοψηφία τους από Αλβανία, Ρωσία, Τουρκία, ρομά).

«Υπάρχει μία αντίφαση, μία σύγχυση στους δασκάλους μεταξύ των θεωρητικών τους απόψεων για τη διγλωσσία και των πρακτικών που ασκούν μέσα στην τάξη», δήλωσε η καθηγήτρια Αγγλικών, υποψήφια διδάκτωρ του ΤΕΠΑΕ, Αναστασία Γκαϊνταρτζή.

Σύμφωνα με έρευνα που διενήργησε (2007-09) σε δημοτικό και νηπιαγωγείο του Βόλου, με τη μέθοδο συνεντεύξεων και παρατήρησης σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, διαπιστώνεται ότι οι δάσκαλοι είναι μεν θετικοί απέναντι στη διγλωσσία, στις θεωρητικές τους θέσεις, ωστόσο, στη διδασκαλία τους ασκούν αφομοιωτικές πρακτικές, καθώς πιστεύουν ότι η διγλωσσία δεν αποτελεί δικό τους έργο, αλλά της οικογένειάς τους.

«Αφήνουν τη διγλωσσία έξω από την τάξη», είπε χαρακτηριστικά η κ.Γκαϊνταρτζή.

Η ίδια χαρακτήρισε αναγκαία την επιμόρφωση των δασκάλων στη διαπολιτισμική αγωγή και αναφέρθηκε σε καινοτόμες πρακτικές σε μία τάξη γύρω από τη διγλωσσία, όπως τη δυνατότητα να αναπτύσσουν τα παιδιά τα προσωπικά τους πορτραίτα, να αναφέρονται σε πολιτισμικά στοιχεία της οικογένειάς τους, να παρουσιάζουν στοιχεία της γλώσσας τους, των εθίμων των οικείων τους προσώπων κ.α.

«Αντίστοιχη εργασία μπορεί να γίνει και με τους μονόγλωσσους μαθητές, καθώς η πολιτισμική ή γλωσσική ετερότητα (διάλεκτοι) ποικίλουν και εντός της ελληνικής κοινωνίας», κατέληξε.

Αναδημοσίευση από http://www.express.gr

Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο Στην Εκπαίδευση : 27 Nοεμβρίου 2009

2009-11-24T11:18:00.003+02:00

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
27 Νοεμβρίου 2009
ΜΗΝΥΜΑ/ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Τακτικό Μέλος του Διεθνούς Οργανισμού για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (IDEA)

Αγαπητοί φίλοι, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες, γονείς, σπουδαστές και μαθητές, στις 27 Νοεμβρίου γιορτάζουμε και φέτος για δεύτερη χρονιά την Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.
Σε καιρούς που δεν ευνοούν ούτε τις τέχνες ούτε τη συλλογικότητα, το αυτονόητο, δυστυχώς, έφτασε να θεωρείται «εναλλακτικό». Ο διάλογος, η συνεργασία, η συλλογική δημιουργία, η αλληλεγγύη, ό,τι μας ενώνει με τον άλλο και κρατάει ζωντανή την ελπίδα για μια ζωή με μεγαλύτερη χαρά, είναι αξίες τις οποίες προσπαθεί μεταξύ άλλων να διατηρήσει ζωντανές το θέατρο στην εκπαίδευση.
Με τις διαφορετικές εκφάνσεις του και σε συνδυασμό με όλες τις άλλες τέχνες μέσα κι έξω από το σχολείο, το θέατρο στην εκπαίδευση είναι χώρος γόνιμης συνάντησης της ατομικότητας με τη συλλογικότητα, του “εγώ” με το “εμείς”. Είναι παράλληλα χώρος διερεύνησης των πολλών πλευρών της πραγματικότητας και γνωριμίας με τον εαυτό και με τον άλλο.
Ο Αϊνστάιν λέει πως «τα προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο δεν μπορούν να λυθούν με το επίπεδο σκέψης που τα δημιούργησε». Από τότε που το είπε τα προβλήματα μετονομάζονται, μετασχηματίζονται και αυξάνονται. Η επιστημονική έρευνα σε παγκόσμιο επίπεδο, όμως, διατηρεί ζωντανή την ελπίδα, όταν μας δείχνει πως η επαφή των νέων με τη θεατρική τέχνη μπορεί να συμβάλει στην καλλιέργεια ενός τρόπου σκέψης που αντιμάχεται τη βία, την παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και τις καταστροφικές πρακτικές. Μπορεί ν’ αποτρέψει τη φαντασία από το να γίνει δύναμη ολέθρου και να βοηθήσει τους νέους να την αξιοποιήσουν ως δύναμη χαράς, αγάπης και δημιουργίας, ως πηγή ενίσχυσης της κριτικής σκέψης και ως μέσο διαλόγου για ένα καλύτερο κόσμο.
Αγαπητοί φίλοι, ας αφιερώσουμε τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση στη δημιουργική μας φαντασία. Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση θα ενισχύσει την προσπάθεια έκφρασης, συνάντησης και διαλόγου με τη διοργάνωση ημερίδων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ρόδος) και με τη δημιουργία ειδικού χώρου στην ιστοσελίδα www.theatroedu.gr όπου θα αναρτάται προτεινόμενο υλικό για δράσεις, αλλά και υλικό από τις δράσεις που θα υλοποιήσετε. Ας μοιραστούμε τις ιδέες, τις μικρές και μεγάλες δράσεις μας στέλνοντας ανταποκρίσεις, ευχές, φωτογραφίες, μηνύματα στη διεύθυνση info@theatroedu.gr

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση
Νοέμβριος 2009

Μετρώντας τον σφυγμό του ωκεανού

2009-11-22T19:49:00.004+02:00

Μετρώντας τον σφυγμό του ωκεανού

Στη χώρα μας θα «κάνει στάση» την προσεχή εβδομάδα το ερευνητικό σκάφος Tara που συλλέγει στοιχεία για την υγεία των πλαγκτονικών οργανισμών. Αν νομίζετε ότι αυτό λίγο μάς αφορά, δώστε προσοχή: Το πλαγκτόν απορροφά το μισό διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται στη Γη και άρα, μαζί με τα δάση, είναι ο βασικός αρμόδιος για την επιβίωσή μας!

ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΟΥΦΛΕΡΗ | Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2009

Ημερολόγιο καταστρώματος
«27.10.2009
Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη
Ο ήλιος ανατέλλει και αποκαλύπτει τον κρατήρα του Στρόμπολι.Στη μοναχικότητά του.Δεν υπάρχουν λόφοι με ομαλές πλαγιές,δεν υπάρχουν πεδιάδες, ούτε κοιλάδες. Μόνο ένα ηφαίστειο στη μέση της θάλασσας. Στην κορυφή, στη βορειοδυτική πλευρά, λίγος καπνός διαφεύγει κατευθυνόμενος προς τον ουρανό. Το Στρόμπολι κοιμάται αυτή τη στιγμή, αλλά όταν θυμώνει οι εκρήξεις ακολουθούν η μία την άλλη κάθε 20 Δ . Πρόκειται για το πλέον ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης.

Το πλήρωμα μόλις πήρε πρωινό στο κατάστρωμα,ζεσταμένο από τον όμορφο ήλιο του Οκτώβρη. Διαβάζουμε ναυτικές πληροφορίες για τα νότια παράλια της Ιταλίας...

Το Στρόμπολι απομακρύνεται αργά και ο πορθμός της Μεσσίνας είναι ήδη στον ορίζοντα. Αυτό το στενό φυσικό κανάλι περνάει κατά μήκος των ιταλικών ακτών και της Σικελίας. Εχει μόλις 3 χιλιόμετρα φάρδος στα στενότερα σημεία του... Η Μεσσίνα είναι ένας επίσης επικίνδυνος πορθμός και ένα μυθολογικό μέρος όπου βασιλεύουν τα τρομερά όντα Σκύλλα και Χάρυβδη...Εχουμε εξετάσει διεξοδικά τα νερά χωρίς να εντοπίσουμε ούτε ίχνος αυτών των θαλασσίων τεράτων,αλλά η Χάρυβδη και η Σκύλλα υπάρχουν με τη μορφή δύο ισχυρών ρουφηχτρών που είναι γνωστές από την αρχαιότητα».

«13.11.2009
Σάλπες: μια έκρηξη αλυσοδεμένης ζωής
Δεν χρειάζεται κανείς μικροσκόπιο για να ρίξει μια ματιά στις ζελατινώδεις σάλπες.Μπορεί να τις δει στη θάλασσα κατά την άμπωτη ή κρεμασμένες σαν τσαμπιά στα δίχτυα των ψαράδων.Οι σάλπες μοιάζουν με μικρούς σάκους- ή βαρέλια- με ζελατίνη. Ανήκουν στην οικογένεια Τunicate,τους προγόνους όλων των σπονδυλοζώων,όπως τα ψάρια και οι φάλαινες.Μετακινούνται αντλώντας νερό μέσα στο βαρελοειδές σώμα τους και τεντώνοντας τους μυς τους για να το αποβάλουν.Προκειμένου να τραφούν, οι σάλπες δημιουργούν βλεννώδη δίχτυα τα οποία απλώνουν στην επιφάνεια της εσωτερικής κοιλότητάς τους.Αυτό τους επιτρέπει να παγιδεύσουν τα οργανικά σωματίδια που αιωρούνται στο νερό.Οταν αυτές οι μικρές μπουκιές φαγητού συλληφθούν,οδηγούνται μέσω της βλέννης στο στομάχι.Παρά το γεγονός ότι οι σάλπες συγκαταλέγονται μεταξύ των μεγαλυτέρων μελών του ζωοπλαγκτόν, είναι ικανές να τρέφονται με ιδιαίτερα μικρά σωματίδια, παραλείποντας έτσι αρκετούς κρίκους στην τυπική τροφική αλυσίδα.

Οπως και πολλά είδη μεδουσών,οι σάλπες εναλλάσσουν τη σεξουαλική με την ασεξουαλική αναπαραγωγή. Πρώτα έρχεται η αναπαραγωγική φάση:οι νεαρές σάλπες ξεκινούν ως θηλυκές και για τη γονιμοποίησή τους απαιτείται ένα ενήλικο αρσενικό.Δύο ή τρία αβγά αναπτύσσονται σε κάθε θηλυκό και αυτά γίνονται ανεξάρτητες ασεξουαλικές οντότητες. Καθεμία παράγει ένα νημάτιο κατά μήκος του οποίου αναπτύσσονται εκατοντάδες εκβλαστήσεις που γρήγορα γίνονται μικρές σάλπες.Οι αλυσίδες αυτών των ζελατινωδών οντοτήτων μπορούν μερικές φορές να φτάνουν τα δέκα μέτρα μήκος!Περιπλανώνται με το πλαγκτόν και κάποια στιγμή σπάζουν απελευθερώνοντας νέα σεξουαλικά άτομα τα οποία αρχίζουν εκ νέου τον κύκλο.

Οι σάλπες συχνά πολλαπλασιάζονται με τους ίδιους υψηλούς ρυθμούς, όπως και οι μικρότεροι οργανισμοί με τους οποίους τρέφονται.Μπορούν να εκτείνονται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα στην επιφάνεια των ωκεανών,αλλά τελικά βυθίζονται και πεθαίνουν μόλις εκλείψει η τροφή τους».

Ανήκετε και εσείς στην κατηγορία των «ιδανικών και ανάξιων εραστών» των θαλάσσιων ταξιδιών; Ονειρεύεστε συνεχώς ότι έχετε σαλπάρει για μακρινές αποστολές; Τότε οι παραπάνω «σελίδες» από το ημερολόγιο του σκάφους «Τara» είναι μόνο μια μικρή ένδειξη τού τι μπορείτε να ζήσετε ακολουθώντας την αποστολή του μέσω της ιστοσελίδας http://oceans. taraexpeditions. org/. Οχι, δεν πρόκειται για ένα διαδικτυακό παιχνίδι! Πρόκειται για μια πραγματική αποστολή και μάλιστα πολύ φιλόδοξη: το γαλλικής προέλευσης σκάφος, με τη χορηγία της σχεδιάστριας μόδας Αgnés b, ξεκίνησε από τις μεσογειακές ακτές της χώρας του στις 5 Σεπτεμβρίου 2009 και προτίθεται να κάνει τον περίπλου των ωκεανών του πλανήτη μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Σκοπός του είναι να καταγράψει τα πάντα γύρω από το πλαγκτόν, ενώ παράλληλα θα μας ενημερώνει σε καθημερινή βάση για τις λεπτομέρειες του ταξιδιού, τις δράσεις του πληρώματος και τα επιστημονικά δεδομένα που θα προκύπτουν από τις μετρήσεις που θα πραγματοποιεί η ομάδα. Το σκάφος «Τara» έχει ήδη πραγματοποιήσει επτά αποστολές, σε Αρκτική, Ανταρκτική, Παταγονία, Γροιλανδία και Νότια Γεωργία. Τα δεδομένα που έχει συλλέξει για τους πόλους και την επίδραση της υπερθέρμανσης του πλανήτη στο λιώσιμο των πάγων, πρόκειται να παρουσιαστούν στην επικείμενη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης για το κλίμα. Η τωρινή αποστολή ονομάζεται Τara Οceans και έχει και πάλι τεθεί υπό την αιγίδα του Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για το περιβάλλον.

Μικροί αλλά θαυματουργοί
Γιατί όμως αυτή τη φορά οι ε(ξε)ρευνητές του «Τara» έχουν αποφασίσει να αφιερώσουν ολόκληρη αποστολή στη μελέτη του πλαγκτόν, αυτή την ετερογενή ομάδα μικροσκοπικών οργανισμών οι οποίοι οφείλουν το όνομά τους στο γεγονός ότι μετακινούνται παρασυρόμενοι από τα θαλάσσια ρεύματα; Γιατί από αυτούς εξαρτάται η ίδια η ζωή μας! Σας φαίνεται απίστευτο; Ε, λοιπόν δεν είναι καθόλου: ένα μεγάλο μέρος της πρωτογενούς παραγωγής βιομάζας (περισσότερο από το 50%) λαμβάνει χώρα στην υδατική ζώνη που φτάνει ως 200 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Πρόκειται για την εύφωτη ζώνη, τη ζώνη στην οποία φτάνει το φως του ήλιου και η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στη ρύθμιση του κλίματος. Βασικοί πρωταγωνιστές αυτής της περιοχής θεωρούνται τα πρώτιστα, μια ομάδα πλαγκτονικών οργανισμών που παράγει οξυγόνο και δεσμεύει διοξείδιο του άνθρακα. Καθώς όμως τα πρώτιστα συνυπάρχουν με πληθώρα άλλων πλαγκτονικών οργανισμών, από ιούς ως λάρβες ψαριών, οι δυναμικές τροφικές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους αποτελούν ακόμη ένα επιστημονικό αίνιγμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις μέρες μας η δορυφορική παρακολούθηση έχει προσφέρει πολλές πληροφορίες σχετικά με τη φωτοσυνθετική δραστηριότητα στην επιφάνεια των θαλασσών, αλλά δεν είναι σε θέση να παράσχει δεδομένα σχετικά με τα φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα σε μεγαλύτερο βάθος, εκεί όπου παρατηρείται και η μέγιστη δραστηριότητα. Για τη λήψη δεδομένων σε μεγάλα βάθη απαιτούνται αποστολές όπως αυτή του σκάφους «Τara».

Σύμφωνα λοιπόν με τους στόχους της αποστολής, η οποία ονομάζεται Τara Οceans, οι ερευνητές «θα αναλύσουν τα πλαγκτονικά οικοσυστήματα σε σχέση με τις φυσικοχημικές συνθήκες σε όλη την έκταση των ωκεανών προκειμένου να εξακριβώσουν την ικανότητα προσαρμογής τους και την ανταπόκρισή τους στο ταχέως μεταβαλλόμενο περιβάλλον τους.Μεγάλης έκτασης μελέτες γενωμικής και μεταγενωμικής σε συνδυασμό με νεοαναπτυχθείσες τεχνικές απεικόνισης θα επιτρέψουν ποσοτικές μελέτες πλαγκτονικών οικοσυστημάτων και ταυτοποίηση της σύνθεσης του πλαγκτού σε αυτά...Ολα τα δεδομένα που θα παραχθούν από αυτό το πρόγραμμα θα τοποθετηθούν σε μια ελεύθερης πρόσβασης πολυδιάσταση βιο-ωκεανογραφική τράπεζα δεδομένων η οποία θα επιτρέψει τη δημιουργία προγνωστικών μοντέλων της χωροχρονικής εξέλιξης των πλαγκτονικών οικοσυστημάτων ».

Το πρώτο τσεκάπ μετά τον... Δαρβίνο

Τόσο οι ερευνητές τού Τara όσο και εμείς που θα παρακολουθούμε τα ευρήματά τους θα έχουμε και ένα μπόνους: την αξεπέραστη ομορφιά των πλαγκτονικών οργανισμών, όπως του εικονιζόμενου που ανήκει στο φυτοπλαγκτόν

Περιττό να πούμε ότι η αποστολή αυτή καθαυτή δεν είναι παρά μόνο η αρχή του πειραματισμού.«Θα χρειαστεί πάρα πολύ δουλειά τόσο κατά τη διάρκεια της αποστολής όσο και έπειτα από αυτήν, προκειμένου να αντιληφθούμε τη σημασία της πληροφορίας που θα υπάρχει στα δεδομένα που θα έχουν συγκεντρωθεί»λέει ο Εric Κarsenti, υποδιευθυντής της αποστολής, διευθυντής Ερευνας στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας (ΕΜΒL) και στο Εθνικό Κέντρο επιστημονικών ερευνών της Γαλλίας (CΝRS). Ετσι, έχει προβλεφθεί περισσότεροι από 100 επιστήμονες (ωκεανογράφοι, βιολόγοι, γενετιστές και φυσικοί) να συμμετάσχουν άμεσα στη συνέχεια της αποστολής επί ξηράς, ενώ αργότερα θα αντικατασταθούν από ένα δίκτυο διεθνών ινστιτούτων και εργαστηρίων που θα αναλάβει την ανάλυση των δεδομένων και των δειγμάτων.

Πώς βλέπει άραγε αυτή την αποστολή η ευρύτερη επιστημονική κοινότητα; Η δρ Στέλλα Ψαρά, ερευνήτρια βιολόγος-ωκεανογράφος του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών στην Κρήτη, η οποία για περισσότερο από 15 χρόνια έχει πραγματοποιήσει αντίστοιχες έρευνες στις ελληνικές θάλασσες, όχι μόνο δεν αισθάνεται ανταγωνιστικά ως προς τη γαλλική αποστολή, αλλά εκτιμά ότι τα οφέλη της θα είναι πολλαπλά. «Η διεθνής ωκεανογραφική αποστολή Τara-Οceans που ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη από τη Γαλλία,θα διασχίσει τη Μεσόγειοκαι στη συνέχεια,περνώντας από το Σουέζ θα διατρέξει το σύνολο των ωκεανών (Ινδικός,Ατλαντικός,Ειρηνικός και Αρκτικός) σε διάρκεια τριών χρόνων, προτού επιστρέψει ξανά στη Γαλλία.Στο διάστημα αυτό θα μελετήσει και θα καταγράψει τη δομή και λειτουργία του πλαγκτονικού τροφικού πλέγματος από την επιφάνεια ως τα 2.000 μ.,στις διαφορετικές περιοχές.Η ύπαρξη και λειτουργία του πλαγκτονικού τροφικού πλέγματος εμπλέκεται άμεσα στη ρύθμιση του κλίματος σε παγκόσμια κλίμακα καθώς συμμετέχει στη δέσμευση του διοξειδίου του άνθρακα της ατμόσφαιρας και στην παραγωγή οξυγόνου (φωτοσυνθετικό φυτοπλαγκτόν) καθώς και στη διατήρηση των ωκεάνιων οικοσυστημάτων και της ζωής στη θάλασσα».

Οπως επισημαίνει η ελληνίδα ερευνήτρια: «Παρ΄ όλο που τα επιμέρους οικοσυστήματα (ωκεάνιες περιοχές) έχουν ήδη μελετηθεί μεμονωμένα,η Τara-Οceans θα είναι η πρώτη πολυετής αποστολή μετά τις αποστολές του Δαρβίνου με το Βeagle που θα επιχειρήσει να αποτυπώσει με ακρίβεια και ενιαία μεθοδολογίατη σύγχρονη κατάσταση υγείας του παγκόσμιου ωκεανού.Για τον σκοπό αυτόν, θα χρησιμοποιηθούν τόσο παραδοσιακές όσο και υπερσύγχρονες τεχνικές δειγματοληψίας και αναλύσεων από ένα ευρύ φάσμα ειδικοτήτων και αντικειμένων. Η αποστολή αναμένεται να προαγάγει την ολοκληρωμένη γνώση της λειτουργίας των θαλάσσιων οικοσυστημάτων,παρέχοντας έτσι μια ενιαία βάση για μελλοντικές συγκρίσεις αλλά και τη δυνατότητα καλύτερων προγνώσεων των επιπτώσεων των κλιματικών αλλαγών.Επιπλέον θα προαγάγει τη βαθύτερη κατανόηση και ευαισθητοποίηση σε σχέση με τον ουσιαστικό ρόλο που διαδραματίζουν τα θαλάσσια οικοσυστήματα για τη διατήρηση της ισορροπίας του πλανήτη».

Δώρο ζωής για τα παιδιά μας

Οι σάλπες ενωμένες μεταξύ τους σχηματίζουν αλυσίδες τεράστιου μήκους

Από ό,τι φαίνεται η αποστολή Τara ocean ενδιαφέρει πολύ τους ερευνητές. Θα έχει όμως αντίκτυπο και σε μας;«Απολύτως!»λέει ο Εric Κarsenti και εξηγεί:«Τα αποτελέσματα της υπερθέρμανσης της ατμόσφαιρας στα οικοσυστήματα του πλανήτη είναι άλλες φορές προβλέψιμα και άλλες όχι.Το πλαγκτόν αποτελεί τη βάση των οικοσυστημάτων των ωκεανών. Αν και είναι αδύνατον να τους εντοπίσει κανείς με γυμνό μάτι,οι οργανισμοί αυτοί δεσμεύουν και μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε ζώσα ύλη,διασφαλίζουν την παραγωγή των απαραίτητων για τη ζωή στη Γη βιοστοιχείων,διέπουν τους κύκλους του άνθρακα και του οξυγόνου. Παρά τη σπουδαιότητα του ρόλου τους στη βιόσφαιρά μας,η ποικιλότητα και η φυσιολογία των διαφόρων ειδών του πλαγκτόν παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη. Με την υπερθέρμανση των ωκεανών, το οξυγόνο σπανίζει στις τροπικές περιοχές, εμποδίζει την παραγωγή μικροοργανισμών και περιορίζει τον πληθυσμό της πανίδας που τρέφεται από αυτούς. Μια αλυσιδωτή αντίδραση η οποία έχει συνέπειες για το σύνολο του πλανήτη έχει ξεκινήσει.Είναι λοιπόν επείγον και απαραίτητο να αντιδράσουμε και να γνωρίσουμε καλύτερα την ποικιλία και την κατανομή των ειδών του πλαγκτόν προκειμένου να τα προστατεύσουμε καλύτερα.Πρόκειται για το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στις επόμενες γενιέςανθρώπων».

soufleri@tovima.gr

Από τις 25 ως τις 29 Νοεμβρίου το σκάφος Τara θα σταθμεύσει στη μαρίνα Φλοίσβου.

Το σκάφος δεν είναι επισκέψιμο, αλλά την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου στις 11.00 το πρωί στο Αuditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (Σίνα 31) το κοινό θα έχει την ευκαιρία να συναντήσει και να συνομιλήσει με μέλη της αποστολής Τara Οceans καθώς και με έλληνες επιστήμονες.

ΩΚΕΑΝΟΙ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΖΩΗΣ
* Οι ωκεανοί καλύπτουν τα 2/3 της έκτασης της Γης.

* Κάθε χιλιοστόλιτρο θαλασσινού νερού περιέχει εκατομμύρια πλαγκτονικών οργανισμών.

* Η φωτοσυνθετική δραστηριότητα των πλαγκτονικών οργανισμών παράγει το μισό από το οξυγόνο που αναπνέουμε.

* Με άλλα λόγια, ένα στα δύο μόρια οξυγόνου στον αέρα που μας περιβάλλει, προέρχεται από τους ωκεανούς.

* Οι πλαγκτονικοί οργανισμοί δεσμεύουν περισσότερο από το μισό του CΟ2 που παράγεται στη Γη.

* Ετσι, οι ωκεανοί και τα δάση αποτελούν τους δύο πνεύμονες του πλανήτη και η διάσωσή τους αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ύπαρξή μας.

Αναδημοσίευση από www.tovima.gr

Οταν η Σαρλότ Ράμπλινγκ συνάντησε τον Καβάφη

2009-10-10T22:09:00.006+03:00

Παρουσία του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου και της συζύγου του Αντας, η βρετανίδα ηθοποιός και ο συνάδελφός της Πολύδωρος Βογιατζής απήγγειλαν χθες στο Γαλλικό Ινστιτούτο στίχους του αλεξανδρινού ποιητή και της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Η απροσδόκητη εμφάνιση του κ. Γιώργου Παπανδρέου , στην πρώτη του πολιτιστική έξοδο ως Πρωθυπουργού, μαζί με τη σύζυγό του Αντα προσέδωσε ιδιαίτερη λάμψη στη χθεσινή εκδήλωση του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών για τον Κωνσταντίνο Καβάφη - είναι γνωστή άλλωστε η αγάπη της Αντας Παπανδρέου προς το Γαλλικό Ινστιτούτο, στο οποίο έχει κάνει σπουδές. Η Σαρλότ Ράμπλινγκ, έμπειρη, καταξιωμένη και πολλάκις διακεκριμένη βρετανίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, και ο κατά πολύ νεότερος συνάδελφός της Πολύδωρος Βογιατζής, συνοδεία της κιθαρίστριας Βαρβάρας Γύρα, απήγγειλαν έργα του αλεξανδρινού ποιητή και της γαλλίδας μυθιστοριογράφου και ποιήτριας Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (της πρώτης που μετέφρασε στα γαλλικά έργα του Καβάφη).

Η παράσταση, την οποία προλόγισε ο δημοσιογράφος Γιώργος Αρχιμανδρίτης, τιτλοφορείται «Variations sur Constantin Cavafy et Μarguerite Υourcenar» («Παραλλαγές στον Κωνσταντίνο Καβάφη και στη Μαργκερίτ Γιουρσενάρ») αλλά ως ιδέα έχει αρκετή προϊστορία: Εφέτος τον Ιούνιο τιμώμενη πόλη του λογοτεχνικού φεστιβάλ της Τουλούζης «Μαραθώνιος των Λέξεων» ήταν η Αλεξάνδρεια. Επομένως ο Καβάφης δεν θα μπορούσε να λείπει. Ο Π. Βογιατζής και ο ηθοποιός Λαμπέρ Γουιλσόν ανέλαβαν τη δημιουργία ενός θεάματος που τιτλοφορήθηκε «Κavafy». Επαιξαν μαζί και ο Γουιλσόν έκανε τη σκηνογραφία. Η παράσταση επρόκειτο να αφορά αποκλειστικώς το Φεστιβάλ των Λέξεων, αλλά η επιτυχία που σημείωσε εκεί προκάλεσε το ενδιαφέρον άλλων φεστιβάλ. Το στοιχείο της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ προέκυψε αργότερα. Οταν, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, ο Γουιλσόν έφυγε από το σχέδιο, η Σαρλότ Ράμπλινγκ, που αναζητούσε μια ιδέα θεατρικής ανάγνωσης, δέχθηκε να συμμετάσχει με την προσθήκη κειμένων της Γιουρσενάρ.

Κομψότατη στα 63 της χρόνια, η Ράμπλινγκ έχει απαγγείλει ελάχιστη ποίηση στο παρελθόν, όπως δήλωσε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου στο ξενοδοχείο St. George Lycabettus. Παραδέχθηκε επίσης ότι δεν γνώριζε από πριν την ποίηση του Καβάφη, αλλά διαβάζοντάς τον τον αγάπησε, «βρίσκοντας μια ενδόμυχη αντιστοιχία στη μυστικοπάθεια και στην αδιαφορία του για αναγνώριση». Δήλωσε ότι τη συγκίνησαν ιδιαίτερα τα μέρη στα οποία ο Καβάφης μιλάει για τον έρωτα.

Η επιλογή των ποιημάτων αλλά και των συμπληρωματικών κειμένων που ακούγονται στην παράσταση έγιναν έπειτα από βαθιά και επίπονη μελέτη του έργου του ποιητή. Ολα τα θέματα με τα οποία έχει ασχοληθεί ο Καβάφης ήταν εκεί: στο πρώτο μέρος «Η ηλικία και τα γηρατειά», στο δεύτερο «Ο έρωτας», στο τρίτο «Ιστορία, πολιτική και κοινωνία», στο τέταρτο «Η νοσταλγία, ο θάνατος». Η διφωνία και τα δύο άτομα επί σκηνής «βοηθούν στην ανάδειξη των δύο διαφορετικών πολιτισμών εξυπηρετώντας τον διάλογο που τρέφει τη συνεργασία Γαλλίας- Ελλάδας» ανέφερε στη συνέντευξη Τύπου η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Κατρίν Σουάρ.

Για τη Σαρλότ Ράμπλινγκ προσπάθειες όπως η χθεσινή είναι σημαντικές γιατί «μόνο έτσι μπορείς να φέρεις πιο κοντά τους ανθρώπους στη λογοτεχνία. Σε μια εποχή όπου οι νέοι δεν διαβάζουν- και είναι κρίμα- μπορούν να πάρουν το ερέθισμα παρακολουθώντας αυτά τα θεάματα». Οσο για το «πάντρεμα» των δύο πολιτισμών, η ηθοποιός είχε πάντα τέτοιες αναζητήσεις. « Γεννήθηκα στην Αγγλία, ζω στη Γαλλία και έκανα την πρώτη ταινία μου στην Ιταλία. Επομένως, η Ευρώπη μ΄ ενδιέφερε πάντα περισσότερο».

Τη χθεσινή παράσταση παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, η πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UΝΕSCΟ κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη , ο ηθοποιός και πρόεδρος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κ. Γιώργος Χωραφάς, η καλλιτεχνική διευθύντριά του κυρία Δέσποινα Μουζάκη και ο σκηνογράφος κ. Διονύσης Φωτόπουλος.

Παρίσι: Υπό το βλέμμα της μεγάλης αδελφής

2009-10-04T19:42:00.003+03:00

Αυτό το Σαββατοκύριακο εκατοντάδες ζευγάρια μάτια θα κοιτούν επίμονα τα πλοιάρια του Σικουάνα. Ανήκουν σε ηρωικές γυναίκες από τα πιο ταραγμένα μέρη του κόσμου. Πρόκειται για την πιο φιλόδοξη εικαστική έκθεση στο Παρίσι τα τελευταία 25 χρόνια!

Όλη η περιφέρεια του Ile Saint-Louis μεταμορφώνεται κατά τη διάρκεια αυτής της εβδομάδας σε μία τεράστια έκθεση από φωτογραφίες γυναικείων ματιών. Ακόμη και οι γέφυρες που συνδέουν το νησί με τη δεξιά και την αριστερή όχθη του Παρισιού θα μετατραπούν ως το Σάββατο το βράδυ σε γέφυρες ματιών. Αυτό θεωρείται από κάποιους η πιο φιλόδοξη καλλιτεχνική δημιουργία που έχει γίνει στο Παρίσι μετά το 1985, όταν ο Αμερικανοβούλγαρος καλλιτέχνης Christo τύλιξε την Pont-Neuf με ένα μεταξωτό υλικό στο χρώμα της άμμου.

Τα μάτια ανήκουν σε ‘’γυναίκες-ηρωίδες’’ όπως η Zippy Vugutsa, γιαγιά στην Κένυα, η Peng Phan, μία γυναίκα που βοηθά παιδιά του δρόμου στην Καμπότζη και η Rebecca Deman μία δεκατριάχρονη μόνη μητέρα, θύμα του εμφυλίου πολέμου και βιασμού στην Λιβερία. Πίσω από την έκθεση βρίσκεται ο JR, ένας νέος Γάλλος φωτογράφος και γκραφιτάς, ο οποίος δεν δίνει ποτέ το πραγματικό του όνομα και έχει γίνει γνωστός τα τελευταία 4 χρόνια. Αυτό που κάνει είναι να κολλάει, τις περισσότερες φορές απρόσκλητος, γιγαντιαίες φωτογραφίες κατά τη διάρκεια εμφύλιων συγκρούσεων .

Φωτογράφισε πορτρέτα Παλαιστινίων και Ισραηλινών και στη συνέχεια τα κόλλησε στο Τείχος. Ποιοι ήταν οι Παλαιστίνιοι και ποιοι οι Ισραηλινοί κανείς δεν μπορούσε να διαχωρίσει με σιγουριά. Το πιο διάσημο έργο του είναι τα τρία πορτρέτα, ενός ιμάμη, ενός ραβίνου και ενός παπά τα οποία κόλλησε το ένα δίπλα στο άλλο.

Τα μάτια των γυναικών είναι το αποτέλεσμα μίας δίχρονης περιήγησης στον κόσμο που την ονόμασε ‘’Women are Heroes’’. Στόχο είχε να να αναδείξει το κουράγιο και τον πόνο γυναικών που υφίστανται την φτώχεια και την βία στην Βραζιλία, στην Ινδία, στην Καμπότζη, στη Σιέρρα Λεόνε, στο Σουδάν, στην Κένυα και στη Λιβερία.

Πριν από την έκθεση στο Saint Louis, ο JR κολλούσε τις φωτογραφίες στις τρώγλες όπου ζούσαν οι ίδιες οι γυναίκες, σε τοίχους ή σε γέφυρες, σε λεωφορεία και στην Κένυα κατά μήκος ενός τραίνου. Μετά, οι φωτογραφίες κολλήθηκαν σε τεράστιο μέγεθος στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Παρ’όλα αυτά, ο JR δήλωσε στην εφημερίδα Independent ότι είναι η πρώτη φορά που κάνει κάτι τόσο μεγάλων διαστάσεων και ότι στο Βερολίνο η έκθεση είχε έκταση 4 χλμ, ενώ στο Παρίσι 8 χλμ.

Ο JR προέρχεται από μία μέση Γαλλοτυνησιακή οικογένεια και ξεκίνησε την φωτογραφική του πορεία πριν από 10 χρόνια, όταν βρήκε τυχαία μία φθηνή κάμερα στο Μετρό του Παρισιού. Ενώ ποτέ ως τότε δεν είχε ασχοληθεί με τη φωτογραφία, οι φωτογραφίες του πωλούνται σήμερα στις γκαλερί του Παρισιού μέχρι και 12.000 ευρώ.

Όπως αναφέρει ο ίδιος: ‘’Δεν είμαι καλλιτέχνης με αιτία, αλλά καλλιτέχνης που προκαλεί τους ανθρώπους να σκέφτονται [...] Αυτές οι γυναίκες είναι θύματα που μπορεί να τους δοθούν λίγα δευτερόλεπτα στο βραδυνό δελτίο, και μετά να ξεχαστούν. Όμως κοιτώντας μέσα στα μάτια τους βλέπεις οτι δεν είναι απλώς θύματα αλλά αυτές που κατάφεραν να επιβιώσουν’’.

Αναδημοσίευση από TVXS.gr
Πηγή:The Independent

Ευρωπαïκή Μέρα Γλωσσών, 26 Σεπτεμβρίου 2009

2009-09-25T20:24:00.002+03:00

Δελτίο τύπου του Συμβουλίου της Ευρώπης

Ευρωπαïκή Μέρα Γλωσσών, 26 Σεπτεμβρίου 2009
www.coe.int/EDL

Η Gabriella Battaini-Dragoni, Συντονίστρια του Συμβουλίου της Ευρώπης για το Διαπολιτισμικό Διάλογο, με ευκαιρία την 9η έκδοση της Ευρωπαïκής Μέρας Γλωσσών, αναφέρει ότι ‘επικοινωνώντας με άλλους ανθρώπους στη δική τους γλώσσα διαλύει τα γλωσσικά και πολιτιστικά σύνορα. Η εκμάθηση γλωσσών βοηθά να αντιληφθούμε καλύτερα τους διαφορετικούς πολιτισμούς, να κάνουμε πίσω και να δούμε διαφορετικά και το δικό μας πολιτισμό.

Η κα Battaini-Dragoni μας θυμίζει ότι η σημασία της εκμάθησης γλωσσών τονίζεται στη Λευκή Βίβλο για το Διαπολιτισμικό Διάλογο, του Συμβουλίου της Ευρώπης, ‘Ζώντας μαζί σαν ίσοι με αξιοπρέπεια’ σαν ένα μέσο ανάπτυξης της περιέργειας και ειλικρίνειας απέναντι στους άλλους, αποφυγής στερεοτύπων, και εξακρίβωσης της σημασίας που έχει η εμπειρία επικοινωνίας με τους άλλους. Η διαπολιτισμική κατανόηση αποτελεί τη βάση για παραγωγικό διάλογο.

Η Ευρωπαïκή Μέρα Γλωσσών ανακηρύχθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2001, Ευρωπαïκό Έτος Γλωσσών, για να γιορτάζουμε τη γλωσσική και πολιτιστική ποικιλότητα. Καλούμε όλους να συμμετέχουν τη χρονιά αυτή σε αυτό το γεγονός, να δοκιμάσουν τις γλωσσικές τους ικανότητες και να διασκεδάσουν με τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται γύρω τους. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψετε στο εξωτερικό για να το πετύχετε: στη σημερινή παγκόσμια κοινωνία, μπορούμε εύκολα να συναντήσουμε άλλες γλώσσες και πολιτισμούς ακόμα και στη πρώτη γωνιά του δρόμου.

Για περισσότερες πληροφορίες: www.coe.int/EDL

Ο Αστερίξ... πενηντάρης

2009-09-21T12:15:00.006+03:00

Ο Αστερίξ ετοιμάζεται στις 29 Οκτωβρίου να σβήσει τα 50 κεράκια της τούρτας του και, μαζί του, το γνωστό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και θα αντιστέκεται για πάντα στην Pax Romana ετοιμάζεται για (άλλο ένα και, ως συνήθως, γενναίο) εορταστικό τσιμπούσι.Ο ήρωας, δημιούργημα των Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρτ Ουντερζό, είναι εξαιρετικά δημοφιλής στη χώρα μας και οι αριθμοί το αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία. Βάσει πληθυσμού η Ελλάδα είναι η 4η χώρα στον κόσμο σε πωλήσεις των άλμπουμ του Γαλάτη. Ο Αστερίξ "γεννήθηκε" στις 29 Οκτωβρίου 1959 με τη δημοσίευση της πρώτης μικρής ιστορίας στο γαλλικό περιοδικο΄Pilote. Το πρώτο άλπουμ με τίτλο "Αστερίξ ο Γαλάτης" κυκλοφόρησε λίγο αργότερα, το 1961, ενώ έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει άλλα 32 άλμπουμ, ενώ ο Αστερίξ, ο Οβελίξ, οι συγχωριανοί τους και οι (δυστυχείς) Ρωμαίοι έκαναν συνολικά 11 εμφανίσεις στη μεγάλη οθόνη με ισάριθμες ταινίες. Οι ιστορίες του Αστερίξ αποτέλεσαν το έναυσμα και για άλλους τομείς. Αρκετές εταιρείες έχουν κατά καιρούς κυκλοφορήσει ηλεκτρονικά παιχνίδια που βασίζονται στις περιπέτειες του ήρωα, ενώ η Γαλλία τον έστειλε στα... ουράνια, δίνοντας το όνομα του μικρόσωμου Γαλάτη στον πρώτο της δορυφόρο.Για όσους από εμάς, οι υποχρεώσεις μάς κρατούν μακριά από το γαλατικό χωριό, φροντίζουν το Γαλλικό Ινστιτούτο και η Μαμούθ Κόμιξ με σειρά εκδηλώσεων που ξεκινούν 22 Oκτωβρίου και ολοκληρώνονται στις 5 Νοεμβρίου.Συγκεκριμένα, στο μπιστρό του Ινστιτούτου θα εκτίθενται εξώφυλλα, βινιέτες και οι... συγχωριανοί του Αστερίξ, ενώ οι διοργανωτές υπόσχονται πολλές εκπλήξεις. Προσκεκλημένος του Ινστιτούτου και του εκδοτικού οίκου θα είναι ο Achde, ο σχεδιαστής που διαδέχθηκε τον Morris μετά το θάνατό του, σκιτσάροντας από το 2003 και μετά τις ιστορίες του Λούκι Λουκ. Ο Achde θα παραστεί σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα την επίδραση του Αστερίξ στο ελληνικό κόμικ και στην ελληνική πραγματικότητα.Στο μεταξύ, οι φανατικοί φίλοι του Αστερίξ ετοιμάζονται να αποκτήσουν το 34ο άλμπουμ της σειράς, το οποίο εκδίδεται αύριο 22 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε στον επίσημο διαδικτυακό κόμβο του Αστερίξ, το άλμπουμ θα αποτελείται από 56 σελίδες και θα περιέχει μικρές αδημοσίευτες ως σήμερα ιστορίες.

Αναδημοσίευση από Astra news portal

Γεύμα στα ύψη με θέα το Παρίσι

2009-09-12T12:18:00.003+03:00

Την ευκαιρία για ένα γεύμα σερβιρισμένο κυριολεκτικά «στον ουρανό» έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν στο Παρίσι όσοι επιθυμούν να δώσουν μια άλλη διάσταση στις γαστριμαργικές τους απολαύσεις.

Οι συνδαιτυμόνες της φωτογραφίας έχουν καθίσει γύρω από το τραπέζι, το οποίο έχει ανυψωθεί με γερανό και ετοιμάζονται να απολαύσουν το μενού θαυμάζοντας τη θέα πάνω από τους κήπους Tuileries στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας. Δεν έγινε γνωστό το ποσό που κόστισε το γεύμα τους.

Αναδημοσίευση από naftemporiki.gr

Les gauchers à la fête ce jeudi

2009-08-13T20:21:00.002+03:00

CELEBRATION

Les gauchers à la fête ce jeudi

NOUVELOBS.COM | 13.08.2009 | 16:14

2 réactions

Le 13 août a été déclaré Journée internationale des gauchers depuis 1975. Si nombre de célébrités sont gauchères, le monde qui nous entoure reste conçu pour les droitiers.

Barack Obama, un des gauchers les plus célèbres du monde (Sipa)

Les gauchers sont à la fête, jeudi 13 août. Cette date marque en effet la Journée internationale des gauchers, chaque année depuis 1975. Les gauchers représentent aujourd'hui pas moins de 13% de la population mondiale, dont quelques uns de ses représentants les plus célèbres, comme Barack Obama ou Bill Gates. Beaucoup de sportifs sont également gauchers, tel le champion du monde rallye Sébastien Loeb. A travers l'histoire, citons Jules César, Léonard de Vinci, Verlaine, ou encore Charlie Chaplin… Le monde qui nous entoure et les objets de la vie quotidienne sont néanmoins toujours conçus pour les droitiers, ce qui pose des problèmes aux "hors normes", comme les appelle Alain Galobardès, créateur du site Lesgauchers.com. "Depuis les années 1970, on laisse le gaucher en paix, on l’accepte, mais on ne lui facilite toujours pas la vie !", affirme-t-il au Parisien. (Nouvelobs.com)

Inch' Allah, έρχεται ο Ανταμό

2009-08-13T15:06:00.004+03:00

«Κατά βάθος δεν ήμουν φτιαγμένος γι' αυτή τη ζωή. Είμαι πολύ ντροπαλός. Τα πάντα στον κόσμο της σόου μπιζ αντιμάχονται τον εσωτερικό μου κόσμο. Χάρη στα τραγούδια μου κατάφερα να ξεπεράσω τη συστολή μου. Επιπλέον αισθάνομαι ότι έχω κάτι να πω κι ευτυχώς βασίζομαι στους καλούς μου φίλους, που θα με ενημερώσουν αμέσως όταν μ' ακούσουν να επαναλαμβάνομαι»...

Τέσσερις και πλέον δεκαετίες στη σκηνή, ακόμη δεν τους άκουσε να παραπονιούνται. Ισως γιατί ο αναμφισβήτητα χαρισματικός τραγουδιστής και μουσικός Σαλβατόρε Ανταμό αποδεικνύει ότι είναι κάτι παραπάνω από μια γλυκιά ανάμνηση της χρυσής εποχής του γαλλικού τραγουδιού του '60. Συνεχίζει να περιοδεύει σε όλο τον κόσμο, βγάζει ακόμη δίσκους, όπως το περσινό «Le Bal des gens bien», στο οποίο τραγουδά με νεότερους τραγουδιστές όπως οι Σουσόν, Μπεναμπάρ, Ζιλιέτ κ.ά, ενώ τον Φεβρουάριο ετοιμάζει την επιστροφή του στο «Olympia» του Παρισιού.

Προηγουμένως ,όμως, θα έρθει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Καιρός δεν ήταν; Στις 7 Οκτωβρίου θα εμφανιστεί για μία και μοναδική συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, προσκεκλημένος του Ιδρύματος Δράσης Κατά του Καρκίνου του Μαστού. Ολα τα έσοδα θα διατεθούν για τους σκοπούς του Ιδρύματος.

Ο Ανταμό ξεκίνησε να διηγείται τη ζωή του με τα τραγούδια του όταν ήταν ακόμη έφηβος. Γεννημένος την 1η Νοεμβρίου του 1943 στο Κομισό της Σικελίας, μετανάστευσε τέσσερα χρόνια αργότερα με την οικογένειά του στο Βέλγιο, όπου μέχρι και σήμερα ζει. Ο πατέρας του ήταν ανθρακωρύχος. Μπορεί να μην εγκατέλειψε ποτέ την ιταλική του υπηκοότητα, η καρδιά του, όμως, θα ανήκει πάντα στο Βέλγιο, αλλά και στη Γαλλία, που τόσο τον λάτρεψε.

Χριστούγεννα του 1959 ο 16χρονος Ανταμό κερδίζει το βραβείο του Ράδιο-Λουξεμβούργο με το τραγούδι «Si j'osais». Από τότε όλα άρχισαν να συμβαίνουν πολύ γρήγορα. Στα 20ά του γενέθλια τραγούδησε ζωντανά στο Ancienne Belgique στις Βρυξέλλες, έναν από τους πιο διάσημους συναυλιακούς χώρους της Ευρώπης. Αμέσως μετά «άνοιξε» τη συναυλία του Κλιφ Ρίτσαρντς στο παρισινό Olympia.

Η Ευρώπη υποκλίνεται στο νέο της είδωλο. Κι εκείνο αφήνει στην άκρη το μικρό του όνομα, το Σαλβατόρε, και κρατάει μόνο το Ανταμό για να ηχογραφήσει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του: «Tombe la neige» το '63, «Vous permettez Monsieur» το '64, «Les filles du bord de mer» και «Mes mains sur tes hanches» το '65.

Η επιτυχία τον ταξιδεύει παντού: από την Αφρική στην Ιαπωνία, κι από τη Ρωσία στη Χιλή και την Αργεντινή. «Οταν εμφανίζομαι σε μια χώρα που εξουσιάζεται από ένα δικτάτορα, τραγουδάω για το λαό της, για τα θύματα κι όχι τους θύτες», απαντούσε στους επικριτές του. Τα τραγούδια του δεν ήταν όλα ρομαντικά. Οταν άρχισε ο πόλεμος των Εξι Ημερών μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου, το 1967, έγραψε το «Inch'Allah», που έγινε τεράστια επιτυχία. Συχνά κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έγραφε τραγούδια με αφορμή πολιτικά θέματα, που δεν έγιναν και τόσο γνωστά, όπως για τη Σοβιετική Ενωση, την Ισπανία του Φράνκο, τον Λίβανο, ακόμη και τη Βοσνία. Ηχογράφησε τα τραγούδια του σε διάφορες γλώσσες, όπως αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά και ολλανδικά. Ετσι κατάφερε συνολικά να ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 85 εκατομμύρια αντίτυπα.

«Ξέρω ότι ένα τραγούδι δεν πρόκειται να αλλάξει τον κόσμο», παραδέχεται, «τραγουδάω όμως για όλους και για τον καθένα χωριστά. Ο πατέρας μου μου δίδαξε να σέβομαι τον διπλανό μου, γι' αυτό και κάθομαι ώρες ολόκληρες και υπογράφω αυτόγραφα ώστε να μπορέσω να δω τα πρόσωπα για τα οποία τραγουδάω...».

Πολυβραβευμένος μουσικός, δοκίμασε την τύχη του και στον κινηματογράφο, συμπρωταγωνιστώντας με τον Μπουρβίλ στην ταινία «Les Arnaud». Την τελευταία δεκαετία διεκδικεί και τον τίτλο του ερασιτέχνη ζωγράφου. Ισως γιατί η υγεία του δεν του επέτρεπε όποτε ήθελε να τραγουδάει. Το 1984 υποβλήθηκε σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς και το 2004 υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία. Ευτυχώς όχι σοβαρή. Το 2001 κυκλοφόρησε και το πρώτο του μυθιστόρημα «Η ανάμνηση της ευτυχίας είναι μεγαλύτερη ευτυχία».

* Εισιτήρια προς 100, 75, 60, 30 και 20 ευρώ στα ταμεία του Μεγάρου. Η συναυλία είναι υπό την αιγίδα των υπουργείων Πολιτισμού και Εξωτερικών και του Δήμου Αθηναίων.

Οι επαναστάσεις δύο ηπείρων.

2009-07-13T15:50:00.009+03:00

Του ΦΟΙΒΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ

Ο Ιούλιος υπήρξε ο μήνας σημαντικών επαναστάσεων που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό την πορεία του σημερινού κόσμου. Από την αμερικανική και τη γαλλική επανάσταση, σε δύο διαφορετικές ηπείρους, η ανθρωπότητα πέρασε ουσιαστικά στο σύστημα που θα ονομαστεί καπιταλιστικό και που κυριαρχεί μέχρι τις μέρες μας. Βέβαια, η αμερικανική επανάσταση (1775-1783) κατά των Αγγλων είχε αρχίσει πριν από την «ομόφωνη διακήρυξη των 13 Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής» της 4ης Ιουλίου 1776, που γιορτάζεται από τότε κάθε χρόνο ως η μέρα της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ.

O ένοπλος αγώνας για την αμερικανική ανεξαρτησία ήταν περίπλοκος, καθώς περιλάμβανε διάφορες συγκρούσεις που ενώνονταν σε μία.

Κατ' αρχήν ήταν ένας αγώνας μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των δεκατριών αποικιών της στην Αμερική, που αντετίθεντο στη βρετανική νομοθεσία και επιζητούσαν την ανεξαρτησία τους. Ηταν όμως και ένας αγώνας μεταξύ των αποίκων καθώς αρκετοί Αμερικανοί, καταγόμενοι κυρίως από την Αγγλία, που αποκαλούνταν Loyalists (Νομιμόφρονες) ή Τόρις (από το όνομα των Αγγλων Συντηρητικών), τάσσονταν στο πλευρό της Μεγάλης Βρετανίας εναντίον των αποίκων επαναστατών. Αλλά η αμερικανική επανάσταση αποτελούσε ακόμα συνέχεια των αποικιοκρατικών πολέμων μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας. Οι Γάλλοι υποστήριξαν, αρχικά μυστικά και στη συνέχεια ανοιχτά, τους Αμερικανούς πατριώτες. Ο Γάλλος υπουργός των Εξωτερικών της μοναρχικής κυβέρνησης, κόμης Βερζέν, φρόντισε να στείλει πολεμοφόδια στους Αμερικανούς επαναστάτες, που είχαν ιδιαίτερη σημασία καθώς οι εξεγερθέντες δεν είχαν πυροβολικό και κυρίως στερούνταν το μπαρούτι. Οταν οι αποικίες απέδειξαν τη μαχητική τους ικανότητα, η Γαλλία αναγνώρισε την ανεξαρτησία τους, υπέγραψε μια συνθήκη συμμαχίας μαζί τους και μπήκε το 1778 στον πόλεμο, στο πλευρό των Αμερικανών.

Ενας από τους Αμερικανούς πατριώτες, ο δημοσιολόγος Τόμας Πέιν, που το βιβλίο του συνεπήρε τους επαναστάτες της Βόρειας Αμερικής, διατύπωνε απόψεις που έμοιαζαν πολύ μ' εκείνες του Ρήγα Φεραίου και των Γάλλων επαναστατών ή των φιλοσόφων.

Ο Πέιν έγραφε ότι «η κοινωνία είναι ένα μεγάλο αγαθό, η εξουσία όμως, όποια μορφή και να έχει, είναι κακό... Ενας μονάχα τίμιος άνθρωπος είναι πιο πολύτιμος από όλους τους εστεμμένους κατεργάρηδες του κόσμου... Εξ άλλου είναι παράλογο να ισχυριστεί κάποιος ότι ένα νησί (σ.σ. η Βρετανία) μπορεί να εξουσιάζει επ' άπειρον μια ολόκληρη ήπειρο».

Πάνω σε μια δημοκρατική και ελεύθερη βάση διατυπώθηκε στις 4 Ιουλίου 1776 η διακήρυξη ανεξαρτησίας των ΗΠΑ στο Κογκρέσο, που έγραφε μεταξύ των άλλων: «Θεωρούμε αυταπόδεικτες αλήθειες ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι και ο Δημιουργός τούς έδωσε ορισμένα αναφαίρετα δικαιώματα, όπως π.χ. είναι η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας. Η ιστορία του σημερινού βασιλιά της Αγγλίας είναι μια ιστορία από αδιάκοπες αδικίες και σφετερισμούς που όλοι τους έχουν άμεσο σκοπό να επιβάλουν απόλυτη τυραννία στις Πολιτείες αυτές. Διέλυσε πολλές φορές σώματα αντιπροσώπων για να μπορεί δίχως εμπόδια να επεμβαίνει στα δικαιώματα του λαού. Λεηλάτησε τις θάλασσές μας, ερήμωσε τις ακτές μας, έκαψε τις πόλεις μας και σκότωσε πολίτες του λαού μας... Ενας ηγεμόνας ο οποίος χαρακτηρίζεται μονάχα από πράξεις που ταιριάζουν μόνο σ' έναν τύραννο δεν είναι άξιος να κυβερνά έναν ελεύθερο λαό... Υστερα απ' όλα αυτά, εμείς, οι αντιπρόσωποι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, συγκεντρωμένοι στο Γενικό Κογκρέσο, επικαλούμενοι για την ορθότητα των επιδιώξεών μας τον ανώτατο κριτή του κόσμου, εν ονόματι και κατ' εξουσιοδότησιν του καλού λαού αυτών των αποικιών, γνωστοποιούμε δημόσια και επίσημα και διακηρύσσουμε ότι οι ενωμένες αυτές αποικίες είχαν και έχουν το δικαίωμα να είναι Πολιτείες Ελεύθερες και Ανεξάρτητες· ότι απορρίπτουν κάθε υποτέλεια στο αγγλικό στέμμα· και ότι κάθε πολιτικός δεσμός ανάμεσα στις Πολιτείες αυτές και στο κράτος της Μεγάλης Βρετανίας είναι και δικαιούται να θεωρείται διαλυμένος ολότελα».

Στην Ελλάδα

Η διακήρυξη της ελληνικής ανεξαρτησίας της 1ης Ιανουαρίου 1822 στην Επίδαυρο θύμιζε πολύ την αμερικανική διακήρυξη της 4ης Ιουλίου 1776:

«Το Ελληνικόν Εθνος, το υπό την φρικώδη Οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας, και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας κηρύττει σήμερον διά των νομίμων Παραστατών του, εις Εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, την Πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».

Αλλά η συμμετοχή της Γαλλίας στον πόλεμο της αμερικανικής ανεξαρτησίας είχε καταλήξει σε μια Πύρρειο νίκη, καθώς είχαν ξοδευτεί από το γαλλικό ταμείο περί τα δύο δισεκατομμύρια λίβρες.

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 14ος (1643-1715) ήταν ένας απόλυτος μονάρχης της Γαλλίας, ο ισχυρότερος της Ευρώπης, εκείνος που είχε δηλώσει το περίφημο: «Το Κράτος είμαι εγώ» (L' Etat c'est moi).

Αλλά η Γαλλία εξελισσόταν. Νέες κοινωνικές δυνάμεις γεννιούνταν μέσα στη φεουδαρχική γαλλική κοινωνία, που ζητούσαν τη θέση τους στην Ιστορία. Οταν το 1774 άρχισε η βασιλεία του Λουδοβίκου του 16ου είχε ήδη ωριμάσει μέσα στη γαλλική κοινωνία η σκέψη για την κατάργηση του απολυταρχικού καθεστώτος. Τις εξελίξεις ευνόησε και το τεράστιο δημόσιο χρέος, που το 1789 είχε φτάσει τα τεσσεράμισι δισεκατομμύρια λίβρες.

Ο υπουργός Οικονομικών, Καζόν, στις 20 Αυγούστου 1786 επισκέφτηκε τον Λουδοβίκο τον 16ο και με θάρρος τού είπε: «Εκείνο που είναι αναγκαίο για τη σωτηρία του Κράτους είναι αδύνατο να γίνει με περιορισμένα μέτρα. Το οικοδόμημα πρέπει να ξαναχτιστεί από τα θεμέλια για να προληφθεί η καταστροφή. Είναι αδύνατο να επιβάλλουμε καινούργιους φόρους και είναι καταστρεπτικό να δανειζόμαστε πάντα, δεν αρκεί να περιοριστούμε στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις».

Στο μεταξύ, ακόμα και στην τάξη των ευγενών είχε κάνει την εμφάνισή του το κόμμα των Αμερικανών ή των πατριωτών που ήθελαν να προωθήσουν στη Γαλλία μια συνταγματική και αντιπροσωπευτική μοναρχία.

Οι χωρικοί ήταν τα υποζύγια της γαλλικής κοινωνίας. Φόρος της Δεκάτης, φόρος σε χρήμα, σε είδος, αγγαρείες, βασιλικοί και στρατιωτικοί φόροι, όλα τα βάρη έπεφταν πάνω τους. Σ' αυτούς προστίθεται και ο απλός κλήρος που γνώριζε τη σκανδαλώδη ζωή των αρχηγών του. Το 1789 δεν υπάρχει ούτε ένας από τους 143 επισκόπους που να μην ανήκει στην τάξη των ευγενών. Αυτοί οι ευπατρίδες επίσκοποι ζουν στην Αυλή μακριά από τις επισκοπές τους, που τις γνωρίζουν μόνο από τα εισοδήματα που τους αποφέρουν.

Η ανώτερη αριστοκρατία, προπαντός οι 4.000 οικογένειες των «Presentees» (Ευγενείς που ύστερα από την ενηλικίωσή τους «παρουσιαζόμενοι» στον βασιλιά έπαιρναν την άδεια να συμμετέχουν στην κοσμική κίνηση της Αυλής) δεν έχουν κανέναν λόγο να παραπονιούνται για την τύχη τους. Αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει με τους υπόλοιπους Γάλλους. Από τις αρχές του καλοκαιριού του 1789, η κατάσταση ήταν έκρυθμη σε διάφορες περιοχές της Γαλλίας, όπως και στο ίδιο το Παρίσι.

Τον Ιούνιο, η γαλλική πρωτεύουσα είναι σε επαναστατικό αναβρασμό. Ο Λουδοβίκος φέρεται περιφρονητικά προς την αποκαλούμενη «τρίτη τάξη» που την αποτελούν κυρίως έμποροι, βιοτέχνες, δικηγόροι, χωρικοί, αλλά και πολλοί κληρικοί που εντάσσονται στις γραμμές της.

Οι στρατιωτικές επιδείξεις δύναμης του βασιλιά δεν φόβισαν την τρίτη τάξη, η οποία είχε αρχίσει να προπαγανδίζει τις θέσεις της για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η κατάσταση είχε ωριμάσει και το γαλλικό σύνταγμα της φρουράς στο Παρίσι στασίασε πολύ σύντομα.

Οι στρατιώτες ήταν δυσαρεστημένοι από τον αυστηρό συνταγματάρχη τους και οι κατώτεροι αξιωματικοί γνώριζαν ότι ποτέ δεν θ' ανέβαιναν στα ανώτερα σκαλοπάτια της στρατιωτικής ιεραρχίας όσο θα ίσχυε ο κανονισμός που επέτρεπε μόνο στους ευγενείς να τα κατέχουν.

Στις 30 Ιουνίου περίπου 4.000 πολίτες απελευθέρωσαν μερικούς στρατιώτες που είχαν φυλακιστεί για απειθαρχία. Οι έφιπποι ουσάροι, που στάλθηκαν για ν' αποκαταστήσουν την τάξη, αρνήθηκαν να επιτεθούν εναντίον του πλήθους.

Η πτώση της Βαστίλλης

Στις 14 Ιουλίου 1789, οι εκλέκτορες που είχαν σχηματίσει στο Δημαρχείο του Παρισιού, μαζί με τους παλιούς δημοτικούς συμβούλους, μια μόνιμη επιτροπή ζήτησαν επανειλημμένα από τον διοικητή της Βαστίλλης να δώσει όπλα στην πολιτοφυλακή που είχε αρχίσει να σχηματίζεται από τους αντιφρονούντες και να βγάλει τα κανόνια που βρίσκονταν στους πύργους του φρούριου, το οποίο είχε μετατραπεί σε φυλακή. Η λαϊκή αντιπροσωπεία που προσπάθησε να συνομιλήσει με τον διοικητή της Βαστίλλης, κρατώντας λευκή σημαία, έγινε δεκτή με πυρά. Ετσι άρχισε η πολιορκία της Βαστίλλης, συμβόλου της απόλυτης μοναρχίας, και οι πολίτες ενισχυμένοι με το γαλλικό σύνταγμα που είχε στασιάσει, κατόρθωσαν έπειτα από σκληρή μάχη να την καταλάβουν.

Η οργή ήταν μεγάλη και το πλήθος ξέσπασε σε αντίποινα. Ο διοικητής της Βαστίλλης, Ντελουέ, και ο πρόεδρος της συντεχνίας των εμπόρων, Φλεσέλ, σκοτώθηκαν αμέσως και τα κεφάλια τους περιφέρονταν στους δρόμους μπηγμένα σε λόγχες.

Ο Γράκχος Μπαμπέφ

Ενας κρατικός σύμβουλος και ένας επόπτης είχαν την ίδια τύχη λίγο αργότερα. Ο επαναστάτης Γράκχος Μπαμπέφ που παραβρέθηκε στα γεγονότα έγραψε συγκλονισμένος στη γυναίκα του: «Τα μαρτύρια κάθε λογής, ο τεταρτιασμός, τα βασανιστήρια, ο τροχός, η πυρά, η αγχόνη, οι αναρίθμητοι δήμιοι μας έμαθαν αυτές τις αγριότητες. Οι αφέντες αντί να μας εκπολιτίσουν, μας κατάντησαν βάρβαρους, γιατί οι ίδιοι είναι βάρβαροι. Θερίζουν και θα θερίζουν ό,τι έσπειραν». Η Βαστίλλη δεν άργησε να κατεδαφιστεί από τον λαό και από το 1880 η 14η Ιουλίου καθιερώθηκε ως εθνική γιορτή της Γαλλίας, που θυμίζει το ξεκίνημα της γαλλικής επανάστασης. Μα η 14η Ιουλίου ήταν μόνο η αρχή. Η Γαλλία έζησε για πολλά χρόνια μια εξαιρετικά θυελλώδη περίοδο με επαναστάσεις, αντεπαναστάσεις, καταργήσεις της μοναρχίας και παλινορθώσεις, ενθρονίσεις αυτοκρατόρων (Ναπολέοντα Α' - Λουδοβίκου - Ναπολέοντα Γ'), την εξέγερση της Κομμούνας του Παρισιού (1871), για να φτάσει στο τέλος στην οριστική εγκαθίδρυση της αβασίλευτης Δημοκρατίας. Η θυελλώδης πολιτική ιστορία της Γαλλίας από τα τέλη του 18ου ώς τα τέλη του 19ου αιώνα θυμίζει κάπως την αντίστοιχη ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα.

Η γαλλική και η αμερικανική επανάσταση αποτέλεσαν ένα θετικό προηγούμενο για τη σκλαβωμένη Ελλάδα. Και φυσικά τα πολιτικά δικαιώματα και οι ελευθερίες που προβλέπονται στο Πολίτευμα του Ρήγα Φεραίου, όπως και στα πρώτα ελληνικά συντάγματα, είναι δανεισμένα από τη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης».

Αναδημοσίευση από : http://www.enet.gr

Μύδια αλά γαλλικά!

2009-06-19T20:45:00.006+03:00

Σε ένα γευστικό ταξίδι με μυρωδιές από γαλλική κουζίνα,δίνουμε γαστριμαργικό ραντεβού στο Παρίσι και δείχνουμε την προτίμησή μας στα μύδια,les moules,με τη συνοδεία καλού λευκού κρασιού από το Bordeaux, ''Chateau Haut Bernandot'' σε ένα τυπικό δείγμα νοστιμιάς και φαντασίας...

Ο Φέντερερ έγραψε ιστορία στο Παρίσι!

2009-06-08T12:57:00.002+03:00

Ο Φέντερερ έγραψε ιστορία στο Παρίσι!

Ο Ρότζερ Φέντερερ κατέκτησε για πρώτη φορά στην καρριέρα του τον τίτλο στο Ρολάν Γκαρός τον μοναδικό που έλειπε από τη συλλογή του και φτάνοντας τα 14 Γκραν Σλαμ ισοφάρισε το ρεκόρ του Πητ Σάμπρας. Παράλληλα, έγινε έκτος αθλητής στην ιστορία που έχει τίτλο και στα τέσσερα τουρνουά Γκραν Σλαμ.

Ο 27χρονος Ελβετός, χρειάστηκε μόλις μία ώρα και 55 λεπτά για να νικήσει τον Σουηδό Σόντερλινγκ.Τα σετ ήταν 6-1 (σε 23' ), 7-6 (7-1) σε 49' και 6-4 σε 43'.

Ο Ρότζερ Φέντερερ, δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυα του, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της απονομής όταν πήρε το τρόπαιο από τα χέρια του Αντρε Αγκάσι. Οι άλλοι πέντε που έχουν στη συλλογή του και τα τέσσερα Γκραν Σλαμ, είναι οι Ροντ Λέηβερ, Φρεντ Πέρι, Αντρε Αγκάσι, Ντον Μπατζ και Ρόϊ Εμερσον. Ο Φέντερερ, έχει πέντε τίτλους στο Γουίμπλεντον,πέντε στο ΟΠΕΝ των Ηνωμένων Πολιτειών, τρεις στο ΟΠΕΝ της Αυστραλίας και έναν στο Ρολάν Γκαρός.

www.tanea.gr

Τον Μάη του ΄68 ονειρεύεται η Σορβόννη

2009-05-20T22:04:00.005+03:00

Τον Μάη του ΄68 ονειρεύεται η Σορβόννη

Το γαλλικό πανεπιστήμιο γίνεται ξανά σύμβολο μιας γενικευμένης κρίσης

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κίττυ Ξενάκη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 19 Μαΐου 2009

Σιωπηλά και άδεια παραμένουν 15 εβδομάδες τώρα τα αμφιθέατρα και οι μεγαλοπρεπείς βιβλιοθήκες της Σορβόννης. Μόνον οι γενικές συνελεύσεις τούς δίνουν ζωή, για να αποφασιστεί- ξανά και ξανά- η συνέχιση της απεργίας. Το αρχαιότερο ακαδημαϊκό ίδρυμα της Γαλλίας γίνεται για μια ακόμα φορά σύμβολο μιας γενικευμένης κρίσης.

«Η Σορβόννη, το οχυρό της αμφισβήτησης, καλά κρατεί», ήταν το Σαββατοκύριακο ο τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ της αριστερής εφημερίδας «Liberation». «Το ανησυχητικό ναυάγιο της Σορβόννης», ήταν ο αντίστοιχος τίτλος της δεξιάς εφημερίδας «Le Figaro». Από αυτό και μόνο μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο διχάζει τη Γαλλία η κρίση που πυροδότησαν στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις του Νικολά Σαρκοζί και της υπουργού Παιδείας του, Βαλερί Πεκρές.

Η μεταρρύθμιση των γαλλικών πανεπιστημίων, που για να λέμε την αλήθεια δεν κατακτούν καλές θέσεις σε καμία παγκόσμια κατάταξη, ήταν προεκλογική υπόσχεση του Σαρκοζί· οι μεταρρυθμίσεις που ανακοίνωσε το 2008, ωστόσο (περικοπή εκατοντάδων θέσεων εργασίας, ενθάρρυνση της ιδιωτικής χρηματοδότησης, μεγαλύτερη οικονομική αυτονομία των πανεπιστημίων...) προκάλεσαν θύελλα, με τους καθηγητές, και τους φοιτητές να υποστηρίζουν ότι το κέρδος και οι επιδόσεις μπαίνουν πάνω από την Παιδεία. Σιγά σιγά, το κίνημα της αμφισβήτησης υποχωρεί- τα πανεπιστήμια που τελούν ακόμα υπό κατάληψη ή απεργία δεν είναι μόνο 10 όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση αλλά μάλλον ούτε και 23, όπως υποστηρίζουν οι απεργοί. Η κατάσταση όμως στη Σορβόννη παραμένει εκρηκτική.

Σαν φρούριο
Στην τελευταία, κοινή γενική συνέλευση που πραγματοποίησαν φοιτητές και προσωπικό στις 13 Μαΐου αποφασίστηκε εκ νέου η συνέχιση της απεργίας- αποφασίστηκε επίσης να μη γίνουν καθόλου εξετάσεις μέχρι το επόμενο διοικητικό συμβούλιο, στις 5 Ιουνίου. Το ιστορικό κτίριο παραπέμπει σε φρούριο. Αστυνομικοί έξω από τις πόρτες, ιδιωτικοί φρουροί, προσληφθέντες από τον πρύτανη, λίγο πιο πίσω. Σοροί από καρέκλες και τραπέζια έξω από τις αίθουσες, φοιτητές- απεργοί φρουροί στα αμφιθέατρα. Θα χαθεί ή δεν θα χαθεί το εξάμηνο; Θα γίνουν ή δεν θα γίνουν οι εξετάσεις; Οι απαντήσεις ποικίλλουν, ανάλογα με το αν ρωτάει κανείς κάποιον που στηρίζει ή κάποιον που είναι αντίθετος με την απεργία.

Η «Figaro» πνέει μένεα εναντίον του προέδρου του πανεπιστημίου, Ζορζ Μολινιέ, ο οποίος πρωταγωνιστεί στις κινητοποιήσεις: μέχρι και υπονοούμενα για ανάρμοστες σχέσεις με «παθιασμένες φοιτήτριες» αφήνει... Ο αντιπολιτευόμενος Τύπος, από την άλλη πλευρά, δίνει έμφαση στην αδιαλλαξία της κυβέρνησης Σαρκοζί (25 φορές έχουν σταλεί ΜΑΤ να απομακρύνουν διαδηλωτές από πανεπιστήμια τις τελευταίες δύο εβδομάδες) και στις διαβεβαιώσεις των καθηγητών πως «οι φοιτητές μας θα πάρουν τα πτυχία τους». Η Σορβόννη πάντως μετρά ήδη 15 εβδομάδες κλειστή.

Με μια ματιά

● ΤΟ ΚΟΛΕΓΙΟ της Σορβόννης ιδρύθηκε το 1253 στους κόλπους του Πανεπιστημίου του Παρισιού από τον Ρομπέρ ντε Σορμπόν, θεολόγο και εξομολογητή του βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄ ● ΤΟ 1970 το Πανεπιστήμιο του Παρισιού διαιρέθηκε σε 13 πανεπιστήμια, πολλά από τα οποία μοιράζονται σήμερα το όνομα «Σορβόννη» ● ΤΕΣΣΕΡΑ πανεπιστήμια, τα Ρaris Ι, Ρaris ΙΙΙ, Ρaris ΙV και Ρaris V, διαθέτουν χώρους στα ιστορικά κτίρια της Σορβόννης, στο 5ο διαμέρισμα του Παρισιού ● ΚΑΤΑ ΤΗ Γαλλική Επανάσταση η Σορβόννη έκλεισε- την άνοιξε ξανά ο Ναπολέων το 1806, ως έδρα της Σχολής Επιστημών, της Σχολής Θεολογίας και της Φιλοσοφικής Σχολής ● ΣΤΗ ΣΟΡΒΟΝΝΗ ιδρύθηκε το 1894, από τον βαρόνο Πιερ ντε Κουμπερτέν, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή που αναβίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ● ΑΠΟ ΤΑ ΕΔΡΑΝΑ ΤΗΣ έχουν περάσει μεγάλες προσωπικότητες της Γαλλίας και όχι μόνοανάμεσά τους οι Ρεϊμόν Αρόν, Ζορζ Μπατάιγ, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Μαρί και Πιερ Κιουρί, Σιμόν ντε Μποβουάρ και Ζαν-Πολ Σαρτρ, Ζακ Ντεριντά, ΖανΛικ Γκοντάρ, Φρανσουά Μοριάκ, Νόρμαν Μέιλερ, Χόρχε Σεμπρούν, Ζακλίν Κέννεντυ...

● ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ στα δάχτυλα του ενός χεριού οι φορές που η Σορβόννη έκλεισε τις πόρτες της τα τελευταία εκατό χρόνια:

● ΤΟ 1940 εξαιτίας της εισβολής του γερμανικού στρατού ● ΤΟΝ ΜΑΗ του 1968- παρότι το κίνημα άρχισε από τη Ναντέρ, η Σορβόννη έγινε σύντομα η καρδιά της φοιτητικής εξέγερσης και παραμένει σύμβολο της εποχής εκείνης ● ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ φορά έκλεισε τον Μάρτιο του 2006, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το Σύμφωνο Πρώτης Πρόσληψης της κυβέρνησης ντε Βιλπέν

Αναδημοσίευση από http://www.tanea.gr/

Χρόνια πολλά, monsieur Eiffel

2009-05-02T23:03:00.007+03:00

Της ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΑΝΤΥΠΑ(despina@enet.gr)

Ο Πύργος του Αϊφελ δεν λύγισε από τις αντιδράσεις και 120 χρόνια μετά παραμένει σύμβολο του Παρισιού. Μια ελληνική εταιρεία ανέλαβε μάλιστα το φρεσκάρισμά του!

Αρκετές δεκαετίες πριν η καλλιτεχνική κοινωνία του Παρισιού ξεσηκωθεί για το Κέντρο Πομπιντού και την Πυραμίδα του Λούβρου, ζωγράφοι, γλύπτες, αρχιτέκτονες και συγγραφείς έβαζαν την υπογραφή τους κάτω από ένα οργισμένο γράμμα προς την εφημερίδα «Les Temps», διαμαρτυρόμενοι «γι' αυτόν τον άχρηστο, τερατώδη πύργο στην καρδιά της πόλης που απειλεί τη γαλλική τέχνη και ιστορία».

Και αναρωτιούνταν: «Αλήθεια, θα αφήσουμε έναν μηχανουργό με νοσηρή φαντασία να συνδέσει το όνομά του με το Παρίσι, φέρνοντας μια ασχήμια που ποτέ δεν θα μπορέσει να διορθωθεί και θα ανεχόμαστε να βλέπουμε μια γιγαντιαία καμινάδα να κατεδαφίζει με τον βάρβαρο όγκο της τη Νοτρ Νταμ και το Λούβρο ταπεινώνοντας όλα τα αριστουργήματα της αρχιτεκτονικής;» Κι όμως, τον άφησαν. Και σήμερα ο Πύργος του Αϊφελ γιορτάζει τα 120 χρόνια του με έναν νέο σχεδιασμό της κορφής του, αλλά και με το καθιερωμένο φρεσκάρισμα, το οποίο έχει αναλάβει, μάλιστα, μια ελληνική εταιρεία!

Οι αντιδράσεις που συνόδευσαν την ανακοίνωση της κατασκευής του δεν κατάφεραν να λυγίσουν τους 7.300 τόνους σίδερου. Βρισκόμαστε στο 1887 και η Γαλλία αποφασίζει να εδραιώσει δυναμικά τη θέση της στο διεθνές στερέωμα του νέου αιώνα.

Σύμβολο ισχύος

Η Διεθνής Εκθεση που συνέπιπτε με τα 100χρονα της Γαλλικής Επανάστασης αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Και ο Πύργος που θα χτιζόταν στην είσοδό της, ένα σύμβολο δύναμης, καθώς δεν θα ήταν μόνο ένας άθλος της μηχανικής αλλά και το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο.

Ενας από τους πενήντα μηχανικούς που καταθέτουν τα σχέδια τους είναι και ο 57χρονος Γκουστάβ Αϊφελ, γνωστός μέχρι τότε για την κατασκευή τραπεζών, γεφυρών και σιδηροδρομικών σταθμών σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και για την εσωτερική δομή του Αγάλματος της Ελευθερίας στην Αμερική. Δεν δίνει μεγάλη σημασία στο έργο, καθώς το ίδιο διάστημα ξεκινά να κατασκευάζει έναν πύργο ύψους 300 μέτρων στη διώρυγα του Παναμά, έργο που θα τον οδηγήσει στα δικαστήρια, καθώς το όνομά του θα εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς, με αίσιο όμως τέλος για τον ίδιο, αφού απαλλάσσεται από κάθε κατηγορία.

Ετσι, αφήνει ελεύθερους τους μηχανικούς Μορίς Κεσλέν και Εμίλ Νουγκέρ και τον αρχιτέκτονα Στεφάν Σοβέστρ να κάνουν όποιες αλλαγές επιθυμούσαν.

Ομως, βλέποντας τα σχέδια, και αφού έχει κερδίσει την ανάθεση του έργου, ο Αϊφελ αποφασίζει να κατοχυρώσει την πατέντα στο όνομά του. Αγοράζει από τους δύο συνεργάτες του την αποκλειστικότητα και τα διεθνή δικαιώματα, δίνοντάς τους σε αντάλλαγμα το 1% του συνολικού κόστους κατασκευής.

Στο συμβόλαιο μεταξύ του Αϊφελ και του γαλλικού κράτους, ο Αϊφελ αποκτά τα δικαιώματα διαχείρισης για τα επόμενα 20 χρόνια και λαμβάνει το ποσό των 1,5 εκατ. φράγκων, το οποίο δεν επαρκούσε ούτε για το 1/4 των εξόδων.

Διχασμένος ανάμεσα στην ανάγκη να σώσει την εταιρεία του από τη χρεοκοπία αλλά και να διατηρήσει το έργο στο όνομά του, βάζει τα μισά έξοδα από την προσωπική του περιουσία και συμπληρώνει τα υπόλοιπα από τις χρηματοδοτήσεις τριών τραπεζών, εκτοξεύοντας το κόστος στα 7,8 εκατ. φράγκα.

Το έργο κατασκευάζεται σε χρόνο ρεκόρ. Εξι μήνες για τα θεμέλια και 21 για την ανέγερση της μεταλλικής κατασκευής. Οι 117 εργάτες σύντομα εξοικειώνονται με το ύψος, τους δυνατούς ανέμους και την παγωνιά και δουλεύουν εννιά ώρες την ημέρα το χειμώνα και 12 ώρες το καλοκαίρι, με μοναδική ανθρώπινη απώλεια το θάνατο ενός εργάτη.

Ο Πύργος ολοκληρώνεται στις 31 Μαρτίου του 1889 και την ημέρα εκείνη ο Γκουστάβ Αϊφελ ανεβαίνει τα 1.710 σκαλιά μέχρι την κορφή όπου και τοποθετεί τη γαλλική σημαία. Ηταν το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο μέχρι και το 1929, οπότε το κτίριο της Κράισλερ στη Νέα Υόρκη πήρε την πρωτιά μόλις για... επτά πόντους.

Οι κεραίες, όμως, που τοποθετήθηκαν αργότερα για τηλεπικοινωνιακούς και μετεωρολογικούς σκοπούς αλλά και για αστρονομικές παρατηρήσεις όχι μόνο του έδωσαν ξανά ύψος, φτάνοντας τα 324 μέτρα, αλλά τον έσωσαν και από την κατεδάφιση, καθώς πλέον η πρακτική του χρησιμότητα ξεπερνούσε τους αρχικούς στόχους. Ο ίδιος ο Αϊφελ μάλιστα έφτιαξε ένα γραφείο στον τρίτο όροφο για τα αεροδυναμικά του πειράματα, επιστήμη με την οποία παθιάστηκε, τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Οι Ελληνες συντηρητές

Ο Πύργος του Αϊφελ έχει να διηγηθεί πολλά. Το 1898 η εφημερίδα «Φιγκαρό» τοποθετεί ένα πιεστήριο στον δεύτερο όροφο και τυπώνει εκεί το ημερήσιο φύλλο της. Οσοι επισκέπτες, μάλιστα, την αγοράζουν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο στην πρώτη σελίδα, και, έτσι, γυρνούν στην πατρίδα τους με το πιστοποιητικό της επίσκεψής τους στη «Σιδηρά Κυρία».

Στις 11 Σεπτεμβρίου ο Αϊφελ καλωσορίζει τον Εντισον και τρώνε μαζί σε ένα από τα εστιατόρια του Πύργου, ενώ το 1905 διοργανώνεται αγώνας ανάβασης και ο πρώτος που φτάνει στην κορυφή του κερδίζει ένα ποδήλατο. Στις 24 Αυγούστου του 1944 η τρίχρωμη σημαία, φτιαγμένη από τρία σεντόνια ραμμένα μεταξύ τους και σύμβολο της απελευθερωμένης πια Γαλλίας, υψώνεται στην κορυφή του. Το 2002 ο Πύργος καλοσωρίζει τον διακοσιοστό εκατομμυριοστό επισκέπτη.

Δεν αποτελούσε, όμως, άθλο μόνο η κατασκευή του αλλά και η ίδια η συντήρησή του. Η ελληνική εταιρεία ΣΤΕΛΜΑ που ανέλαβε το 20ό βάψιμο του Πύργου, το πιστοποιεί. Οπως μας είπε ο πρόεδρος της εταιρείας Ελευθέριος Μαματζής, οι εργασίες έχουν ξεκινήσει εδώ και ένα μήνα και θα διαρκέσουν ακόμα δύο χρόνια.

Οι 25 εργαζόμενοι, κυρίως Ελληνες αλλά και Γάλλοι, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για όλο τον υποστηρικτικό μηχανισμό (σχοινιά, δίχτυα κ.λπ.) αιωρούνται και έχοντας στο χέρι σφυριά και αερόβουρτσες αφαιρούν τη σκουριά και τη φθορά που σε κάποια σημεία είναι πολύ μεγάλη και κομμάτι κομμάτι προσθέτουν το νέο χρώμα. Ποιο θα είναι αυτό;

Στο 30% του Πύργου και ξεκινώντας από τη βάση του, ένα σκούρο μπρονζέ που θα γίνεται όλο και πιο ανοιχτό ανεβαίνοντας προς την κορυφή προκειμένου να διακρίνεται από μακριά.

Η αλλαγή του χρώματος γίνεται κάθε επτά χρόνια και απαιτούνται 60 τόνοι μπογιάς σε ένα έργο που το συνολικό του κόστος αγγίζει τα 6 εκατ. ευρώ.

Η όψη του, όμως, δεν αλλάζει μόνο από το χρώμα αλλά και από το φωτισμό που διαφοροποιείται ανάλογα με την περίσταση: Το 2004 έγινε κόκκινος για να γιορτάσει το Πολιτιστικό Πρόγραμμα Ανταλλαγής με την Κίνα, το 2006 γίνεται μπλε για τα 20χρονα της Ημέρας της Ευρώπης όπως και το 2000 όπου οι 20.000 λαμπτήρες του υποδέχονται τη νέα χιλιετία, ενώ το 1934 λειτούργησε ως διαφημιστικός χώρος όταν το όνομα του Αντρέ Σιτροέν εμφανίζεται φωτισμένο κατά μήκος του Πύργου.

Ο Αϊφελ στην αρχή σκόπευε να χτίσει τον Πύργο στη Βαρκελώνη για τη Διεθνή Εκθεση του 1888, αλλά οι υπεύθυνοι θεώρησαν την κατασκευή όχι μόνο ακριβή και περίεργη, αλλά και τελείως αταίριαστη με την πόλη, και έτσι το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.

Σήμερα, 120 χρόνια μετά, η κορυφή του Πύργου ξανασχεδιάζεται. Το γραφείο του αρχιτέκτονα Ντέιβιντ Σερέρο επανασχεδιάζει την πλατφόρμα της πανοραμικής θέας, διπλασιάζοντας τη χωρητικότητα στον τελευταίο όροφο. Και πάλι οι αντιδικίες δεν λείπουν, καθώς οι Παριζιάνοι αντιτίθενται στην αλλαγή της διάσημης σιλουέτας, αλλά και στην δαπάνη για ένα τουριστικό μέρος που συγκεντρώνει έτσι κι αλλιώς 6,9 εκατ. επισκέπτες το χρόνο.

Και όμως... ο πύργος κινείται

Οσοι δεν αισθάνονται άνετα στην ιδέα ότι βρίσκονται εκτεθειμένοι σε ύψος 300 μέτρων πάνω από το έδαφος, καλύτερα να μην γνωρίζουν ότι ο Πύργος κινείται ελαφρά από τον άνεμο και κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας το 1999 μετακινήθηκε περίπου 13 εκατ. από την αρχική του θέση, ενώ όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, το κομμάτι που είναι εκτεθειμένο στον ήλιο διαστέλλεται περισσότερο από αυτό που βρίσκεται στη σκιά.

ΥΓ. Μια από τις δεκάδες οργισμένες υπογραφές κατά του Πύργου του Αϊφελ ανήκε στον Γκι ντε Μοπασάν. Οταν, χρόνια αργότερα, ένας δημοσιογράφος τον είδε να γευματίζει σε ένα από τα εστιατόρια του πύργου και τον ρώτησε, εκείνος απάντησε: «Είναι το μοναδικό μέρος από το οποίο δεν είμαι υποχρεωμένος... να τον βλέπω».

Αναδημοσίευση από http://www.enet.gr

Οι τέσσερις στους πέντε επισκέπτες του Λούβρου θέλουν να δουν τη Μόνα Λίζα

2009-04-30T22:29:00.003+03:00

Περίπου τέσσερις στους πέντε που επιλέγουν το μουσείο του Λούβρου, το επισκέπτονται για να δουν τον περίφημο πίνακα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι Μόνα Λίζα, δήλωσε ο επικεφαλής του μουσείου Ανρί Λουαρέτ.

«Είναι αληθές ότι το 80% των ημερήσιων επισκεπτών μας έρχονται για να δουν τη Μόνα Λίζα. Το Λούβρο είναι το μοναδικό μουσείο στον κόσμο που διαθέτει έναν τέτοιο πίνακα» δήλωσε ο Λουαρέτ σε συνέντευξη του που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Le Parisien.

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η οικονομική κρίση έχει πλήξει και το Λούβρο, καθώς ο αριθμός των Αμερικανών επισκεπτών έχει μειωθεί κατά 10 έως 20%.

«Είναι σχεδόν βέβαιο ότι το 2009 δεν θα ξεπεράσει το 2008, οπότε είχαμε καταγράψει 8,5 εκατομμύρια επισκέπτες» πρόσθεσε ο ίδιος.

Το μουσείο φέτος γιορτάζει τα 20 χρόνια της πυραμίδα του Πέι, που ήταν μια πολυσυζητημένη προσθήκη στο Λούβρο το 1989, αλλά έκτοτε έχει γίνει από μόνο του ένα αυτόνομο έκθεμα και ένα από τα βασικά αξιοθέατα του Λούβρου.

Αναδημοσίευση από τα www.tanea.gr

Τέχνη σε εποχή αβεβαιότητας.

2009-04-24T15:19:00.007+03:00

Μήπως είναι η κατάλληλη στιγμή να αναθεωρήσουμε την ίδια την αξία της καλλιτεχνικής πρακτικής; Γύρω από αυτό το ερώτημα οργανώνεται το κεντρικό πρόγραμμα της 2ης Μπιενάλε Θεσσαλονίκης (24 Μαΐου - 27 Σεπτεμβρίου) με 57 καλλιτέχνες από Ελλάδα και εξωτερικό

Οι καιροί που ζούμε είναι αβέβαιοι και λόγω της οικονομικής κρίσης. Η 2η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, που οργανώνει το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, έχει στόχο να εξερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο η αβεβαιότητα της εποχής μας επηρεάζει την τέχνη.

Από 24 Μαΐου ώς 27 Σεπτεμβρίου περισσότεροι από 150 καλλιτέχνες από 39 χώρες θα παρουσιάσουν τα έργα τους σε 28 χώρους της Θεσσαλονίκης υπό τον γενικό τίτλο «Πράξις: Τέχνη σε αβέβαιους καιρούς». «Θα μπορούσε, ενδεχομένως, αυτή η εποχή της αβεβαιότητας να αποτελέσει την κατάλληλη στιγμή για την αναθεώρηση της εγγενούς αξίας της καλλιτεχνικής πρακτικής;» σημειώνουν οι τρεις επιμελήτριες του κεντρικού προγράμματος: η διευθύντρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, Συραγώ Τσιάρα, η διευθύντρια Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης στο Λάγος της Νιγηρίας, Μπίσι Σίλβα, και η επιμελήτρια Δημόσιων Προγραμμάτων στην «Tate Modern», Γκαμπριέλα Σαλγκάδο από την Αργεντινή.

Στο κεντρικό εικαστικό πρόγραμμα της 2ης Μπιενάλε συμμετέχουν 57 καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που θα παρουσιάσουν τα έργα τους στο λιμάνι και σε χώρους της πόλης. Οι εκθέσεις αυτές θα εγκαινιαστούν στις 24 Μαΐου και θα διαρκέσουν ώς τις 27 Σεπτεμβρίου.

Το παράλληλο πρόγραμμα περιλαμβάνει:

**«e-MobiLArt» (Αποθήκη Β1 Λιμάνι Θεσσαλονίκης, 20 Μαΐου - 10 Ιουνίου) με δεκατρία συμμετοχικά και διαδραστικά έργα, στο πλαίσιο του «European Mobile Lab for Interactive Media Artists», έργου χρηματοδοτούμενου από την Ευρωπαϊκή Ενωση, που συντονίζεται από το Εργαστήριο Νέων Τεχνολογιών του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

* Φεστιβάλ Περφόρμανς (24 - 30 Μαΐου): Τριάντα καλλιτέχνες από 14 χώρες εξερευνούν μια αισθητική προσέγγιση της καλλιτεχνικής αυτής πρακτικής και έκφρασης, με χάπενινγκ σε μνημεία, πλατείες και χώρους της πόλης, με σκοπό να ευαισθητοποιήσουν το κοινό.

*«ΡΑΙΝΤ-ID» (24 Μαΐου - 31 Ιουλίου, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης): Μια αποτίμηση του ρόλου που διαδραματίζει η ζωγραφική στη σύγχρονη τέχνη. Ενα σχόλιο περί της ιστορικά προσδιορισμένης σχέσης της ζωγραφικής εικόνας με την κοινωνία που την παράγει, αλλά και μια δια-ιστορική αναφορά στις οντολογικές εκείνες συνθήκες της ανθρώπινης κατάστασης που γίνονται σημείο κριτικής διαπραγμάτευσης στα σύγχρονα ζωγραφικά έργα τέχνης.

**«Αποκάλυψη / Υπογραμμίζοντας τη μνήμη» (27 Μαΐου- 31 Αυγούστου, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού): Ενδεκα σύγχρονοι Σέρβοι καλλιτέχνες επιχειρούν να ορίσουν την ταυτότητά τους και να εκφράσουν τα διλήμματα ή την αυτοπεποίθηση που αισθάνονται αντιμέτωποι με το πρόβλημα.

**«FACE ΤΟ FACE (FACE Α FACES)», σε συνεργασία με το Μουσείο Φωτογραφίας (25 Μαΐου - 14 Ιουλίου στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, 16 Ιουλίου-15 Σεπτεμβρίου στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης): «διαπολιτισμική» συνομιλία μεταξύ καλλιτεχνών που ζουν ή εργάζονται στη Γαλλία με καλλιτέχνες από άλλες χώρες, πάνω στον κοινό θεματικό άξονα (αυτο)πορτρέτο.

**«WORKSHOP» νέων καλλιτεχνών (15 - 21 Ιουνίου στον Δήμο Θέρμης και 23 Σεπτεμβρίου-30 Οκτωβρίου στην «Artforum Vilka Γκάλερι»), με θέμα την «Πολυπολιτισμικότητα».

**«ELEKTROS» (17 Ιουνίου - 30 Αυγούστου, Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης): παρουσιάζεται μεγάλο μέρος της δουλειάς του «Elektros» (Μπάμπης Βέκρης) από την τελευταία δεκαετία.

**«Πανόραμα Σύγχρονης Ελληνικής Χαρακτικής» (18 Ιουνίου-12 Σεπτεμβρίου, Κέντρο Πολιτισμού Δήμου Θεσσαλονίκης, Ανω Τούμπα): περίπου 220 έργα χαρακτικής από 157 καλλιτέχνες που φιλοξενήθηκαν στην «Τεχνόπολη» του Δήμου Αθηναίων το 2008.

**«1.000+1 ΠΡΑΞ(Ε)ΙΣ» (2 Σεπτεμβρίου - 5 Οκτωβρίου, Ινστιτούτο Γκαίτε και Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης): Η έκθεση αναζητά τις πράξεις που μπορούν να μετατρέψουν τον φυσικό χώρο.

**Εκθεση Ελλήνων καλλιτεχνών «Πολιτικό - Προσωπικό» (11 Σεπτεμβρίου - 23 Οκτωβρίου, Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης): αφορά τον τρόπο με τον οποίο μέσα από τα καλλιτεχνικά έργα διαφαίνεται η πολιτική διάσταση και συνέπεια κάθε προσωπικής επιλογής.

Αναδημοσίευση από : http://www.enet.gr

Γαλλόφωνος κινηματογράφος: Από μεθαύριο το 10ο Φεστιβάλ

2009-04-05T20:33:00.006+03:00

Γαλλόφωνος κινηματογράφος: Από μεθαύριο το 10ο Φεστιβάλ

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ θα προβληθούν περισσότερες από 60 ταινίες.
Δέκα ετών γίνεται φέτος το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου που διοργανώνεται από την πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα - που έχει ανακηρυχθεί πρώτη χώρα στην αγορά γαλλόφωνων ταινιών, και από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών.

Το Φεστιβάλ, θα φιλοξενηθεί -από τις 2 έως τις 12 Απριλίου- στην Αθήνα, στους κινηματογράφους Αττικόν και Απόλλων Cinemax Class και στο auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών, ενώ από τις 9 έως τις 15 Απριλίου, θα ταξιδέψει στον κινηματογράφο Ολύμπιον, της συμπρωτεύουσας.

Περισσότερες από 60 ταινίες θα προβληθούν στο πλαίσιο της διοργάνωσης, με εναρκτήρια, τη μεγάλη φετινή εμπορική επιτυχία "Είναι Τρελοί Αυτοί οι Βόρειοι", που θα παρουσιάσει στο κοινό η πρωταγωνίστριά της, Ζοέ Φελίξ.

Στη λήξη του Φεστιβάλ, θα απονεμηθούν το Βραβείο Κοινού και το Βραβείο της Επιτροπής Νέων που απαρτίζεται από νέους γαλλόφωνους φοιτητές κινηματογράφου.

Ανάμεσα στους λαμπερούς προσκεκλημένους είναι οι σκηνοθέτες Ζοζιάν Μπαλασκό, Αντουάν ντε Κον, Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, και οι ηθοποιοί Βικτόρια Αμπρίλ, Εντουάρ Μπερ και Ντεμπορά Φρανσουά.

Το Φεστιβάλ θα γιορτάσει, επίσης, τα 40 χρόνια, από την προβολή της εμβληματικής ταινίας «Ζ» του Κώστα Γαβρά, πραγματοποιώντας την Τετάρτη 1η Απριλίου, -παραμονή της έναρξης του-, την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια, και απονέμοντας τιμητικό βραβείο στο σκηνοθέτη της.

Στο εορταστικό πλαίσιο, το Φεστιβάλ θα βγει από τις κινηματογραφικές αίθουσες και θα υποδεχθεί το κοινό του σε δύο βραδιές - έκπληξη, παρέα με σημαντικά ονόματα της σύγχρονης γαλλικής ηλεκτρονικής μουσικής. Συγκεκριμένα, ο επαναστατικός παραγωγός της electrohouse μουσικής, Alexkid, και οι Cassius -στις 3 και 11 Απριλίου, αντίστοιχα- θα βρεθούν στην Αθήνα, για να μας μεταδώσουν την εκρηκτική τους ενέργεια.

Αναδημοσιευση απο Naftemporiki.gr